V SA/Wa 4381/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. i J. S. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego ... w W. z dnia .. marca 2015 r. Nr ... w przedmiocie zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego postanawia: odrzucić skargę. E. B. i J. S. wystąpiły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia (...) kwietnia 2015 r. na czynność egzekucyjną Urzędu Skarbowego (...) w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego J. S., co dodatkowo potwierdziły w piśmie procesowym z dnia 27 sierpnia 2015 r. (vide: k. 42 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. – w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie – kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Stosownie natomiast do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie Sądu, wskazana przez strony skarżące czynność polegająca na zajęciu świadczenia emerytalnego J. S. (zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia (...) marca 2015 r. o numerze (...)), nie mieści się w katalogu wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., ani nie podlega kontroli sądu administracyjnego na mocy ustaw szczególnych. Zauważyć należy, że ani art. 3 § 2 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność egzekucyjną. Podstawy tej w szczególności nie stanowi art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., który dotyczy jedynie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie jest nią również art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem mowa w nim o takich czynnościach z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc o czynnościach, które kreują treść uprawnień lub obowiązków. W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą spełniać łącznie szereg przesłanek. Nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli. Muszą mieć także charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Muszą być skierowane do indywidualnych podmiotów, a także muszą dotyczyć obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Akty takie lub czynności powinny ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II GSK 340/08, Lex Omega nr 515352). Tymczasem, jak wynika z art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.e.a."), czynności egzekucyjne to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Nie przyczyniają się one zatem do powstania, zmiany czy unicestwienia obowiązków, lecz służą wyłącznie do ich wyegzekwowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozpatrywana skarga dotyczy działania organu administracji publicznej, które nie może stanowić przedmiotu sądowoadministracyjnej kontroli. Dlatego skargę tę należało odrzucić. Ponieważ powód ten nie został jednak wskazany przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na koniec wskazać jednakże należy, iż samo odrzucenie skargi nie oznacza bynajmniej, że zobowiązany, względem którego zastosowano środek egzekucyjny (np. w postaci zajęcia prawa majątkowego), nie ma możliwości uruchomienia procedury weryfikującej prawidłowość działania organu egzekucyjnego. Środkiem wówczas mu przysługującym nie jest jednak skarga do sądu administracyjnego, lecz skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. Jeśli z kolei zobowiązany jest przekonany, że egzekwowany obowiązek nie istnieje albo tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a., to ma on prawo zgłoszenia zarzutów w tym przedmiocie na podstawie art. 33 u.p.e.a. Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.