V SA/Wa 439/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, , , po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. M. i G. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o obciążeniu kosztami egzekucyjnymi. oddala skargę Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Burmistrza Miasta i Gminy P., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o obciążeniu wierzyciela - Burmistrza Miasta i Gminy P. kosztami egzekucyjnymi powstałymi w toku ww. postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.075,50 zł. W uzasadnieniu własnego postanowienia organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do M. M. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu opłaty planistycznej za 11/2005 w kwocie należności głównej 179.197,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. W dniu 15 września 2010 r. poborca skarbowy doręczył zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego i spisał protokół o jej stanie majątkowym. Pismem z dnia 19 września 2011 r., M. M. wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 pkt 1. 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zmian., dalej: "u.p.e.a.") tj. nieistnienia obowiązku, braku obowiązku z innego powodu i błędu co do osoby zobowiązanej. Burmistrz Miasta i Gminy P. postanowieniami z dnia [...] października 2011 r. uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone w skardze z dnia 19 września 2011 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] działając w trybie art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne wobec M.M.w związku ze śmiercią zobowiązanej. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] organ egzekucyjny w trybie art. 64c § 4 u.p.e.a. obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 5.001,13 zł., z uwagi na fakt, iż w związku ze śmiercią zobowiązanej prowadzone postępowanie zgodnie z art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a podlega obligatoryjnemu umorzeniu. W związku z powyższym brak jest możliwości ściągnięcia w drodze egzekucji administracyjnej powstałych kosztów egzekucyjnych. Zaskarżone przez wierzyciela postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w W. w dniu [...] grudnia 2012 r. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względu na brak ustaleń faktycznych istotnych dla określenia wysokości opłat i wydatków egzekucyjnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. obciążył Burmistrza Miasta i Gminy P. kosztami egzekucyjnymi w wysokości 5001,13 zł. w trybie art. 64c § 4 u.p.e.a. w związku z niemożnością ściągnięcia ich od zobowiązanego. Organ egzekucyjny stwierdził, iż wobec zgonu zobowiązanej, postępowanie egzekucyjne uległo obligatoryjnemu umorzeniu w trybie art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Organ nie ma możliwości ściągnięcia kosztów od zobowiązanej, dlatego w myśl art. 64c § 4 u.p.e.a. do ich pokrycia zobowiązany jest wierzyciel. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela dnia 14 stycznia 2013 r., uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względu na brak ustaleń faktycznych istotnych dla określenia wysokości opłat i wydatków egzekucyjnych składających się na określone przez organ koszty egzekucyjne. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wystąpił do wierzyciela - Burmistrza Miasta i Gminy P. o doprecyzowanie wysokości należności głównej oraz odsetek na dzień 21 grudnia 2011 r. objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Pismem z dnia 30 września 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. poinformował organ egzekucyjny, iż w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazana została jako należność główna kwota 291.503,40 zł. w skład, której wchodziła kwota z decyzji tj. 179.197,00 zł. wraz z odsetkami na dzień wystawienia tytułu wykonawczego tj. 112.297,60 zł. oraz kosztami upomnienia w wysokości 8,80 zł., wobec powyższego w przedmiotowym tytule wykonawczym jako należność główna powinna zostać podana kwota 179.197,00 zł. oraz odsetki w kwocie 112.297,60 zł., natomiast odsetki wynosiły 134.189,10 zł. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] obciążył Burmistrza Miasta i Gminy P. kosztami egzekucyjnymi powstałymi w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] kwocie 3.075,52 zł. Burmistrz Miasta i Gminy P. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2016 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W ocenie Skarżącego, skoro postępowanie egzekucyjne wobec zmarłej M. M. zostało umorzone z powodu jej śmierci, a nie jakichkolwiek działań wierzyciela, brak jest podstaw do obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. W tym stanie rzeczy strona uważa zażalenie za zasadne i konieczne. Odnosząc się do wniesionego zażalenia organ II instancji wskazał że zgodnie z art. 64 § 1 pkt 14 oraz § 9 pkt 11 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę za spisanie na miejscu u zobowiązanego protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego - 10% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 3 zł., której obowiązek uiszczenia powstaje z chwilą podpisania protokołu przez poborcę skarbowego oraz przez zobowiązanego. Ponadto zgodnie z art. 64 § 6 oraz § 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych, która wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr., a obowiązek jej uiszczenia powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast art. 64c § 1 u.p.e.a. stanowi, że opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny, stanowią koszty egzekucyjne, które obciążają zobowiązanego. Na koszty egzekucyjne składają się, więc opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna oraz wydatki egzekucyjne. Opłatę za czynności egzekucyjne pobiera się za podejmowane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne o charakterze procesowym, np. zajęcie rachunku bankowego, zajęcie wynagrodzenia za pracę, zajęcie ruchomości, zajęcie innych wierzytelności pieniężnych. Opłata manipulacyjna jest pobierana z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Wydatki egzekucyjne zaś stanowią kwoty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny ze swoich środków w związku z podejmowanymi czynnościami egzekucyjnym w toku postępowania. Zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. "opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego". Niemniej, zgodnie z § 4 przywołanego przepisu "wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a". W przedmiotowej sprawie, w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M. M. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...], w dniu 15 września 2011 r. poborca skarbowy doręczył zobowiązanej odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego oraz spisał protokół o jej stanie majątkowym. Powyższe spowodowało konieczność naliczenia kosztów egzekucyjnych, zgodnie z art. 64 § 1 pkt 14 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. Przedmiotowe czynność egzekucyjne wygenerowały koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 3.075,52 zł. Powyższa należność obciążała, zgodnie z przywołanym wyżej 64c § 1 u.p.e.a., zobowiązanego, w tym przypadku Panią M. M. Równocześnie w toku postępowania na poczet kosztów egzekucyjnych nie wyegzekwowano żadnych kwot. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] działając w trybie art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Pani M. M. w związku ze śmiercią zobowiązanej. Organ II instancji wskazał również, że wyżej powołane postanowienie nie zostało zaskarżone, w konsekwencji czego stało się ostateczne. Wobec powyższego organ egzekucyjny nie posiada już w stosunku do zobowiązanej wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych, które nie mogą być ściągnięte od zobowiązanej, co czyni zasadnym obciążenie tymi kosztami wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej w W. jednocześnie wyjaśnia, że organ egzekucyjny wszczyna i prowadzi postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela, na podstawie przez niego wystawionego tytułu wykonawczego. W konsekwencji powyższego wierzyciel winien liczyć się z możliwością wystąpienia negatywnych konsekwencji w postaci konieczności uregulowania na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzenia tego postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpoznając niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, iż w niniejszej sprawie brak było możliwości obciążenia kosztami egzekucyjnymi zobowiązanego oraz, że zaistniała konieczność obciążenia nimi wierzyciela, niemniej jednak postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w całości i orzec co do istoty sprawy z uwagi na fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. nie uwzględnił zasady wyrażonej w art. 27a § 1 i § 2 u.p.e.a. zgodnie, z którą koszty egzekucyjne wykazuje się po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy. Organ egzekucyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy między innymi dokonując ustaleń faktycznych, istotnych dla określenia opłat i wydatków egzekucyjnych składających się na określone przez organ koszty egzekucyjne oraz poprawnie obliczył powstałe koszty egzekucyjne zgodnie z art. 64 § 1 pkt 14 i § 6 u.p.e.a., jednak nie dokonał ich zaokrąglenia do pełnych dziesiątek groszy. Wobec powyższego w/w postanowieniem wierzyciel został obciążony kwotą kosztów egzekucyjnych w wysokości 3.075,52 zł., natomiast kwota kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], z uwzględnieniem zaokrągleń do pełnych dziesiątek groszy zgodnie z art. 27a § 1 i § 2 u.p.e.a., powinna wynieść 3.075,50 zł. Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., zasadnym było uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 3.075,50 zł. Ponadto odnosząc się do podnoszonych przez Burmistrza Miasta i Gminy P. okoliczności iż nie ma podstaw do obciążenia wierzyciela kosztami spowodowanymi przez organ egzekucyjny w sytuacji, w której w ocenie skarżącego organ egzekucyjny nadal prowadził postępowanie egzekucyjne przelewając kwotę części należności na rachunek wierzyciela, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważa, iż powyższa okoliczność nie ma wpływu na powstanie kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie, gdyż koszty egzekucyjne w przedmiotowym postępowaniu powstały w dniu 15 września 2011r. (opłata manipulacyjna oraz opłata za spisanie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego), a więc przed wydaniem postanowienia o umorzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego tj. przed dniem [...] listopada 2011 r. Równocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. odnosząc się do podnoszonych przez wierzyciela okoliczności, iż organ egzekucyjny przekazał na rachunek Burmistrza Miasta i Gminy P. tylko niewielką część kwoty wynikającej z przedmiotowego tytułu wykonawczego, natomiast obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi naliczonymi od całej kwoty wynikającej z przedmiotowego tytułu wykonawczego, zauważył, iż zgodnie z art. 64 § 1 pkt 14 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny w egzekucji należności pieniężnych pobiera opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz opłatę manipulacyjną w wysokości odpowiadającej określonemu procentowi kwoty egzekwowanej należności, a nie kwoty wyegzekwowanej i przekazanej wierzycielowi. Postanowienie organu odwoławczego zaskarżył Burmistrz Miasta i Gminy P. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 64c § 1 i § 4 w zw. z art. 29 § 1 i § 2 pkt 3 u.p.e.a. polegającego na jego błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu. W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 64c § 4 u.p.e.a. W ocenie wierzyciela organ egzekucyjny na podstawie art. 29 § 1 u.p.e.a. winien dokonać zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, a następnie na podstawie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. nie przystąpić do egzekucji, jeżeli tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. Burmistrz Miasta i Gminy P. wskazuje również, iż dochodził jednej kwoty opłaty planistycznej od trojga spadkobierców, natomiast organ egzekucyjny prowadził trzy postępowania egzekucyjne co spowodowało w opinii Strony bezzasadne naliczenie rażąco zawyżonych w ten sposób opłat i kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącego, organ II instancji uchybił obowiązkom dowodowym, obciążając wierzyciela bezpodstawnie kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sposób nieprawidłowy przez organ egzekucyjny. Strona wskazuje równocześnie, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiła ponad trzyletnia zwłoka w wydaniu postanowienia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kwestię sporną w sprawie stanowi odmienna ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego. Odnosi się ona do wykładni odpowiednich dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w istocie do udzielenia odpowiedzi na pytanie - czy zasadnie organ egzekucyjny obciążył kosztami egzekucyjnymi wierzyciela. Na wstępie wskazać należy, że w świetle art. 64c § 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Zasadą postępowania egzekucyjnego w administracji jest, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji. Zasada ta jest jednak, w ściśle oznaczonych przypadkach ograniczona, a ograniczenia te wynikają wprost z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa ta nakłada obowiązek poniesienia przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych w następujących sytuacjach: 1/ po pierwsze - jeżeli na skutek uchybień wierzyciela doszło do wystawienia tytułu wykonawczego z wadami uniemożliwiającymi przeprowadzenie egzekucji ( art. 64c § 2 u.p.e.a.) lub gdy doszło do niezgodnego z przepisami ustawy wszczęcia i prowadzenia egzekucji ( art. 64c § 3 u.p.e.a.) oraz 2/ po drugie - jeżeli koszty egzekucji nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego (art. 64c § 4 u.p.e.a.). Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, podstawą prawną obciążenia wierzyciela kosztami był art. 64c § 4 u.p.e.a. Zgodnie z tą regulacją wierzyciel pokrywa koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. W judykaturze i piśmiennictwie zauważa się, że ponieważ ustawodawca nie precyzuje przyczyn niemożności ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, przyjmuje się, że art. 64c § 4 u.p.e.a. znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpi takie zubożenie zobowiązanego, że nie będzie on w stanie w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego pokryć kosztów egzekucyjnych (por. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2003 r., s. 167) lub gdy wyegzekwowanie kosztów wiązałoby się z poniesieniem przewyższających je wydatków egzekucyjnych, ale także i wówczas, gdy ściągnięcie tych kosztów byłoby niemożliwe z innych przyczyn faktycznych lub prawnych (wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1883/07, LEX nr 524026; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2659/04, LEX nr 176870; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1290/08, LEX nr 539104). Samo zaś unormowanie nie precyzuje przyczyn, na skutek których koszty egzekucyjne nie mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego i nie odróżnia powodów faktycznych i prawnych; nie wiąże z każdą kategorią tych okoliczności odmiennych reżimów prawnych obciążania kosztami egzekucyjnymi. O niemożliwości ściągnięcia od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny przesądza na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. W przedmiotowej sprawie podstawą rozstrzygnięcia było umorzenie prowadzonego w tej sprawie postępów egzekucyjnego, o którym organ egzekucyjny postanowił w oparciu o przesłankę wym. w art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Podstawa umorzenia wskazana w powołanym przepisie wiąże się ze śmiercią zobowiązanego, która nastąpiła w toku postępowania egzekucyjnego, jeżeli obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, czyli gdy ma on charakter osobisty i nie może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązany. W takim przypadku nie będzie można wszcząć ponownie postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 509/05, LEX nr 196712). Organ egzekucyjny wszczyna i prowadzi postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela, na podstawie przez niego wystawionego tytułu wykonawczego. W konsekwencji powyższego wierzyciel winien liczyć się z możliwością wystąpienia negatywnych konsekwencji w postaci konieczności uregulowania na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzenia tego postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie być one ściągnięte od zobowiązanego. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w przedmiotowej sprawie możliwe i zasadne więc było obciążenie wierzyciela na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. kosztami egzekucyjnych powstałymi w toku prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii, iż organ egzekucyjny prowadził trzy odrębne postępowania egzekucyjne w sytuacji, gdy wierzyciel dochodził jednej kwoty opłaty planistycznej od trojga spadkobierców, to należy wskazać, iż bezspornym jest w sprawie, że Burmistrz Miasta i Gminy P. w dniu [...] stycznia 2011 r. wystawił trzy odrębne tytuły wykonawcze na P. M., M. M. i M. M. wskazując jako podstawę prawną dochodzonej należności tę samą decyzję oraz kwotę całej dochodzonej opłaty planistycznej wskazując niejako, iż jest to należność dochodzona solidarnie od ww. osób. Wobec powyższego organ egzekucyjny wszczął wobec każdej zobowiązanej odrębne postępowanie egzekucyjne dochodząc od każdej z nich całości egzekwowanej należności. Było to więc w istocie wskazanie solidarnego dochodzenia należności ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Zatem wszczęcie wobec każdej ze zobowiązanych odrębnego postępowania egzekucyjnego i dochodzenie od każdej z nich całości należności nie było sprzeczne z żadnym z przywołanych w skardze przepisów prawa. Wskazać należy, że na poszczególnych podmiotach postępowania egzekucyjnego ciążą określone ustawą obowiązki, a także przysługują im wynikające z ustawowych uregulowań uprawnienia. Jednym z podstawowych obowiązków wierzyciela jest wystawienie zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 27 u.p.e.a. tytułu wykonawczego, który jest niezbędnym dokumentem dla wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Natomiast obowiązkiem organu egzekucyjnego jest zbadanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej, a także sprawdzenie, czy tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Organ ten nie ma jednak uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Sąd podkreśla, że organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym, bada jedynie dopuszczalność egzekucji, nie bada jednak zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem (art. 29 § 1 u.p.e.a.), gdyż żaden z przepisów ustawy do tego go nie upoważnia; tym samym uznanie tytułu za niezgodny z prawem musi nastąpić prawomocnym rozstrzygnięciem innego organu lub Sądu. Zdaniem Sądu, potwierdza to również dyspozycja art. 59 u.p.e.a., określająca przyczyny umorzenia postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu rażącego naruszenia terminu załatwienia sprawy przez organ I instancji wskazać trzeba iż ta kwestia nie ma znaczenia w niniejszej sprawie albowiem od należności obciążającej skarżącego (wierzyciela) nie są naliczone odsetki za zwłokę. Mogła być ona natomiast podstawą wniesienia skargi na bezczynność bądź przewlekłość postępowania organu. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).