V SA/Wa 44/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz K. B. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 200 zł (dwieście złotych); W dniu [...] lutego 2010r. skarżący K. B. złożył do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2006r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2006r. znak: [...] o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" objętego Sektorowym Programem Operacyjnym "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich, 2004 - 2006" (dalej: Program). Decyzji objętej wnioskiem skarżący zarzucił naruszenie przez organ przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 15, 104 § 1 i 2, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej “k.p.a."). Ponadto zarzucił naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. Nr 116, poz. 1206, z późn.zm.) poprzez brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania stronie skarżącej dofinansowania realizacji projektu w ramach działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych". Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2006r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2006r. znak: [...] o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" objętego Sektorowym Programem Operacyjnym "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006". Pismem z dnia [...] lipca 2010r. K.B. wniósł zastrzeżenia do ww. decyzji podnosząc dodatkowo, iż przedmiotowa decyzja była wydana z pominięciem obowiązujących procedur oraz w wyniku czynności noszących znamiona przestępstwa. Organ wezwał skarżącego do uzupełnienia pisma poprzez sprecyzowanie treści żądania. W odpowiedzi skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Ronictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2010r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu wyjaśnił, m.in., że kompetencje Agencji do realizowania zadań w zakresie wdrażania między innymi działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" objętego Programem wynikały z ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 1994r. Nr 1, poz. 2 z późn. zm.). W myśl art. 3b pkt 2 tejże ustawy, Agencja realizowała zadania powierzone jej na podstawie umów lub porozumień z instytucją zarządzającą, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju, związane z realizacją sektorowego programu operacyjnego, w szczególności w zakresie wdrażania tego programu, dokonywania płatności na rzecz beneficjenta oraz dochodzenia należności z tytułu wypłaconych środków. Bezpośrednie wdrażanie działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" zostało powierzone Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie umowy z dnia 16 września 2004r., zawartej pomiędzy Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działającym jako Instytucja Zarządzająca Programem, a Agencją, działającą jako Instytucja Wdrażająca. Instytucji Wdrażającej powierzono w szczególności przyjmowanie wniosków o dofinansowanie realizacji projektu, weryfikację kompletności i poprawności formalnej wniosku, ocenę zgodności z programem i occnę merytoryczną wniosku, zawarcie umowy z beneficjentem oraz rozpatrywanie odwołań. Umowa ta stanowiła podstawę prawną wzajemnego uregulowania uprawnień. Była podstawą do uznania, że w tym zakresie Instytucja Zarządzająca Programem sprawuje nadzór nad Agencją, a Agencją jest umocowana do podejmowania decyzji w przedmiocie przyznania bądź nieprzyznania pomocy finansowej w ramach przedmiotowego działania. Zgodnie z brzmieniem art. 26 ust. 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, ubiegający się o dofinansowanie realizacji projektu składał wniosek do instytucji wdrażającej, tj. w przypadku przedmiotowego działania do odpowiedniego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W świetle natomiast art. 26 ust. 2 ww. ustawy - dofinansowanie projektu przyznawała instytucja zarządzająca, działająca w jej imieniu instytucja wdrażająca, albo instytucja pośrednicząca. Użyte przez ustawodawcę określenie "przyznaje" dofinansowanie należy interpretować jako stworzenie podstawy prawnej do wydania przez Agencję decyzji administracyjnej. A zatem prowadzone przez Agencję postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji inwestycji w zakresie działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych", jest postępowaniem administracyjnym, a Agencja jest organem administracyjnym w znaczeniu funkcjonalnym. Organ II insntacji wskazał, że odrzucenie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej. Ocenie podlegała zatem okoliczność, czy pismo podpisane przez zastępcę Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2006r. oraz pismo podpisane przez Kierownika Biura Obsługi Wniosków [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2006r. zawierały minimum składników decyzji administracyjnej w świetle art. 107 k.p.a. i czy można te pisma uznać za decyzje administracyjne. Minister podkreslił, iż powyższe akty należy uznać za decyzje administracyjne, gdyż: wskazany został adresat aktu (strona), podane zostało rozstrzygnięcie wraz ze wskazaniem przyczyny nienabycia uprawnienia do otrzymania dofinansowania na podstawie złożonego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, a także złożone zostały podpis i pieczęć osoby upoważnionej do wydania decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego przestępczej działalności organ wyjaśnił, że sprawy noszące znamiona przestępstwa nie są rozpatrywane w trybie postępowania administracyjnego. W przypadku posiadania dowodów uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, sprawę należy skierować do właściwych organów ścigania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administraycjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organom manipulowanie prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący wniósł do Sądu uzupełnienie skargi, podnosząc dodatkowo, że decyzja organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną, nieposiadającą imiennego pełnomocnictwa udzielonego przez osobę piastującą funkcję organu uprawnionego do wydawania decyzji. Decyzję podpisał D. Z. ówczesny Dyrektor Departamentu Wsparcia SAPARD i Funduszy Strukturalnych, a nie zastępca Prezesa ARIMR, a podstawę do wydania decyzji przez D. Z. stanowiło upoważnienie udzielone mu dnia 11 października 2005 r. przez M.D., pełniącego wówczas funkcję Zastępcy Prezesa ARiMR. Analogiczny zarzut postawił decyzji wydanej w pierwszej instancji wskazując, że decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. , która winna być wydana przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR została podpisana przez G. W., która pełniła wówczas funkcję Kierownika jednego z Biur Obsługi Wniosków w Oddziale Regionalnym i nie posiadała upoważnienia Dyrektora do wydania decyzji. W odpowiedzi na uzupełnienie skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożył pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r., w którym stwierdził, że nie zgadza się z zarzutem wydania decyzji z dnia [...].12.2006 r. i z dnia [...].11.2006 r. przez osoby nieuprawnione. Wskazał, że dopiero od podjęcia dnia 22 lutego 2007 r. uchwały przez skład 7 sędziów NSA w sprawie formy prawnej rozstrzygnięć podejmowanych przez organy ARiMR w zakresie przyznawania pomocy finansowej w ramach działania 1.2 Programu rozstrzygnięta została sprawa, iż odrzucenie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art.26 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Tym samym NSA stwierdził, że rozstrzygnięcia Agencji odrzucające wnioski o dofinansowanie projektu należy uznać za decyzje administracyjne. Wskazał, że omawiane akty z dnia [...].12.2006 r. i z dnia [...].11.2006 r. zawierają minimum składników decyzji administracyjnej, tj. wskazany został autor i adresat aktu, podane zostało rozstrzygnięcie , wskazano przyczynę nienabycia uprawnień, zostały złożone podpisy i pieczęcie osoby uprawnionej. Decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. została podpisana przez D. Z. pełniącego funkcję Dyrektora Departamentu Wsparcia SAPARD i Funduszy Strukturalnych. Podstawę prawną podpisania decyzji przez D. Z. stanowiło upoważnienie udzielone mu przez M. D. pełniącego w dniu udzielania pełnomocnictwa obowiązki Prezesa ARiMR. Upoważnienie to obowiązywało nadal w dniu wydawania decyzji, pomimo, że M. D. nie pełnił już w wówczas funkcji Prezesa ARiMR, z dniem zaprzestania pełnienia funkcji nie wygasają bowiem upoważnienia udzielone przez daną osobę. Natomiast decyzja z dnia [...].11.2006 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu została podpisana przez G. W., pełniącą wtedy funkcję Kierownika Biura Obsługi Wniosków w [...] Oddziale regionalnym ARiMR. Zgodnie z przepisami procedury wewnętrznej, uprawnionym do podpisywania w imieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego pism informujących wnioskodawcę o podjętej decyzji w przedmiocie przyznania bądź nieprzyznania pomocy finansowej był Kierownik Biura Obsługi Wniosków w danym Oddziale Regionalnym. Procedura ta została zatwierdzona do stosowania w oparciu o postanowienia umowy z dnia 16 września 2004 r., podstawą zawarcia której był art.21 ustawy o NPR. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok WSA z dnia27.05.2009 r. syg.akt V SA/Wa 3145/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że sąd - o ile inne kryteria kontroli nie wynikają z przepisów szczególnych - bada, czy zaskarżony akt, w tym także decyzja, odpowiada przepisom prawa i uwzględnia skargę, gdy narusza ona prawo w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 §1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy stwierdzić, że prawidłowo Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ustalił w zaskarżonej decyzji (oraz w decyzji ją poprzedzającej) , że akty z dnia [...] listopada 2006 r. i z dnia [...] grudnia 2006 r. , o stwierdzenie nieważności których wnosił skarżący, należy uznać za decyzje administracyjne. W świetle uchwały podjętej przez skład 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie formy prawnej rozstrzygnięć podejmowanych przez organy ARiMR w zakresie przyznawania pomocy finansowej w ramach działania 1.2 Programu rozstrzygnięta została sprawa, iż odrzucenie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Tym samym NSA stwierdził, że rozstrzygnięcia Agencji odrzucające wnioski o dofinansowanie projektu należy uznać za decyzje administracyjne. Zakwestionowane przez skarżącego pisma są rozstrzygnięciami o charakterze indywidualnym, mają charakter rozstrzygnięć władczych i jednostronnych , a ponadto zawierają wszystkie elementy niezbędne do uznania ich za decyzje, gdyż wskazany w nich został adresat aktu (strona), podane zostało rozstrzygnięcie wraz ze wskazaniem przyczyny nienabycia uprawnienia do otrzymania dofinansowania na podstawie złożonego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, złożony został podpis i pieczęć osoby upoważnionej do wydania decyzji. Pisma prawidłowo uznane zostały za decyzje administracyjne. Za nieuzasadniony zatem należało uznać zarzut strony sformułowany we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji , naruszenia przepisu art.26 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o narodowym planie rozwoju, poprzez niewydanie decyzji w sprawie. Fakt uznania ww. pism za decyzje administracyjne nie jest równoznaczny z uznaniem, iż są to decyzje administracyjne wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ orzekający dokonał oceny decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. i z dnia [...] grudnia 2006 r. pod kątem zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. o stwierdzenie nieważności tych decyzji, tj. pod kątem naruszenia przy ich wydawaniu przez organy orzekające przepisów art.7, 8, 9, 10§1, 11,15,104§1 i 2 oraz 107 kodeksu postępowania administracyjnego i nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. rozważył kwestię posiadania przez osoby, które podpisały każdą z decyzji, upoważnienia do ich podpisania i stwierdził, że obie decyzje zostały podpisane przez osoby do tego odpowiednio umocowane. Natomiast Są stwierdził, iż zarówno orzeczenie Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2006 r. jak również poprzedzające je orzeczenie pierwszoinstancyjne Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2006 r. podpisane zostały przez osoby do tego nieuprawnione, w związku z czym decyzje są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 5a ust. 3 ustawy z 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005r. Nr 31, poz. 264 ze zm.), decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych. Zatem tylko osoby pełniące te funkcje są uprawnione do wydawania - podpisywania decyzji administracyjnych. Wedle brzmienia § 2 Statutu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, który stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 października 2003r. w sprawie nadania statutu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U.Nr 198, poz.1927), wydanego na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Prezes Agencji działa przy pomocy nie więcej niż czterech zastępców Prezesa, głównego księgowego, dyrektorów departamentów i biur Centrali Agencji oraz dyrektorów oddziałów regionalnych. W czasie nieobecności Prezesa lub czasowej niemożności wykonywania przez niego obowiązków działalnością Agencji kieruje i reprezentuje ją na zewnątrz zastępca wyznaczony przez Prezesa. Zgodnie z art. 268 a k.p.a organ administracji publicznej może upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju nie wyłączają stosowania przepisu 268 a k.p.a , a tym samym należy uznać, że stosuje się go wprost. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Czynności w prawnych formach działania administracji publicznej podejmuje zatem któryś z pracowników urzędu przydanego do pomocy organowi, a nie sam piastun organu, czyli osoba powołana na to stanowisko. Pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej. Wykonuje on tylko kompetencje organu, lecz sam ich nie posiada. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Za uzasadniony należało więc uznać zarzut skargi podpisania obu decyzji, o stwierdzenie nieważności których wnosił skarżący, przez osoby nieuprawnione. I tak decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2006 r. została wydana i podpisana przez G. W. pełniącą wtedy funkcję Kierownika Biura Obsługi Wniosków w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR. Agencja wywodzi uprawnienie G. W. do podpisania decyzji w imieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego z zapisów procedury wewnętrznej Agencji, zatwierdzonej do stosowania przez Instytucję zarządzającą na podstawie postanowień umowy z dnia 16 września 2004 r. zawartej pomiędzy Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi a Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z przytoczoną w uzasadnieniu decyzji procedurą do podpisywania w imieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego pisma informującego wnioskodawcę o podjętej decyzji w przedmiocie przyznania bądź nie przyznania pomocy finansowej uprawniony był Kierownik Biura Obsługi Wniosków w danym Oddziale Regionalnym Agencji. Sąd wskazuje, że postanowienia wewnętrznych uregulowań ARiMR nie mogą zmienić przepisów ustawy i wobec jednoznacznej treści zacytowanego wyżej przepisu art. 5a ust. 3 ustawy z 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , zgodnie z którym decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych, przywołane przez Ministra przepisy procedury nie mogą zostać uznane za skuteczne upoważnienie Kierownika Biura Obsługi Wniosków do podpisywania decyzji w imieniu Dyrektora Oddziału. Odmienna sytuacja wystąpiła w przypadku decyzji drugoinstancyjnej, którą podjął i podpisał D. Z. Dyrektor Departamentu Wsparcia SAPARD i Funduszy Strukturalnych ARiMR, którgo dnia 11 maja 2005 r. pełniący obowiązki Prezesa ARiMR M.D. upoważnił do rozpatrywania odwołań i podpisywania pism do wnioskodawców Programu. Sąd zwraca uwagę, że upoważnienie to zostało udzielone przez osobę pełniącą obowiązki Prezesa ARiMR, a więc stanowiło upoważnienie do podpisywania pism w imieniu Prezesa ARiMR, natomiast decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. została wydana przez Zastępcę Prezesa ARiMR, do zastępowania którego D. Z. nie był upoważniony. Z wyżej opisanych przyczyn należało uznać, że obie decyzje, o których stwierdzenie nieważności wnosił skarżący, zostały podjęte przez pracowników nieposiadających właściwego upoważnienia organu do ich podjęcia i podpisania , co stanowi podstawę do stwierdzenia ich nieważności, bowiem wydane zostały z rażącym naruszeniem powołanych przepisów o właściwości, a także z naruszeniem przepisów kompetencyjnych. W związku z powyższym należało uznać, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].12.2005 i decyzji z dnia [...].11.2006 r. wydana została z naruszeniem przepisów uzasadniającym jej uchylenie. Dlatego Sąd na podstawie przepisu art.145§1 pkt 1 lit.c uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 200 zł stanowiącą równowartość zapłaconego przez skarżącego wpisu sądowego. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz poniesionych kosztów porad prawnych, ponieważ przepisy p.p.s.a nie przewidują możliwości zasądzenia na rzecz strony poniesionych przez nią wydatków na wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego, który nie reprezentował strony przed sądem.