V SA/Wa 4415/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant: sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Województwa M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw: oddala skargę. Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Województwa [...] (dalej: Województwo) jest decyzja Ministra Finansów z [...] marca 2014 r. nr [...], mocą której organ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lutego 2014 r. nr [...], którą określono wysokość zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. za miesiąc grudzień 2013 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od 17 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Województwo [...] spełniało przesłanki, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, ze zm.; dalej: ustawa o dochodach) do dokonania w 2013 r. wpłat do budżetu państwa, przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na rok 2013 r. W związku z tym, Minister Finansów na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o dochodach, pismami z [...] października 2012 r. oraz z [...] lutego 2013 r., poinformował o rocznej kwocie wpłat Województwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej na 2013 r. w wysokości [...] zł. Województwo nie uregulowało należności z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województwa za grudzień 2013 r. w wysokości [...] zł. Z tej przyczyny Minister Finansów decyzją z [...] lutego 2014 r. określił wysokość zobowiązania Województwa z tego tytułu w kwocie [...] zł. Wcześniej pismem z [...] grudnia 2013 r. organ wezwał Województwo do dokonania wpłaty, a wobec bezskuteczności wezwania, powiadomieniem z [...] grudnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości tego zobowiązania. Pismem z [...] stycznia 2014 r., doręczonym 13 stycznia 2014 r., organ powiadomił stronę o zakończeniu postępowania i o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się w sprawie w terminie siedmiu dni. Województwo 26 lutego 2014 r. złożyło do Ministra Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i zarzuciło decyzji z [...] lutego 2014 r. naruszenie przepisów: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 w związku z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w składanych pismach procesowych; 2. art. 104 w związku z art. 97 § 1 pkt 4, art. 16 § 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a., poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie za miesiąc grudzień 2013 r. przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o zawieszenie postępowania; 3. art. 104 w związku z art. 105, art. 127 § 3 oraz art. 16 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 35 ustawy o dochodach, poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie za miesiąc grudzień 2013 r. przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległej kwoty wpłaty do budżetu państwa; 4. art. 107 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji motywów przedwczesnego wydania rozstrzygnięcia w sprawie przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o zawieszenie postępowania jak również wniosku strony o umorzenie odsetek za zwłokę. Decyzją z [...] marca 2014 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że roczna kwota wpłaty Województwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej na 2013 r. wynosiła [...] zł, o czym Województwo zostało poinformowane pismami z [...] października 2012 r. oraz z [...] lutego 2013 r. Rata przypadająca do zapłaty w grudniu 2013 r. wynosiła [...] zł. Województwo, pomimo ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy o dochodach, nie dokonało w terminie uiszczenia wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za wskazany miesiąc 2013 r. W związku z nieuiszczeniem tej wpłaty, wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisie art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach do określenia, w formie decyzji, wysokości zobowiązania Województwa. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach – jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie dokonała w terminie - w całości lub w części - wpłat określonych w art. 31, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych. Na podstawie cytowanego przepisu została określona wysokość zobowiązania Województwa z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej za grudzień 2013 r. na kwotę [...] zł wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od 17 grudnia 2013 r. Minister uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. i wyjaśnił, że aktualna sytuacja finansowa Województwa nie stanowi ustawowej przesłanki wydania zaskarżonej decyzji. Z tego względu nie była brana pod uwagę i nie może być uwzględniona przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dlatego też Minister nie uwzględnił wniosków dowodowych strony, gdyż nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie istoty sprawy. Przy czym podkreślił, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W skardze do tutejszego Sądu Województwo wniosło o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. oraz decyzji poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów prawa, to jest: - art. 31 oraz art. 25 w zw. z art. 35 ustawy o dochodach oraz w zw. z art. 167 ust. 1 i 2 oraz art. 166 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie sytuacji finansowej Województwa [...] przy określaniu wysokości wpłaty za grudzień 2013 r.; - art. 7, art. 8. art. 11, art. 77. art. 78 i art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 31 i 32 ustawy o dochodach, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia; - art. 59 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku strony w sprawie przejęcia przez Skarb Państwa udziałów Województwa [...] w spółce "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. w zamian za należności z tytułu ww. wpłat do budżetu państwa oraz niewyjaśnienie motywów tego nieuwzględnienia W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, uznając, że zarzuty skargi są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 952/14, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu na rzecz Województwa [...] zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu swego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że organ orzekał w sprawie na podstawie upoważnienia zawartego w art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach. Materialnoprawną podstawę orzekania, określającą która jednostka samorządu terytorialnego szczebla wojewódzkiego jest zobowiązana do wpłat i w jakich wysokościach (według jakich wskaźników i według jakiej metody wyliczonych), stanowił przepis art. 31 ustawy o dochodach. Zdaniem Sądu, ma to istotne znaczenie dla sprawy, gdyż w dniu 4 marca 2014 r. zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sygn. K 13/11 (Dz. U. z dnia 19 marca 2014 r., poz. 348), w którym Trybunał stwierdził, że art. 25 i 31 ustawy o dochodach, w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych są niezgodne z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji RP. Jednocześnie na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, TK odroczył skutek derogacyjny (utrata mocy) przez wymienione przepisy w zakresie stwierdzonej niekonstytucyjności, na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia orzeczenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Odroczenie derogacji uzasadnił skomplikowaną materią ustrojową, jakiej dotyczyły kontrolowane przepisy. Sąd przypominając treść art. 1, art. 2 pkt 3, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 24, art. 25, art. 31, art. 34, art. 35, art. 36 ustawy o dochodach podał, że wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, nazywane przez Trybunał Konstytucyjny wpłatami wyrównawczo-korekcyjnymi obciążające określone województwa, podlegają w całości podziałowi (wypłatom) również na rzecz województw. Minister Finansów, w omawianej ustawie, otrzymał od ustawodawcy odpowiednie uprawnienia do wydawania decyzji, którymi może korygować wysokość wpłat i wypłat lub ich zwrot stosownie do ustalonych okoliczności. Zatem w ocenie Sądu, w świetle wspomnianych przepisów nie mamy do czynienia z sytuacją nieodwracalnych skutków. Z treści art. 190 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że orzeczenie o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, co z reguły wiąże się ze skutkiem w postaci utraty mocy obowiązującej takiego aktu. W przypadku negatywnego wyroku zakresowego zakres utraty mocy obowiązującej wynika z treści wyroku TK, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Przepis art. 190 ust. 3 Konstytucji RP zawiera zastrzeżenie, w myśl którego TK może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, w tym przypadku 18 miesięcy liczonych od daty ogłoszenia orzeczenia. Sąd uznał, że to okoliczności indywidualnej sprawy powinny stanowić o tym, czy można odstąpić od stosowania niekonstytucyjnej normy prawnej pozostającej w odroczonej derogacji. O treści rozstrzygnięcia Sądu powinno decydować stosowne ustalenie, w danej sprawie, czy dalsze stosowanie tej już niekonstytucyjnej normy prawnej, we wskazanym zakresie, groziłoby poważniejszymi naruszeniami wartości konstytucyjnych, niż jej niezastosowanie. Zdaniem Sądu I instancji rozstrzygnięcie przez TK o odroczeniu skutku derogacyjnego adresowane było przede wszystkim do ustawodawcy. Uzasadniane było charakterem przepisu i jego ustrojową materią. Wobec powyższego, a także kierując się treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, Sąd uznał, że rozstrzygając tę sprawę indywidualną, ma kompetencję do zastosowania reguły kolizyjnej lex superior – zadecydowania o odmowie zastosowania w konkretnym stanie faktycznym niekonstytucyjnej normy prawnej pozostającej w okresie odroczonej derogacji. Zastrzegł jednak, że prawo odmowy zastosowania omawianej normy (przepisu art. 31 ustawy o dochodach w zakresie w jakim jest on niekonstytucyjny) uzasadnione jest wyjątkowymi okolicznościami sprawy, związanymi z wartościami konstytucyjnymi. Rozważając te szczególne okoliczności mogące uzasadnić odmowę zastosowania przepisów zakwestionowanych przez Trybunał, Sąd podkreślił, że Województwo [...] jest regionalną wspólnotą samorządową. Zgodnie z ustawą z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa i jej art. 2 ust. 2, samorząd województwa wykonuje zadania publiczne o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżone ustawami na rzecz organów administracji rządowej. Nie ulega wątpliwości, że zdolność samodzielnego wykonywania przypisanych mu zadań jest warunkowana możliwością określania priorytetów działalności i sposobów realizacji zadań (samodzielność zadaniowa), a także możliwością finansowania tej działalności. Samodzielność finansowa jest zatem trwałym, nieodłącznym elementem zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Polega ona na zapewnieniu jednostkom samorządu terytorialnego dochodów pozwalających na realizację przypisanych jej zadań publicznych, na pozostawieniu jej swobody w kształtowaniu wydatków wraz ze stworzeniem w tym zakresie odpowiednich gwarancji formalnych i proceduralnych. Sąd podkreślił, iż rozpoznanie skargi w tej sprawie wymagało dokonania analizy powszechnie znanej sytuacji finansowej Województwa [...] i ustalenia czy skutki, wynikające z zastosowania w pełnym zakresie, w zaskarżonej decyzji, przepisu art. 31 ustawy o dochodach, nie prowadzą do naruszenia wyżej wymienionych wartości konstytucyjnych gwarantowanych temu województwu. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej Województwa. Wynika to z faktu, że stosowany w decyzji administracyjnej art. 31 ustawy o dochodach nie przewiduje takiej przesłanki. Potrzeba analizy sytuacji finansowej wyniknęła z uwagi na obalenie domniemania konstytucyjności przepisu w zakresie wskazanym w wyroku TK. Sąd, powołując się na treść art. 106 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że dysponuje wiedzą powszechną wynikającą z Raportu Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r., Sprawozdania rocznego z wykonania budżetu Województwa [...] za rok 2013 upublicznioną w drodze stosownych publikacji, jak również z danych finansowych zawartych w uzasadnieniu wyroku TK. Na tej podstawie przeanalizował sytuację finansową Województwa [...] i uznał, że w 2013 r. sytuacja finansowa Województwa była trudna. Zmniejszały się dochody podatkowe, a zwiększały się wpłaty wyrównawcze. W związku z tym Województwo było zmuszone do zaciągania kredytów i pożyczek, przy istnieniu granicznych możliwości ich uzyskania. To wszystko stanowiło obciążenia finansowe w zakresie naruszającym gwarancje konstytucyjne do samodzielnego działania i samodzielności finansowej, gwarancje ustalone i potrzebne do wykonywania zadań publicznych. Stworzyło jednocześnie sytuację szczególną uprawniającą do odstąpienia, zdaniem Sądu, od stosowania, w okresie odroczonego skutku derogacyjnego, przepisu art. 31 ustawy o dochodach, w zakresie jakim jest on niekonstytucyjny. Tę argumentację, zdaniem Sądu, wzmacnia również fakt, że Trybunał Konstytucyjny stwierdzając zakresową niekonstytucyjność art. 25 ustawy o dochodach, a więc przepisu mówiącego o podziale łącznej kwoty wpłat między uprawnione województwa (wypłaty) ustalił, iż ustawa pozwala na przekazywanie tych środków samorządom niekoniecznie uboższym. Zatem ciężar ich ponoszenia, przypisany Województwu [...] w warunkach wyżej wskazanych, niekoniecznie służy, w ocenie Sądu celowi i istocie wprowadzonych wpłat, tj. wyrównaniu poziomu dochodów, zgodnie z zasadą solidarności i zasadą zrównoważonego rozwoju. Wobec tego, że dochody własne Województwa, o których mówi Trybunał, składają się głównie z dochodów podatkowych (w wielkościach znacząco przekraczających 80%), a dochody podatkowe były podstawowym wyznacznikiem wyliczania przez organ wysokości wpłat i przesłanką występującą w przepisie art. 31, Sąd uznał za istotne w rozpatrywanej sprawie zagwarantowanie Województwu zachowania odpowiedniego poziomu właśnie tych dochodów. Kierując się tym wskazaniem Sąd wyszacował potrzeby finansowe Województwa. Przyjął, że właściwą proporcją spełniającą te wymagania z punktu widzenia wymagań konstytucyjności omawianego przepisu będzie wielkość 70% do 30%. Pozostawienie Województwu 70% dochodów podatkowych będzie gwarantowało zachowanie tej istotnej części dochodów dla realizacji zadań własnych i będzie zgodne ze standardami konstytucyjnymi, wynikającymi z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 Konstytucji RP. W konsekwencji Sąd według tego kryterium ocenił legalność zaskarżonej decyzji. Uznał, że zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim, określając wielkość zobowiązania z tytułu wpłat wyrównawczych za wskazany okres, nie uwzględnia potrzeby pozostawienia Województwu [...] 70% dochodów podatkowych w roku 2013, narusza art. 31 ustawy o dochodach. Minister Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 952/14, wniósł skargę kasacyjną, której uzasadnienie rozszerzył w piśmie procesowym z 19 sierpnia 2015 r. Zaskarżanemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) naruszenie art. 31 ustawy o dochodach w związku z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, w ten sposób, że pomimo iż w wyroku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt K 13/11 Trybunał Konstytucyjny odroczył na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia orzeczenia w Dzienniku Ustaw RP utratę mocy obowiązującej przepisów art. 31 i 25 ustawy o dochodach w zakresie w jakim stwierdził ich niekonstytucyjność, Sąd I instancji nie uwzględnił odroczonego skutku derogacyjnego zaskarżonych przepisów; 2) art. 31 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów prowadzące do uznania, że zaskarżona decyzja narusza art. 31 tej ustawy, gdyż określając wielkość zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa, nie uwzględnia potrzeby pozostawienia Województwu [...] 70% dochodów podatkowych roku 2013; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 31 ustawy o dochodach w związku z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 31 ustawy o dochodach oraz w sytuacji, gdy w wyroku z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt K 13/11) Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej zaskarżonych przepisów; 4) art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez zaliczenie do faktów powszechnie znanych danych zawartych w sprawozdaniach budżetowych i finansowych Województwa [...] oraz "Raporcie o stanie gospodarki finansowej Województwa [...]" przygotowanym przez Regionalną Izbę Obrachunkową w W. i uwzględnienie tych faktów przy wyrokowaniu, gdy tymczasem tak szczegółowe i specjalistyczne dane nie są faktami powszechnie znanymi (notoryjnymi); 5) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 95 ust. 1 Konstytucji RP poprzez dokonanie błędnej oceny legalności zaskarżonej decyzji w następstwie zastosowania przez Sąd I instancji kryteriów wyliczania wysokości wpłat, których nie zawiera ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Podnosząc te zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi Województwa [...] i jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo [...] wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 952/14, w sprawie ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Finansów z [...] marca 2014 r., nr [...], w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województwa - wyrokiem z dnia 4 września 2015 r., sygn. II GSK 112/15 : 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądził od Województwa [...] na rzecz Ministra Finansów 52.700 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu swego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione i dlatego została ona uwzględniona. NSA podkreślił, iż podstawową kwestią, którą należało rozważyć w pierwszej kolejności jest kwestia dopuszczalności, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, odstąpienia przez Sąd od zastosowania art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526) – przepisu, co do którego Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok tzw. zakresowy oraz odroczył jego derogację na okres 18 miesięcy. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że takie odstąpienie od zastosowania przepisu prawnego w okresie do nadejścia terminu jego odroczonej derogacji leży w kompetencjach sądów, jednakże uznał za konieczne rozważenie pozytywnych i negatywnych skutków wynikających z przyjęcia w konkretnej sprawie jednego z tych dwóch rozwiązań. Zdaniem NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie takiego całościowego rachunku nie przeprowadził. Uznając, że w rozpatrywanej sprawie należy odmówić zastosowania niekonstytucyjnych przepisów, kierował się wyłącznie trudną sytuacją finansową Województwa [...] w 2013 r. To uzasadnienie jest zdaniem NSA, jednostronne i przez to niepełne. Nie uwzględnia przede wszystkim faktu, że przewidziany w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego mechanizm ustalania wysokości wpłat i wypłat wyrównawczych działa na zasadzie naczyń połączonych. Przepis art. 25 ustawy stanowi, że część regionalną subwencji ogólnej dla województw uboższych ustala się w wysokości łącznej kwoty wpłat dokonanych przez województwa o wyższych dochodach. Należałoby w związku z tym rozważyć, w jakim stopniu ustalenie wpłat Województwa [...] na poziomie 30 % jego dochodów własnych wpłynie na dochody województw uboższych, i czy to obniżenie nie będzie stanowiło zagrożenia dla wykonywania ich zadań samorządowych, a więc czy nie będzie prowadziło do naruszenia w stosunku do nich gwarancji konstytucyjnych, przewidzianych w art. 166 ust. 1 i 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. Ze względu na ten związek wpłat i wypłat na część regionalną subwencji ogólnej dla województw przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego objęte zostały łącznie art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem NSA odpowiedź na pytanie, czy w rozpatrywanej sprawie dopuszczalne było odstąpienie od zastosowania zakwestionowanych przez TK przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wymagała zbadania jeszcze jednej, równie istotnej kwestii - czy wobec utrzymania samej instytucji wpłat i dopłat wyrównawczo – korekcyjnych, jako niebudzącej zastrzeżeń konstytucyjnych (wyrok TK z 25 lipca 2006 r., K 30/04), możliwe będzie jej stosowanie, do nadejścia terminu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy, z pominięciem regulacji zawartych w art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach, w sposób, który zapewni wszystkim samorządom wojewódzkim istotną część ich dochodów dla realizacji zadań własnych, a więc zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Nadto NSA przypomniał, iż ustawa o dochodach przewiduje samoobliczanie wysokości wpłaty przez województwo obowiązane do jej dokonania (art. 35 ust. 1) a Minister Finansów ma kompetencje do określenia wpłaty decyzją administracyjną tylko wówczas, gdy jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie dokonała w terminie – w całości lub w części - takiej wpłaty albo wysokość wpłaty nie odpowiadała wpłacie należnej (art. 35 ust. 2). Kompetencje Ministra mają zatem charakter subsydiarny w stosunku do mechanizmu samoobliczania wpłat i są powiązane z działaniem tego mechanizmu. Ustawa nie daje ministrowi możliwości "ręcznego" sterowania system wpłat korekcyjno - wyrównawczych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Sąd I instancji tym problemem się nie zajął ograniczając się do stwierdzenia, że "Minister Finansów, w omawianej ustawie, otrzymał od ustawodawcy odpowiednie uprawnienia do wydawania decyzji, którymi można korygować wysokość wpłat i wypłat lub ich zwrot stosownie do ustalonych faktów". NSA stanowczo nie podzielił także stanowiska, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mógł wiadomości dotyczące sytuacji finansowej Województwa [...] uznać i ocenić w kategorii faktów powszechnie znanych z konsekwencjami wynikającymi z art. 106 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a więc z możliwością ich uwzględnienia z urzędu, bez potrzeby czynienia ustaleń w drodze postępowania dowodowego. NSA podkreślił, iż fakty notoryjne to fakty powszechnie znane, czyli takie, które są lub powinny być znane każdemu rozsądnemu, mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi żyjącemu w określonym miejscu i czasie, np. wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze itp. Faktów notoryjnych nie można natomiast mylić z informacjami powszechnie (łatwo) dostępnymi, podanymi do wiadomości publicznej. Sama dostępność informacji nie przesądza o tym, że informacja staje się wiedzą powszechną. Nie można bowiem oczekiwać, aby każdy rozsądny, mający doświadczenie życiowe mieszkaniec Województwa [...] wiedział wszystko, co jest ogólnie dostępne na temat tego Województwa, w szczególności zapoznawał się z podanymi do wiadomości publicznej informacjami dotyczącymi sytuacji finansowej Województwa. Sąd I instancji uznając te informacje za powszechnie znane podał jednocześnie, że pochodzą one z dwóch źródeł - sprawozdania z wykonania budżetu Województwa [...] i z raportu RIO. Nie stwierdził zaś, że po prostu wie, jaka jest sytuacja finansowa województwa. Popełniony przez Sąd I instancji błąd w interpretacji i zastosowaniu art. 106 § 4 p.p.s.a. pociąga za sobą inne poważne konsekwencje. Kierując się niewłaściwym rozumieniem tego przepisu Sąd w istocie przeprowadził we własnym zakresie postępowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia sytuacji finansowej Województwa i na tej podstawie zadecydował o wysokości wpłaty (70% dochodów własnych). Tym samym wyszedł poza kompetencje sądu administracyjnego, który kontroluje jedynie akty i czynności organów administracji publicznej. Nie rozstrzyga natomiast merytorycznie indywidualnej sprawy administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego zasługują na uwzględnienie. W toku postępowania postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. NSA odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącego i odmówił dokonania wykładni swojego wyroku. Podkreślił, że zarówno sentencja kwestionowanego wyroku jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Rozpoznający ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W toku obecnego rozpoznawania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest, z mocy art. 190 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Art. 190 p.p.s.a. stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na gruncie tego przepisu jego komentatorzy (Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Komentarz do art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wskazali, że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. Artykuł 190 znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1, a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez WSA. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Uzasadnienie wyroku NSA z dnia 4 września 2015 r., sygn. II GSK 112/15, uchylającego wyrok WSA z 29 września 2014 r. zawiera takie wskazania, co do określonego sposobu postępowania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. NSA dokonując wykładni omawianych przepisów wskazał ich znaczenie, sposób ich interpretacji w przyszłości, przedstawił krytykę podjętego przez WSA rozstrzygnięcia z wyjaśnieniem dlaczego sposób rozumienia określonych przepisów przez WSA był błędny. W wyroku z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2214/14 Naczelny Sąd Administracyjny wprost stwierdził, iż na gruncie art. 190 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji, związany wykładnią dokonaną przez NSA, nie może powtórzyć poprzednio zajętego stanowiska w sprawie. Jest bowiem związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa. W tym samym duchu NSA wypowiedział się w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. II FSK 880/1, stwierdzając, iż: sąd rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też oceniać prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. W orzecznictwie NSA jednolicie przyjmuje się, iż niezastosowanie się przez WSA do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny bez usprawiedliwionej podstawy stanowi zarzut kasacyjny, który podlega uwzględnieniu (przykładowo wyroki II OSK 2373/13 z 28 maja 2015 r., II OSK 2373/13 z 24 lipca 2013 r.). W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Skarżącego, nie ma podstaw do odmowy zastosowania wskazówek zawartych w wyroku NSA z dnia 4 września 2015 r., uchylającym pierwszy wyrok wydany przez WSA w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny sprawy ustalony na datę wydania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów nie uległ zmianie. Jest bezsporne, iż Województwo [...] nie dokonało w terminie wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudnień 2013 r. W toku rozprawy 17 maja 2016 r. WSA postanowił przy tym nie uwzględnić wniosków Skarżącego zawartych w jej piśmie procesowym z 13 maja 2016 r.: 1. o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z przedłożonych przez Województwo [...] dokumentów na okoliczność jego sytuacji finansowej; 2. o zawieszenie postępowania sądowego w trybie art. 125 § 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy z wniosku Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Ad. 1 Odnośnie pierwszego wniosku wskazać wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym w rozpoznawanej sprawie wyroku z dnia 4 września 2015 r., sygn. II GSK 112/15, odnosząc się do wyroku TK z dnia 4 marca 2014 r., sygn. K 13/11, podkreślił, iż Trybunał wskazał na potrzebę zmiany przepisów prawnych zaś ta zmiana musi być poprzedzona szeroką analizą sytuacji ekonomicznej wszystkich województw, w kontekście ich dochodów i potrzeb wydatkowych oraz opracowania wskaźników, które dawałyby gwarancję zmniejszenia dochodów własnych samorządów bogatszych wyłącznie w niezbędnym zakresie oraz opracowania wskaźników granicznych uwzględniających różne stany gospodarcze oraz stan finansów jednostek samorządu terytorialnego na datę dokonania wpłaty wyrównawczo - korekcyjnej. Podkreślono przy tym, że Trybunał miał świadomość złożoności problemu i w związku z tym uznał, że dla ich rozwiązania konieczna jest interwencja ustawodawcy, poprzedzona wspomnianą analizą ekonomiczną. Wskazano więc, że to nie organ miałby analizować sytuację ekonomiczną województw, w kontekście ich dochodów i potrzeb wydatkowych oraz opracowania wskaźników, które dawałyby gwarancję zmniejszenia dochodów własnych samorządów bogatszych wyłącznie w niezbędnym zakresie oraz opracowania wskaźników granicznych uwzględniających różne stany gospodarcze oraz stan finansów jednostek samorządu terytorialnego na datę dokonania wpłaty wyrównawczo - korekcyjnej. Zresztą, co NSA podkreślił, kompetencje Ministra mają charakter wyłącznie subsydiarny w stosunku do mechanizmu samoobliczania wpłat i są powiązane z działaniem tego mechanizmu. Ustawa nie daje zatem Ministrowi możliwości "ręcznego" sterowania system wpłat korekcyjno - wyrównawczych. Takich kompetencji nie miał więc także Wojewódzki Sąd Administracyjny, który według NSA w uchylonym wyroku wyszedł poza kompetencje sądu administracyjnego. WSA kontroluje jedynie akty i czynności organów administracji publicznej, nie rozstrzyga natomiast merytorycznie indywidualnej sprawy administracyjnej. Zdaniem NSA, poprzednio rozpoznając sprawę WSA działając wadliwie w istocie przeprowadził we własnym zakresie postępowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia sytuacji finansowej Województwa i na tej podstawie zadecydował o wysokości wpłaty (70% dochodów własnych). Nadto, w ocenie Sądu II instancji, WSA popełnił uprzednio błąd w interpretacji i zastosowaniu art. 106 § 4 p.p.s.a. Wiadomości dotyczące sytuacji finansowej Województwa [...] pochodzące z dwóch źródeł - sprawozdania z wykonania budżetu Województwa [...] i z raportu RIO Sąd uznał i ocenił w kategorii faktów powszechnie znanych, myląc je z informacjami powszechnie (łatwo) dostępnymi, podanymi do wiadomości publicznej. Sama dostępność informacji, jak wskazał NSA, nie przesądza o tym, że informacja staje się wiedzą powszechną. Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd rozpoznający obecnie sprawę nie przychylił się do wniosku zawartego w piśmie Skarżącego z 13 maja 2015 r. o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z przedłożonych dokumentów na okoliczność sytuacji finansowej Województwa [...]. Zdaniem Sądu na obecnym etapie postępowania sądowego nie były one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Przeprowadzenie dowodów prowadziłoby wszak do powtórzenia, wytkniętego już Sądowi przez NSA, błędu polegającego na przeprowadzeniu przez Sąd I instancji de facto postępowania dowodowego. Ad. 2 Odnośnie drugiego wniosku wypada wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, z sytuacją taką po złożeniu wniosku Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r. do TK o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. nie mamy do czynienia. Zaskarżona decyzja zapadła w dniu [...] marca 2014 r., a więc przed wejściem w życie kwestionowanego art. 4. W związku z zarzutami skargi i wskazaniami NSA powstaje zatem pytanie czy ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej Województwa powinien i czy może dokonać organ. Zasadność tego pytania jawi się jako oczywistość zważywszy na fakt iż NSA podkreśla (zob. str. 8-9 uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 112/15) że : 1) Należałoby rozważyć w jakim stopniu ustalenie wpłat Województwa [...] na poziomie 30% jego dochodów własnych wpłynie na dochody województw uboższych i czy to obniżenie nie będzie stanowiło zagrożenia dla wykonywania ich zadań samorządowych, a więc czy nie będzie prowadziło do naruszenia w stosunku do nich gwarancji konstytucyjnych przewidzianych w art. 166 ust. 1 i 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. 2) To czy w rozpoznawanej sprawie dopuszczalne było odstąpienie od zastosowania zakwestionowanych przez TK przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wymagało zbadania sytuacji ekonomicznej wszystkich województw w kontekście ich dochodów i potrzeb wydatkowych oraz opracowania wskaźników granicznych uwzględniających różne stany gospodarcze oraz stan finansów jednostek samorządu terytorialnego na datę dokonania wpłaty wyrównawczo-korekcyjnej. 3) Należało rozważyć czy wobec utrzymania samej instytucji wpłat i dopłat wyrównawczo-korekcyjnych jako niebudzącej zastrzeżeń konstytucyjnych możliwe będzie jej stosowanie do nadejścia terminu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy z pominięciem regulacji zawartych w art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach w sposób który zapewni wszystkim samorządom wojewódzkim istotną część ich dochodów dla realizacji zadań własnych, a więc zgodnie z wyrokiem TK. To o czym mowa powyżej nie wskazuje jednak na to, aby ustalenia we wskazanym zakresie mógł i powinien czynić organ. NSA podkreślił bowiem (w uzasadnieniu przywołanego wcześniej wyroku), że ustawa o dochodach przewiduje samoobliczanie wysokości wpłaty przez województwo obowiązane do jej dokonania. Natomiast organ (Minister Finansów) ma kompetencje do określenia wpłaty decyzją administracyjną tylko wówczas, gdy jednostka samorządu terytorialnego mimo ciążącego na niej obowiązku nie dokonała w terminie w całości lub w części takiej wpłaty, albo wysokość wpłaty nie odpowiadała wpłacie należnej. W związku z tym NSA uznał, że kompetencje Ministra mają charakter subsydiarny w stosunku do mechanizmów samoobliczania wpłat i są powiązane z działaniem tego mechanizmu. Podkreślił jednocześnie, że ustawa nie daje ministrowi możliwości "ręcznego’’ sterowania systemem wpłat korekcyjno-wyrównawczych. W związku z tym uprawniony jest pogląd, którego istotą jest przyjęcie, iż żadnych ustaleń w kwestii sytuacji finansowej Skarżącego oraz beneficjentów wpłat korekcyjno-wyrównawczych nie może czynić nie tylko Sąd, ale i organ. Jeśli tak się dzieje to przepisy, których konstytucyjność zakwestionował Trybunał mogą i powinny być stosowane w okresie odroczenia ich skutku derogacyjnego. Z powyższego wynika więc iż organ określając wysokość wpłat o których mowa nie miał możliwości ich korygowania. Mając na względzie wskazany wywód Sąd stoi na stanowisku, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa tak gdy chodzi o wskazaną przez organ podstawę prawną jej wydania, jak i wysokość wyliczonego zobowiązania obciążającego Skarżącego. Sąd podkreśla również że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] marca 2014 r. Natomiast z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. 2014, poz. 1547) wynika że w sprawach dotyczących wpłat województw do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw oraz części regionalnej subwencji ogólnej dla województw ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze stosuje się przepisy dotychczasowe. Sam fakt zaskarżenia niniejszego przepisu do TK nie pozbawia go przy tym domniemania konstytucyjności. Sąd wskazuje, iż nie miały tym samym usprawiedliwionych podstaw nie tylko dodatkowe zarzuty skarżącej sformułowane w piśmie z dnia 13 maja 2016 r. ale i argumentacja przedstawiona na ich poparcie, a to ze względu na treść uzasadnienia przywołanego wyroku NSA wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 112/15, które w podstawowych i istotnych dla rozstrzygnięcia także sprawy niniejszej kwestiach było jednoznaczne i przesądzające. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd w pełni odwołuje się do stanowiska zajętego w tej kwestii przez WSA w toku pierwszego rozpoznawania sprawy. Przede wszystkim Sąd nie podziela wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78, art. 80, art.107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 31 i 32 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zarzuty dotyczyły nieprzeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego w kierunku stwierdzenia niekonstytucyjności stosowanego przepisu w warunkach braku wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Ten zakres stwierdzeń zastrzeżony jest dla władzy sądowniczej. Tylko Sąd jest uprawniony na mocy Konstytucji RP do stosowania wprost jej zapisów i interpretacji przepisu niekonstytucyjnego, która przywróci stan zgodności z nią (art. 178 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP). Organy administracyjne nie posiadają uprawnień do stwierdzania niekonstytucyjności przepisu prawnego. Są zobligowane stosować prawo w zakresie obowiązującym, zgodnie z jego źródłami określonymi art. 87 w zw. z art. 7 Konstytucji RP. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 59 Ordynacji podatkowej w związku z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach oraz w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosku Strony w sprawie przejęcia przez Skarb Państwa udziałów Województwa [...] w spółce "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zamian za należności z tytułu ww. wpłat do budżetu państwa oraz niewyjaśnienie motywów tego nieuwzględnienia. Przepis art. 59 Ordynacji podatkowej reguluje sposób wygaśnięcia zobowiązań podatkowych i nie był stosowany w niniejszej sprawie, której przedmiotem było określenie wysokości nieuiszczonego zobowiązania pieniężnego, należnego jako rata wpłaty wyrównawczo-korekcyjnej w brzmieniu nadanym treścią art. 31 ustawy o dochodach. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż wpłaty wyrównawcze zostały określone przez ustawodawcę jako zobowiązania o charakterze pieniężnym, a stronie zobowiązanej do ich uiszczenia ustawodawca nie przypisał prawa zmiany sposobu świadczenia. W tych warunkach oczekiwanie Skarżącego Województwa na odniesienie się organu do każdego twierdzenia strony niemającego zastosowania w sprawie nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o przepis art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.