V SA/Wa 4417/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku skarżącego K. R. o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 25 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. R.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 1 lutego 2016 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata. Pismem z 7 kwietnia 2016 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. D. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. W dniu 22 marca 2016 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z 15 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w punkcie pierwszym orzeczenia przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a w punkcie drugim umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Uzasadniając punkt drugi rozstrzygnięcia starszy referendarz sądowy wskazał, że wniosek skarżącego o przyznanie pełnomocnika został pozytywnie rozpoznany i skarżący jest reprezentowany w sprawie przez adwokata, zatem ponownie rozpoznanie wniosku w zakresie ustanowienia pełnomocnika (nawet jeśli tym razem skarżący wnosi o ustanowienie radcy prawnego) stało się zbędne. Odpis powyższego orzeczenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego z urzędu 11 maja 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 56 akt sądowych). Natomiast w dniu 10 maja 2016 r. (a więc przed doręczeniem pełnomocnikowi skarżącego ww. postanowienia z 15 kwietnia 2016 r.) do akt sprawy wpłynęły następujące pisma pełnomocnika skarżącego z urzędu: - uzupełnienie braków formalnych skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności oraz - zażalenie na postanowienie Sądu z 25 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Do ww. zażalenia został załączony kolejny – trzeci w tej sprawie – wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 245 § 1 - 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast w myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie wydane zostały przez starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwa postanowienia: - z dnia z 1 lutego 2016 r., w którym ustanowiono dla skarżącego adwokata oraz - z dnia 15 kwietnia 2016 r., w którym zwolniono skarżącego od kosztów sądowych i umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Każde z ww. orzeczeń – wobec niezaskarżenia sprzeciwem – stało się prawomocne. W konsekwencji skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Innymi słowy, instytucja prawa pomocy została w pełni skonsumowana w niniejszej sprawie - skarżący nie ma obowiązku uiszczania jakichkolwiek kosztów sądowych, jak również jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata A.D. Tym samym rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (bez względu w jakim zakresie – częściowym czy całkowitym) stało się zbędne i stosownie do treści art. 249a p.p.s.a. podlega umorzeniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.