V SA/Wa 4417/15

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata A. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, 60/100), w tym: tytułem opłaty - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, 60/100). Postanowieniem z 25 stycznia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4417/15 tut. Sąd odrzucił skargę wniesioną przez K. R., dalej: "Skarżący" lub "Strona" . Postanowieniem z 1 lutego 2016 r. referendarz sądowy tut. Sądu ustanowił Stronie adwokata, którym wyznaczony został adw. A. D. W dniu 10 maja 2016 r. wyznaczony pełnomocnik uzupełnił braki formalne skargi oraz wniósł o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia. Pełnomocnik złożył również zażalenie na postanowienie tut. Sądu z 25 stycznia 2016 r. odrzucające skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowieniem z 20 września 2016 r. tut. Sąd odrzucił wniosek z 10 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Po rozpoznaniu zażalenia z 11 października 2016 r. na postanowienie z 20 września 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I GZ 618/16 zażalenie oddalił. W dniu 16 lutego 2017 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w przedmiotowej sprawie Skarżącemu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani też w części. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które to rozporządzenie obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Zgodnie z § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Stwierdzić bowiem należy, że Sąd w dniu 25 stycznia 2016 r. odrzucił złożoną skargę, kończąc tym samym postępowanie w I instancji, a w dniu 10 maja 2016 r. pełnomocnik złożył zażalenie na postanowienie odrzucające skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia oraz uzupełnił braki formalne skargi i wniósł o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia. Po odrzuceniu postanowieniem tut. Sądu z dnia 20 września 2016 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik wniósł zażalenie na wskazane postanowienie z dnia 20 września 2016 r. Zaznaczyć należy, że prawomocnie zostało zakończone postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Sądu I instancji odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zaznaczyć również należy, że adwokat nie występował w imieniu Skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji. Stosownie do treści § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 4 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. opłata maksymalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie adwokat wyznaczony został pełnomocnikiem w dniu 15 kwietnia 2016 r. W dniu 5 maja 2016 r. przeglądał w czytelni akt WSA w Warszawie akta sprawy V SA/Wa 4417/15. Pełnomocnik złożył dwa wnioski o przywrócenie terminów oraz dwa zażalenia: na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi oraz na postanowienie z 20 września 2016 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podejmowane czynności były niezbędne aby sprawie nadać bieg. Wskazać również należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zarówno przez Sąd I instancji, jak również przez Sąd II instancji. Ponadto zauważyć należy, że sprawa została zakończona przez Sąd I instancji na etapie badania warunków formalnych skargi, a więc nie było konieczne dokładne zapoznanie się z aktami administracyjnymi sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie przekraczała granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższego, przyjąć trzeba, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zasądzenia opłaty maksymalnej tytułem wynagrodzenia, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Pełnomocnik nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy. Analiza akt sprawy wskazuje, że adwokat zapoznał się ze sprawą i wniósł zażalenie oraz wnioski formalne o przywrócenie terminów. W świetle powyższego za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 120 zł. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.