V SA/Wa 448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz D. M. kwotę 3280 zł (trzy tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez D. M. (zwanego dalej Skarżącym) jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Dyrektorem Oddziału, organem odwoławczym lub II instancji) z [...] października 2012r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Kierownikiem Biura lub organem I instancji) z [...] czerwca 2012r., nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 16 maja 2011r. Skarżący zwrócił się do Kierownika Biura o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. Skarżący zadeklarował pakiety: 3 "Ekstensywne trwałe użytki zielone" na powierzchni 64,61 ha; 5 "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 wariant ochrona siedlisk lęgowych ptaków" na powierzchni 63,61 ha. W dniach 24 sierpnia – 6 września 2011 r. w gospodarstwie Skarżącego przeprowadzony został wywiad terenowy w zakresie weryfikacji upraw zadeklarowanych we wniosku. Zgodnie z raportem kontroli nr [...] ustalono m.in. następujące nieprawidłowości: - na działce rolnej A (działka ewidencyjna nr [...]) – zastosowano kod błędu DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej), wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 7,88 ha, natomiast stwierdzono powierzchnię 7,47 ha; na działce rolnej I (działka ewidencyjna nr [...]) - zastosowano kod błędu DR13+, wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 32,82 ha, natomiast stwierdzono - 24,37 ha; na działce rolnej H (działka ewidencyjna nr [...]) - zastosowano kod błędu DR13 (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej), wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 39,40 ha, natomiast stwierdzono - 40,36 ha; na działce rolnej L (działka ewidencyjna nr [...]) - zastosowano kod błędu DR13-, wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 17,02 ha, natomiast stwierdzono - 18,47ha; na działce rolnej KA (działka ewidencyjna nr [...]) - zastosowano kod DR14 (normy DKR nie są przestrzegane) oraz kod DR18 (na działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej) stwierdzono chwasty wieloletnie, siewki drzew; Ponadto w wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie wzajemnej zgodności w dniach 6 – 7 grudnia 2011r. w stosunku do działki rolnej DB stwierdzono niezgodności z normami dobrej kultury rolnej i zastosowano kod nieprawidłowości N.01 (Grunt orny nie jest wykorzystywany do uprawy roślin lub nie jest ugorowany). Natomiast na działkach rolnych CF, CI oraz KA zastosowano kod nieprawidłowości N.04 (Na łąkach i pastwiskach okrywa roślinna nie była koszona i usuwana, co najmniej raz w roku lub nie były na nich wypasane zwierzęta). Pismem z 27 kwietnia 2012 r. Skarżący wniósł zastrzeżenia dotyczące zastosowania kodów DR 14 oraz DR18 oraz pomiarów działek rolnych E, EA i F. Pismem z 22 maja 2012r. udzielono Skarżącemu odpowiedzi na zastrzeżenia i podtrzymano wyniki kontroli. W związku z powyższym Kierownik Biura decyzją z [...] czerwca 2012r. przyznał Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości. W decyzji organ I instancji wskazał w odniesieniu do wariantu 3.1.1 – Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, że działka rolnej A objęta jest błędem DR13+ i DR28. Dlatego też powierzchnię w wysokości 0,41 ha wykluczył z przyznania pomocy. Podobnie uczynił w odniesieniu do działki I – kod błędu DR 13+ (wariant 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach Natura 2000) oraz do działki H i L - kod błędu DR 13- (wariant 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – Natura 2000). Ponadto organ wskazał, że cyt. "w raporcie z KnM wykryto nieprawidłowość CC – wysokość sankcji: 12%, klasyfikacja błędu: Sankcjonujący". Dyrektor Oddziału, w wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura z [...] czerwca 2012r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o wyniki prawidłowo przeprowadzonych oględzin działek rolnych i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. W ocenie organu odwoławczego sporządzona podczas przeprowadzania czynności kontrolnych dokumentacja fotograficzna oraz dołączony do raportu szkic z pomiaru powierzchni działek rolnych, na którym wskazano miejsca oraz kierunek wykonanych zdjęć, potwierdzają, iż z uwagi na występujące siewki drzew, wieloletnie chwasty wykonane pomiary są prawidłowe. Z uwagi na stwierdzone powyżej nieprawidłowości, organ odwoławczy dokonał analizy raportu z przeprowadzonej kontroli, zdjęć oraz szkiców i uznał, że zawarte w odwołaniu wnioski dowodowe również nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji wyjaśnił, że nie kwestionuje prawa do zgłaszania dowodów; ale w toku realizacji kontroli sprawdzany jest stan faktyczny działek rolnych na dzień przypadającej kontroli. Wobec tego późniejsze zeznania świadków, opinie biegłych, zeznania osób zlecających i przeprowadzających kontrolę nie mogą mieć wpływu na wyniki już przeprowadzonej kontroli. Inspektorzy terenowi określają przebieg działek rolnych na podstawie zasięgów poszczególnych upraw z uwzględnieniem położenia ich na działkach ewidencyjnych oraz mierzą rzeczywistą powierzchnię upraw kwalifikujących się do przyznania płatności wynikających z ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wskazał również, iż ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych może się zmieniać w czasie, tak więc kontrola sprawdzająca, opinie biegłych, zeznania świadków, po upływie czasu, mogą nie pokrywać się z wynikami przeprowadzonej wcześniej kontroli oraz nie odzwierciedlą stanu faktycznego istniejącego w dniu przeprowadzenia kontroli. Ponadto zdaniem organu odwoławczego Skarżący nie zgadzając się z wynikami kontroli, powinien sam przedstawić zeznania świadków i opinie biegłych, nie zaś zlecać przeprowadzenie dowodu organowi administracji. Organ bowiem dysponuje dowodem w postaci raportu z kontroli i wyniki z tej kontroli są dla organu wiążące. Dyrektor Oddziału wyjaśnił także, że o fakcie kontroli na miejscu organ nie ma obowiązku informowania beneficjenta. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U., Nr 39, poz. 211 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie minimalnych norm) okrywa roślinna na działkach rolnych powinna być koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do 31 lipca lub powinny być na nich wypasane zwierzęta. Natomiast w przypadku gruntów zadeklarowanych również do płatności rolnośrodowiskowej - pakiet 3.1, jak wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U., Nr 33, poz. 262 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym), koszenie powinno odbywać się w terminie od 1 czerwca do 30 września, nie więcej niż 2 razy w roku. Organ wyjaśnił, iż kontrola stwierdziła nie przestrzeganie norm dobrej kultury rolnej również na działkach objętych płatnością rolnośrodowiskową. Dlatego też, pomimo iż Skarżący faktycznie miał termin na wykoszenie działek do 30 września to, zdaniem Dyrektora Oddziału zgodnie z rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi, po uprzednim spełnieniu wymogów i norm określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. A zatem wnioskodawca ubiegając się o przyznanie również płatności rolnośrodowiskowej powinien spełniać przepisy dotyczące przyznania jednolitej płatności obszarowej. Jednym z warunków przyznania jednolitej płatności obszarowej jest utrzymywanie gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Natomiast organ stwierdził, że ze zdjęć wykonanych podczas kontroli jednoznacznie wynika, iż znajdująca się na działkach rolnych roślinność, wysokie trawy, zakrzaczenia oraz siewki drzew, nie jest roślinnością jednoroczną, a co za tym idzie grunty te nie są utrzymywane zgodnie z normami, w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy. Podsumowując organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie rolnośrodowiskowe przewiduje możliwość wykonania dwóch pokosów w ciągu roku, to jednak oznacza, że koszenia dokonuje się według potrzeb na danej działce rolnej. Natomiast Skarżący chcąc utrzymywać swoje działki w dobrej kulturze rolnej, powinien dokonać koszenia wcześniej, przed ostatecznym terminem. Organ odnosząc się do twierdzeń Skarżącego wskazujących, że ,,(...) jednym z wymogów pakietu 3.1 jest pozostawienie rokrocznie do dziesięciu procent niewykoszonej powierzchni działki (...) z całego zgromadzonego materiału nie wynika czy te 10 % niewykoszonych łąk zostało potraktowane jako nieprzestrzeganie wymogów" wyjaśnił, iż wymogiem dodatkowym dla pakietu w przypadku użytkowania kośnego trwałych użytków zielonych jest pozostawienie 5 - 10 % powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni. Wskazał, że trwałe użytki rolne oznaczają grunty (łąki i pastwiska) zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), z wyłączeniem obszarów odłogowanych. Dlatego też kontrola na miejscu nie mogła uwzględnić nieskoszonej łąki, ponieważ na wykluczonych powierzchniach znajdują się zamiast trwałych użytków zielonych grunty odłogowane, czego potwierdzeniem są widoczne na zdjęciach zadrzewienia i zakrzaczenia. Ponadto organ II instancji stwierdził, iż w sytuacji pozostawienia 10 % niewykoszonej powierzchni, wnioskodawca składając wniosek o przyznanie płatności dołącza do niego materiał graficzny, na którym zaznacza powierzchnię działki rolnej, która ma pozostać nie wykoszona w danym roku. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, wskazane zarzuty są bezpodstawne. Pismem z 10 grudnia 2012r. (data nadania) Skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Oddziału z [...] października 2012r. wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura z [...] czerwca 2012r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2008r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.); 2) ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U., Nr 64, poz. 427 ze zm., zwanej dalej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, s.8, zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 65/2011), rozporządzenia rolnośrodowiskowego, art. 16. ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zakresie nieprawidłowego naliczenia (zaniżenia) płatności rolnośrodowiskowej za 2011r.; 3) art. 16 ust. 5 akapit drugi i art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011; 4) art. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 168, poz.1181, ze zm.). Dyrektor Oddziału w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z [...] października 2012r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z [...] czerwca 2012r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości w związku z dokonanymi podczas kontroli ustaleniami. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji pod kątem spełnienia wymogów określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej - do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego artykułu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji spełnia szczególnie istotną rolę, pozwala ono bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub też czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy ma bowiem ograniczyć konieczność stosowania środków przymusu przy jej wykonaniu. Ponadto Dyrektor Oddziału przy rozpoznawaniu sprawy winien stać na straży praworządności i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 80 k.p.a.). Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji wydanej przez organ odwoławczy powyższych wymogów nie spełnia. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z rozstrzygnięcia decyzji Kierownika Biura wynika, że organ ten oparł się na wynikach kontroli w zakresie powierzchni działek stwierdzonych w kontrolach na miejscu. Uczynił tak w zakresie trzech deklarowanych pakietów (wariant 3.1.1 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, wariant 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach - Natura 2000, wariant 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – Natura 2000). Trzeba bowiem wskazać, że organ zakwestionował jedynie powierzchnię działek rolnych A, I, H i L, stosując dla dwóch pierwszych kod nieprawidłowości DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej), dla pozostałych dwóch kod DR13- (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej). Poza tym dla działek A i H zastosowano kod nieprawidłowości DR28 (stwierdzono rozbieżności pomiędzy treścią ortofotomapy i stanem faktycznym w terenie w zakresie zasięgu powierzchni kwalifikowanej). Nieprawidłowości w deklarowanej powierzchni w stosunku do powierzchni stwierdzonej stanowiły podstawę do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Jednakże z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika również, że cyt. "W raporcie z KnM wykryto nieprawidłowość CC – wysokość sankcji: 12%, klasyfikacja błędu: Sankcjonujący". Innych ustaleń organ I instancji nie zawarł, gdyż w uzasadnieniu faktycznym wskazuje jedynie na tzw. rys historyczny, bez szczegółowego odniesienia się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ II instancji zaakceptował tego rodzaju uzasadnienie. W swojej decyzji odniósł się także do zarzutów odwołania dotyczących np. utrzymania gruntów w dobrej kulturze, obowiązku w terminie od 1 czerwca do 30 września oraz pozostawienia 5-10% powierzchni nie wykoszonej. Natomiast z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, poza wyżej wskazanymi działkami rolnymi, czy też inne działki rolne podlegały wyłączeniu (ewentualnie w jakiej wielkości) z płatności rolnośrodowiskowej na skutek wykrytych nieprawidłowości. Z raportów kontroli wynika bowiem m.in., że nieprawidłowości stwierdzono także na działkach rolnych nr CI i D. Natomiast z decyzji organu I instancji, zaakceptowanej przez organ II instancji nie wynika, czy te nieprawidłowości miały znaczenie dla przyznanych płatności, a jeśli tak to jakie. Ponadto z decyzji organu I instancji nie wynika sposób ustalenia konkretnych kwot przyznanych płatności dla poszczególnych trzech wariantów. Organ nie wskazał w jaki sposób obliczył dane wartości. Powyższe uniemożliwia dokonanie kontroli sposobu rozumowania organu, zarówno przez Sąd jak i samą stronę skarżąca, co jest sprzeczne z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Mając powyższe na względzie należy podkreślić, że organ II instancji zaakceptował tego rodzaju decyzję i co najważniejsze tych wad nie skorygował w uzasadnieniu własnej decyzji. Dyrektor Oddziału tym samym naruszył również art. 15 k.p.a., gdyż tej sprawy ponownie nie rozpoznał. Istotą postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpoznane sprawy; tak więc stan faktyczny winien ustalić tak organ I, jak i II instancji. Dyrektor Oddziału natomiast w uzasadnieniu własnej decyzji skupił się tylko na przytoczeniu podstawy prawnej oraz generalnym odpieraniu zarzutów odwołania. Zarzuty wskazane w odwołaniu dotyczyły działek zgłoszonych zarówno do płatności rolnośrodowiskowej jak i innych płatności np. ONW (skarżący w odwołaniu podaje szereg działek rolnych nie zgłoszonych i nie objętych płatnościami rolnośrodowiskowymi). Powyższe powoduje znaczny chaos w uzasadnieniu decyzji, który uniemożliwia kontrolę tego uzasadnienia. Brak jest bowiem danych, które jednoznacznie wskazywałyby, w stosunku do których działek rolnych organ zastosował sankcje, a w stosunku do których nie i dlaczego. Brak jest także jednoznacznego wskazania na czym stwierdzone nieprawidłowości polegały. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że raporty z kontroli nie stanowią decyzji administracyjnej. Organ wydając decyzję winien, jeżeli zgadza się z ustaleniami wyraźnie to wskazać wraz ze szczegółowym uzasadnieniem, natomiast jeżeli wykryte nieprawidłowości nie miały, zdaniem organu, wpływu na wydaną decyzję, to również to winno być uzasadnione. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie Sąd zwraca również uwagę, że załączane do Sądu akta winny być czytelne (sporządzone kserokopie w części dokumentów są nie do odczytania) oraz kompletne (w aktach brak było dokumentacji zdjęciowej). Sąd bowiem rozstrzyga sprawę w zasadzie na podstawie załączonych przez organ dokumentów. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że w swojej istocie dotyczy ona wszystkich spraw toczących się pomiędzy Dyrektorem Oddziału i Skarżącym. Skarżący w skardze wskazuje na określone (jego zdaniem) nieprawidłowości w postępowaniu organu, które jednak nie dotyczą przedmiotowej sprawy, bądź np. w sposób nie dostateczny odnosi się do istoty sprawy, tj. powierzchni stwierdzonej podczas kontroli działek rolnych. Powyższe zdaniem Sądu zapewne jest spowodowane tym, że organ w uzasadnieniu swojej decyzji odnosił się do sytuacji prawnych i faktycznych działek rolnych, które nie były zgłoszone do płatności rolnośrodowiskowej, a dotyczyły np. płatności ONW. Z tego również powodu zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie kierując się treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie wyroku powinno także zawierać wskazania co do dalszego postępowania, Sąd wskazuje, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę winien przestrzegać zasad ogólnych dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego. Zasady te wymagają od organu między innymi ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności dotyczących istoty sprawy. Pełne przedstawienie toku rozumowania organu wydającego decyzję powinno być zawarte w uzasadnieniu decyzji zgodnym z art. 107 § 3 k.p.a. i realizującym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Uchybienia w tym zakresie - zależnie od ich stopnia - mogą skutkować nawet uchyleniem decyzji obarczonej taką wadą, z czym mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Organ orzekający, kierując się regułami postępowania wskazanymi w art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i art. 80 k.p.a., ma obowiązek rozpatrzyć i ocenić całokształt zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza w kontekście przesłanek na które powołuje się Skarżący. Przed wydaniem decyzji Dyrektor Oddziału zapewni ma żądanie Skarżącego czynny udział w postępowaniu. Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.