V SA/Wa 4481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o odpowiedzialności za nieprawidłowości w realizacji umów oraz określającej przypadającą do zwrotu kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 listopada 2015 r. wezwano Skarżącego Z. T. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie po dwukrotnym awizowaniu pod adresem zamieszkania Skarżącego, a to w dniach 1 grudnia 2015 r. i 9 grudnia 2015 r., powróciła do Sądu jako niepodjęta w terminie. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 grudnia 2015 r. przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu uznano za doręczoną z dniem 15 grudnia 2015 r. A zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 22 grudnia 2015 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W dniu 8 lutego 2016 r. Skarżący wniósł pismo zatytułowane "Prośba o ponowne doręczenie korespondencji sądowej wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia prośby o zwolnienie z kosztów sądowych oraz prośba o zwolnienie z kosztów sądowych". W uzasadnieniu pisma Skarżący wskazał, że w dniach od 16.11.2015 r. do 17.12.2015 r. był chory (zapalenie oskrzeli, a później płuc). W tym czasie leżał, z wysoką temperaturą i dusznością, a ponieważ mieszka zupełnie sam, bez żadnej rodziny, przewieziony został na okres choroby do K., do znajomych. Nie mógł więc odebrać żadnej korespondencji w okresie swojej choroby. Skarżący załączył kopie zwolnień lekarskich. Ponadto nadmienił, że nie otrzymał żadnego awiza o przychodzącej korespondencji od Sądu do jego skrzynki pocztowej w T., którą to skrzynkę sprawdził po powrocie do T. Skarżący podniósł, że InPost w jego rejonie zamieszkania funkcjonuje bardzo niesprawnie i wiele osób skarży się na niedoręczanie awiz i korespondencji. Zdarzyło się to również u Skarżącego już w przeszłości. O wysłanej przez Sąd korespondencji w niniejszej sprawie dowiedział się dopiero po telefonie do Ministerstwa Kultury, które skierowało go do Sądu. W dniu 5 lutego 2016 r. zatelefonował do sekretariatu Sądu i dopiero wtedy, telefonicznie, dowiedział się, że do Sądu wróciła nieodebrana przeze niego korespondencja. Również telefonicznie, sekretariat Sądu poinformował go o konieczności wpłaty 200 zł wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że dokonywanie przez stronę czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż Sąd nie mógł uwzględnić wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy, bowiem czynność ta nie jest ograniczona terminem, zatem nie sposób uchybić terminowi, który nie istnieje. Taki wniosek byłby niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu, wobec czego należało potraktować wniosek skarżącego jako wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej obwarowanej ustawowym terminem. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez Skarżącego okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez Skarżącego fakt, że nie odebrał dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Zarzuty Skarżącego, sprowadzają się w istocie do gołosłownych twierdzeń o nieotrzymaniu awiza i nieprawidłowym funkcjonowaniu operatora pocztowego InPost. Z adnotacji na kopercie zawierającej zwróconą do Sądu korespondencję znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 1 grudnia i 9 grudnia 2015 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie Sądu powołane się przez Skarżącego na okoliczności, że nie otrzymał pisma oraz ani pierwszego ani powtórnego awiza o jego pozostawieniu w placówce pocztowej nie były przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Co więcej, Sąd zwraca uwagę, że doręczycielem korespondencji była Poczta Polska S.A., natomiast Skarżący wskazuje na nieprawidłowe działanie operatora InPost. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez Skarżącego obalony. Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a. Należy również w tym miejscu wskazać, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do WSA przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze zastosowanie się Skarżącego do treści art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.