V SA/Wa 4483/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 22 stycznia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności podlegających zwrotowi postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 22 stycznia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Zarządzeniem z 22 stycznia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek [...] Stowarzyszenia [...] w P. (dalej jako: "Stowarzyszenie") o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz wskazał, że pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, Stowarzyszenie nie uzupełniło braku formalnego wniosku poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika uprawnienie do podpinania wniosku przez Skarbnika Zarządu. W konsekwencji wniosek pozostawiono bez rozpoznania. W ustawowym siedmiodniowym terminie Stowarzyszenie złożyło sprzeciw od tego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu sprzeciw strony skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia referendarza sądowego. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedmiotowy wniosek został podpisany przez Prezesa Zarządu oraz Skarbnika Zarządu Stowarzyszenia. Ze znajdującej się w aktach sądowych Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Stowarzyszeń – KRS Nr [...] (stan na [...] października 2015 r.) – wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania wnioskującego Stowarzyszenia jest Zarząd. Jednocześnie, w Rubryce nr 1.2 Działu 2 KRS wskazano, iż oświadczenia woli w sprawach majątkowych Stowarzyszenia składają dwie osoby: Prezes oraz jeden z Członków Zarządu upoważniony przez ten Zarząd. Z kolei, do ważności innych pism i dokumentów wymagane są dwa podpisy Prezesa oraz Sekretarza Zarządu. W związku z tym, iż w skład Zarządu Stowarzyszenia wchodził siedmiu Członków Zarządu, zaś pod wnioskiem swoje podpisy złożyło tylko dwóch Członków Zarządu, tj. Prezes Zarządu oraz Skarbnik Zarządu, referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dokumentu z którego wynika uprawnienie do podpisania wniosku przez Skarbnika Zarządu – B. K. Wezwanie zawierało pouczenie, iż nieuzupełnienie powyższego braku w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.) Powyższe wezwanie – sporządzone w oparciu o treść zarządzenia referendarza sądowego z 23 grudnia 2015 r. – doręczono Stowarzyszeniu 4 stycznia 2016 r. (ZPO – k. 31 akt sądowych), jednakże w zakreślonym terminie 7 dni wskazany brak formalny nie został uzupełniony. Zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W związku nieuzupełnieniem braku formalnego wniosku referendarz sądowy prawidłowo, na podstawie art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Na marginesie wskazać należy, że strona skarżąca pismem z [...] lutego 2016 r. (data nadania) skierowała do Sądu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wskazać należy, iż powyższy wniosek podlegać będzie rozpoznaniu, zaś jego rozstrzygnięcie zostanie doręczone stronie skarżącej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.