V SA/Wa 45/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na pismo Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 3 listopada 2025 r. nr OPL/2025/370927 w przedmiocie nałożenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC postanawia odrzucić skargę M.K. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (którą nazwał "odwołaniem") na pismo Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z 3 listopada 2025 r. (nr OPL/2025/370927) w przedmiocie nałożenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC. Skargę w imieniu Skarżącego podpisał adwokat, załączając dokument pełnomocnictwa "w sprawie cywilnej odwołania przed Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym i dalszymi instancjami sygn. akt .... w zakresie art. 91 kpc". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 7 stycznia 2026 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: 1) złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; 2) podanie numeru PESEL strony skarżącej. Wezwanie to zawarto w piśmie z 10 lutego 2026 r., które w dniu 16 lutego 2026 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego. W piśmie z 22 lutego 2026 r. pełnomocnik Skarżącego wskazał m.in., że zostało wydane pismo Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie umorzenia kary i w związku z tym Skarżący uznaje sprawę za prawomocnie zakończoną. Pełnomocnik nie uzupełnił natomiast braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga złożona w tej sprawie podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, pomimo wezwania. Zgodnie z art. 34 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej zwanej "ppsa") strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Z kolei z art. 35 § 1 ppsa stanowi, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z art. 57 § 1 ppsa wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ppsa pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Natomiast art. 46 § 3 ppsa stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygor nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi został określony w art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W skardze wniesionej w tej sprawie nie wskazano numeru PESEL Skarżącego, a pełnomocnik nie dołączył do skargi pełnomocnictwa, z którego wynikałoby jego umocowanie do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Mankamenty te stanowiły braki formalne skargi, do uzupełnienia których zasadnie wezwano osobę twierdzącą, że jest pełnomocnikiem Skarżącej, czego podstawą był art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Przepis ten zakreśla 7-dniowy termin na uzupełnienie braków liczony od doręczenia wezwania i przewiduje skutek w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braków w terminie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego (osobie, która podpisała skargę, powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo) 16 lutego 2026 r., a zatem termin na uzupełnienia braków formalnych upływał 23 lutego 2026 r. W tym terminie (ani później – do czasu wydania niniejszego postanowienia) braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. W takiej sytuacji Sąd miał obowiązek odrzucenia skargi. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.