V SA/Wa 4511/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę Skarżąca spółka, w związku z prowadzonym wobec niej postępowaniem egzekucyjnym, wniosła zarzut dotyczący tego postępowania. Komisja Nadzoru Finansowego, jako wierzyciel egzekwowanych od skarżącego należności, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., uznała wniesione przez skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Komisja Nadzoru Finansowego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącej spółki, działając jako organ II instancji, utrzymała w mocy ww. postanowienie. Następnie, spółka D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przesyłając ją dnia 14 września 2015 r. na adres Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (doręczenie dnia 16 września 2015 r., k. 3 akt sądowych). Organ ten, jako niewłaściwy z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przekazał skargę do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., a tenże organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie Sąd przesłał skargę do organu właściwego w sprawie – Komisji Nadzoru Finansowego w dniu 20 października 2015 r. Komisja odebrała skargę w dniu 21 października 2015 r. i wraz z odpowiedzią na skargę, przesłała akta administracyjne sprawy do Sądu (doręczenie dnia 20 listopada 2015 r.). W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, powołując się na zmianę prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która spowodowała, iż przedmiotowa skarga stała się niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu zobowiązanego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) – dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Wskazać należy, że nadana w placówce pocztowej w dniu 14 września 2015 r. przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do organu niewłaściwego w dniu 16 września 2015 r. Organ, do którego zaadresowano skargę – Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – jako niewłaściwy w sprawie, rozpoczął procedurę przekazania skargi do organu właściwego, co nastąpiło dnia 20 października 2015 r., kiedy to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał skargę organowi właściwemu, a więc Komisji Nadzoru Finansowego. Sąd przychyla się w tym miejscu do stanowiska organu, zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę. Judykatura i doktryna przyjmują bowiem, iż stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji (por. T.Woś, H.Krysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005, str.248). Z całą stanowczością podkreślić należy, iż dnia 20 października 2015 r. sąd administracyjny nie posiadał już kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z uwagi na powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną, ponieważ dotyczy ona postanowienia wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu, którego kontrola nie podlega już kognicji Sądu. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Ponadto zaskarżalność postanowień o charakterze incydentalnym, do których zaliczyć należy postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie stanowi efektywnego zabezpieczenia tychże praw. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.