V SA/Wa 453/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 r. sprawę ze skargi S. S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2008r. do Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. wpłynął wniosek S. S.A., uzupełniony w dniu [...] czerwca 2008 r., [...] czerwca 2008r. oraz [...] sierpnia 2008r. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w związku z wydatkowaniem środków w łącznej kwocie [...] zł z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ZFRON na poczet części wynagrodzeń wraz z narzutami, wypłaconych dla pracowników zatrudnionych w Dziale Rozwoju i Dziale Produkcji, zakwalifikowanych przez Skarżącą jako wydatki związane z finansowaniem kosztów wprowadzenia nowoczesnych technologii. Jako podstawę prawną ubiegania się o zaświadczenie Spółka wskazała § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U Nr 245, poz. 1810 z dnia 28 grudnia 2007r.). W uzasadnieniu poniesionych kosztów związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, strona podniosła, że koszty związane z wprowadzeniem nowoczesnych technologii obejmują: 1.rozwój systemów monitorowania po sieci [...]; 2. rozwój systemu monitorowania [...]; 3.kontroler przejścia; 4. System Integrujący [...]; 5. Pole – [...]. Systemy wymienione w pkt 1 i 2 są wykorzystywane m. in. w Centrum Dozoru jako systemy nadzorujące stan bezpieczeństwa monitorowania lokalnych systemów alarmowych. Osobami pracującymi w Centrum Dozoru są m. in. osoby niepełnosprawne. Dzięki wykorzystaniu nowych technologii i odpowiednio dobranych rozwiązań techniczno – organizacyjnych osoby te mają możliwość nie tylko wykonywania pracy, ale również kontaktu z innymi osobami. Systemy wymienione w pkt 3 i 4 ułatwiają pracę osób niepełnosprawnych poprzez: zintegrowanie elementów różnych systemów upraszczające obsługę zdarzeń, zautomatyzowanie procedury weryfikacji i wizualizacji zdarzeń alarmowych, łatwe i proste zarządzanie uprawnieniami dostępu do stref ochrony, dodanie funkcji logów systemu umożliwiającej prostsze analizowanie kolejności zdarzeń i ich obsługi. System Ulisses i kontroler przejścia wykorzystywane są m. in. w Dyżurce i Tajnej Kancelarii kol. Porosły jako systemy nadzorujące stan bezpieczeństwa systemów lokalnych. Osobami pracującymi tam są m. in. osoby niepełnosprawne. Systemy te ułatwiają wykonywanie pracy, której ze względu na stan zdrowia osoby te nie mogłyby wykonywać. Dzięki wykorzystaniu nowych technologii i odpowiednio dobranych rozwiązań techniczno – organizacyjnych osoby te mają możliwość nie tylko wykonywania pracy, ale również kontaktu z innymi. Natomiast dzięki wykorzystaniu czujnika ochrony obwodowej [...] osoby pełniące dyżur nie muszą wykonywać obowiązkowych obchodów terenu celem sprawdzenia, czy nie znajdują się tam osoby nieuprawnione do przebywania na terenie chronionym przez Spółkę, co ma szczególne znaczenie dla osób mających problemy z poruszaniem się. W pismach uzupełniających Strona wyjaśniała m.in., iż pracownicy Działu Rozwoju oraz Działu Produkcji opracowują nowe koncepcje dotyczące wprowadzania innowacji w produktach wytwarzanych wyłącznie przez pracowników zatrudnionych w Dziale Produkcji. W Dziale Produkcji ok. 50% osób tam zatrudnionych to osoby niepełnosprawne. Odbiorcami produktów wytwarzanych przez Spółkę jest rynek zewnętrzny oraz inne działy Spółki, głównie Dział Ochrony, gdzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych oscyluje w granicach ok. 75%. Spółka wskazała, że nie jest możliwe przypisanie prac wykonywanych na jednym ze stanowisk pracy do prac wykonywanych na drugim związanym z jego przygotowaniem, ponieważ w Dziale Rozwoju i w Dziale Produkcji na rzecz konkretnej technologii pracuje jednocześnie lub - w następstwie po sobie - kilka osób. Odbiorcami, którzy na co dzień korzystają z ułatwień w czynnościach i operacjach we wprowadzonych technologiach, są grupy pracowników niepełnosprawnych różnych działów. Wyjaśniła też, że w Dziale Rozwoju w okresie którego dotyczy wniosek nie zatrudniała osób na umowę o dzieło lub umowę zlecenie, a wyłącznie na podstawie umowy o pracę. Pracownicy Działu Rozwoju są zatrudniani wyłącznie w celu wprowadzania nowoczesnych technologii i prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych, natomiast pracownicy Działu Produkcji - także do wytwarzania produktów opartych na tych technologiach. W okresie objętym wnioskiem w Dziale Rozwoju zatrudnionych było 11 osób, a w Dziale Produkcji – 10 osób, przy czym wniosek dotyczy jedynie tych osób, które były związane z wprowadzeniem nowoczesnych technologii. Spółka przedstawiła szczegółowy wykaz wydatków poniesionych w związku z wprowadzeniem nowoczesnych technologii w okresie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek. Z przestawionych wyjaśnień wynika, że wydatki te obejmują wyłącznie koszty zatrudnionych na umowę o pracę wynagrodzeń pracowników Działu Rozwoju i Działu Produkcji oraz niektóre świadczenia na rzecz pracowników (ZUS, FP, FGŚW). Na dowód poniesienia tych kosztów zostały przedstawione dokumenty księgowe. W odpowiedzi na kolejne wezwanie organu podatkowego Spółka wyjaśniła, że potwierdzeniem wprowadzenia nowoczesnych technologii, prototypowych wzorów i programów organizacyjnych są otrzymane przez Spółkę świadectwa kwalifikacyjne informujące o zakończeniu prac wdrożeniowych, poszczególnych wyrobów, które zostały załączone do pisma z dn. [...].05.2008 r. (wpływ dn.[...].06.2008r.): - świadectwo kwalifikacyjne Systemu [...] (ważne od [...].09.2006 do [...].09.2008 r.) - świadectwo kwa1ifikacyjne Systemu [...] (ważne od [...].07.2006 do [...].07.2008 r.), - świadectwo kwalifikacyjne czujnika [...] (ważne od [...].03.2008 do [...].03.2010 r.), - świadectwo kwalifikacyjne Systemu [...] (ważne od [...].07.2006r. do [...].07.2008r.), - oświadczenie Dyrektora Działu Rozwoju, że Kontroler Przejścia w badaniach kwalifikacyjnych wchodzi w skład Systemu [...]. Poinformowała także organ, że rozwój produktów jest procesem długofalowym, podzielonym na kolejne etapy. Postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] września 2008 r. Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w części dotyczącej wydatków w łącznej kwocie [...] zł, określonych przez stronę jako wydatki związane z finansowaniem kosztów wprowadzenia nowoczesnych technologii. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia - jako przyczynę odmowy – organ pierwszej instancji wskazał, iż wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w innych działach Spółki nie można zaliczyć do wydatków o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, tj. wydatków związanych z finansowaniem części kosztów wprowadzenia nowoczesnych technologii i prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych proporcjonalnie do liczby zatrudnionych osób niepełnosprawnych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, gdyż wynagrodzenia te dotyczą osób zatrudnionych w Działach Produkcji i Rozwoju zajmujących się tworzeniem i wdrażaniem nowoczesnych technologii. Niezależnie od charakteru wykonywanych czynności osoby zatrudnione w działach Produkcji i Rozwoju uprawnione są do otrzymania wynagrodzenia w wysokości określonej w umowie o pracę lub innej umowie, na podstawie której świadczą pracę na rzecz Spółki. Pismem z dnia [...] września 2008r. S. S.A. w W. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego, zarzucając: 1. naruszenie przepisu art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 125 § 1 i art. 187 w związku z art. 306k oraz art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie dowolnych ustaleń i błędną ocenę istniejącego w sprawie stanu faktycznego, a także nieprzedstawienie wyczerpującego uzasadnienia faktycznego postanowienia, 2. naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej poprzez niewydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, 3. naruszenie § 8, § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z błędnym ustaleniem, iż strona nie miała podstaw do dokonania przedmiotowego wydatku ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przepisy rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie precyzują, jakie dokładnie koszty mogą zostać poniesione w ramach wprowadzania nowoczesnych technologii i prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych. Można więc uznać, że możliwe jest sfinansowanie także kosztów związanych wynagrodzeniem pracowników – w tym zatrudnionych w zakładzie pracy na umowę o pracę – którzy wprowadzają je w zakładzie pracy, proporcjonalnie do czasu pracy poświęconego na realizację tych czynności. Jednak, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, warunkiem sfinansowania kosztów wprowadzania nowoczesnych technologii, prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych na podstawie § 2 ust.1 pkt 2 cyt. rozporządzenia jest ich wprowadzenie wyłącznie w zakładzie pracy, dla potrzeb tego zakładu. Oznacza to, iż na podstawie ww. przepisu nie jest możliwe finansowanie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wynagrodzeń pracowników, którzy zajmują się wprowadzaniem m.in. nowoczesnych technologii, lecz w związku z prowadzoną przez zakład działalnością gospodarczą, nie zaś dla jego potrzeb, w tym potrzeb pracowników niepełnosprawnych. Dalej organ II instancji wskazał, że z załączonego do akt sprawy statutu Spółki Akcyjnej S. wynika, że przedmiotem jej działalności jest m.in. produkcja maszyn i urządzeń, informatyka oraz działalność badawczo – rozwojowa. Podkreślił też, że do dnia 31 grudnia 2007r. na podstawie § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 grudnia 1998r. w sprawie zakłada funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. 1999r., Nr 3, poz. 22 ze zm.) podstawą uznania wynagrodzenia (bądź jego części) zatrudnionego na umowę o pracę pracownika, który wdraża nowoczesne technologie i prototypowe wzory jako kosztu tego wdrożenia, było również spełnienie warunku odnoszącego się do przygotowania stanowiska pracy zajmowanego przez osobę niepełnosprawną. Tym samym, jeśli np. wdrożenie nowoczesnych technologii nie służyło przygotowaniu lub odtworzeniu stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, nie było możliwe poniesienie wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na podstawie § 2 pkt 2 lit. d cyt. rozporządzenia. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, iż wynagrodzenia (lub ich część) wypłacane pracownikom zatrudnionym w dziale zajmującym się wprowadzaniem nowoczesnych technologii nie można zakwalifikować do wydatków określonych w § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, tj. wydatków na sfinansowanie części kosztów wprowadzania nowoczesnych technologii i prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych proporcjonalnie do liczby zatrudnionych osób niepełnosprawnych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S.A. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z zasądzeniem na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła postanowieniu: 1. naruszenie przepisów postępowania: art. 122 oraz 125 § 1 w zw. z art. 306k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, 2. naruszenie przepisów postępowania: art. 122 i art. 187 w zw. z art. 306k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie dowolnych ustaleń i błędną ocenę istniejącego w sprawie stanu faktycznego, 3. naruszenie przepisów postępowania: art.217 § 2 w zw. z art. 306k ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez faktyczny brak prawidłowego uzasadnienia postanowienia, 4. naruszenie przepisów postępowania - art. 306a Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, 5. naruszenie przepisów postępowania - art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. postępowania w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 1234, poz. 1291, z późn. zm.) poprzez zaniechanie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, 6. naruszenie przepisów prawa materialnego - § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810) poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, iż wydatki, co do których skarżący domagał się wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, stanowiły finansowanie kosztów wprowadzania nowoczesnych technologii i prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że Dyrektor Izby Skarbowej zajął słuszne stanowisko, iż na podstawie przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych możliwe jest sfinansowanie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych kosztów związanych z wynagrodzeniem pracowników – w tym zatrudnionych w zakładzie pracy na umowę o pracę – którzy wprowadzają w zakładzie pracy nowoczesne technologie i prototypowe wzory oraz programy organizacyjne, przy czym finansowanie to następuje proporcjonalnie do czasu pracy poświęconego na realizację tych czynności. Wynika to z faktu, iż powołany przepis nie zawiera zamkniętego katalogu wydatków, które podlegają finansowaniu ze środków funduszu. Zgodziła się też z poglądem Dyrektora, iż finansowaniu podlegają koszty wprowadzania nowoczesnych technologii, prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych, które wprowadzane są na potrzeby zakładu pracy, tj. dla potrzeb niepełnosprawnych pracowników zakładu pracy. Jednocześnie podkreśliła, że koszty, co do których wnosiła o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, dotyczyły właśnie wprowadzania nowoczesnych technologii na potrzeby zakładu pracy. Podniosła, że wielokrotnie w toku postępowania wskazywała, zarówno przed organem I jak i II instancji, iż prace rozwojowe prowadzone przez pracowników, których wynagrodzenia w ocenie skarżącej stanowią koszty podlegające finansowaniu ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, miały na celu wyłącznie poprawienie warunków pracy osób niepełnosprawnych zatrudnionych u skarżącej. Wniosek o wydanie zaświadczenia pomocy de minimis dotyczył kosztów wynagrodzeń pracowników w części przeznaczonej na prace rozwojowe zmierzające do usprawnienia, ułatwienia i zwiększenia wydajności pracy pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych u skarżącej. Przedmiotowe prace rozwojowe miały na celu opracowanie i wdrożenie rozwiązań, które polepszyłyby warunki i wydajność pracy zatrudnionych u skarżącej niepełnosprawnych. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Dyrektora, że koszty, których uznania za pomoc de minimis domaga się, związane były z pracami rozwojowymi zmierzającymi do stworzenia technologii czy też produktów, które byłyby produkowane i sprzedawane przez nią na zewnętrz. Twierdziła, iż produkcja następowała wyłącznie na wewnętrzne potrzeby skarżącej Spółki, technologie nie były sprzedawane na zewnątrz, lecz wykorzystywane przez osoby niepełnosprawne zatrudnione u skarżącej na ich stanowiskach pracy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przedmiotowe technologie zostały przeksięgowane z kont prac rozwojowych na konto wartości niematerialnych i prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd ma prawo i obowiązek uwzględnić również te okoliczności, które wprawdzie nie zostały wskazane w skardze jako zarzut, ale które miały wpływ na tę ocenę. Kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że S. S.A. wprowadził w swoim zakładzie: system monitorowania po sieci [...], kontroler przejścia, System Integrujący [...] oraz czujnik ochrony obwodowej [...]; ponadto, że spółka zatrudnia osoby niepełnosprawne i osoby te wykorzystują w swojej pracy w/w systemy ( np. w dziale ochrony, gdzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych sięga 75 %) oraz że wymienione systemy są produkowane przez S. S.A. i oferowane do sprzedaży odbiorcom zewnętrznym (informacje ze strony internetowej [...] k. 191, 192 akt adm.). Porównanie opisu systemów zamontowanych w zakładzie skarżącej i tych oferowanych do sprzedaży klientom zewnętrznym prowadzi do wniosku, że są to tożsame produkty. Spółka twierdzi, że w związku z wdrożeniem nowoczesnych technologii, prototypowych wzorów programów organizacyjnych finansowała ona ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wynagrodzenia pracowników związane z opracowaniem konstrukcyjnym (zaprojektowaniem urządzenia), wykonaniem prototypu, opracowaniem oprogramowania produktu oraz jego uruchomieniem, testami, przygotowaniem dokumentacji produkcyjnej oraz certyfikacji produktu. Tak przygotowany produkt wdrażany był do produkcji. Dowodami na poniesione wydatki na wdrożenie nowoczesnych technologii prototypów wzorów czy programów organizacyjnych są fizyczne urządzenia oraz działające oprogramowanie znajdujące się w Spółce – lokalizacje [...] w B. (Centrum Monitorowania). Twierdzi też, że prace Działu Rozwoju w lutym i kwietniu 2008r. były związane wyłącznie z wdrożeniem w Spółce nowoczesnych technologii i prototypowych wzorów. Jednak, składając obszerne pisma w toku postępowania administracyjnego czy też sądowego, nie popiera tych twierdzeń żadnymi argumentami czy dowodami. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej (oparte na stanowisku Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych), iż finansowanie wynagrodzeń pracowników działu rozwoju byłoby możliwe tylko pod warunkiem, że prace te byłyby prowadzone wyłącznie dla potrzeb zakładu skarżącej Spółki. W innym przypadku wydatki te stanowią element kosztów firmy związanych z prowadzeniem działalności statutowej. Podlegają rozliczeniu przy ustalaniu ceny wyrobu finalnego – tak jak to uczyniła Spółka np. w przypadku czujnika obwodowego [...] (patrz "Kalkulacja wytworzenia czujnika obwodowego [...] k 105, 106 akt adm.). W kalkulacji ujęto punkt "Koszt opracowania i wdrożenia do produkcji" w którym całkowity koszt opracowania i wdrożenia podzielono na zaplanowaną ilość urządzeń. W ocenie Sądu nie ma znaczenia czy Spółka wprowadza nowoczesne technologie i prototypowe wzory oraz programy organizacyjne korzystając z produktów zewnętrznych czy też wytworzonych przez firmę, sposób obliczania tych kosztów musi być taki sam – realne koszty poniesione wyłącznie na ten cel. Jeszcze raz należy podkreślić – S. S.A. nie przedstawił żadnych dowodów, że pracownicy Działu Rozwoju i Produkcji w lutym i kwietniu 2008 r. pracowali wyłącznie nad wprowadzeniem nowych technologii na terenie zakładu pracy skarżącej. Nie może to być dowód księgowy, ale np. wykaz faktycznych prac wykonanych przez pracowników z wyjaśnieniem dlaczego te prace nie będą wykorzystane przy sprzedaży produktów klientom zewnętrznym. Takiego wyjaśnienia Spółka nie przedstawiła i organy skarbowe miały podstawę do zakwestionowania twierdzenia Spółki, że prace, które zostały pokryte z ZFRON służyły wyłącznie potrzebom wewnętrznym skarżącej. Z powyższych względów za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810). Nietrafne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu nie można zarzucić organom obu instancji brak dążenia do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Odmowa dania wiary twierdzeniom skarżącej nie stanowi naruszenia art. 122, 125 § 1 i 187 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji trzykrotnie wzywał skarżącą do udzielenia wyjaśnień, złożenia dokumentów, a nadto dopuścił dowód z dokumentów złożonych przez Spółkę w związku z wnioskami o udzielenie pomocy de minimis w poprzednich okresach (k. 57 akt adm.). Już w wezwaniu kierowanym do Spółki [...] maja 2008r. organ I instancji wzywał do sprecyzowania wniosku m.in. poprzez złożenie wyjaśnień wraz z udokumentowaniem czy i w jaki sposób wartość wynagrodzeń została uwzględniona w wartości poszczególnych nowoczesnych technologii, prototypowych wzorów oraz programów organizacyjnych (k 56 verte akt adm.). W odpowiedzi Spółka nie złożyła żadnych wyjaśnień, nadesłała tylko dokumenty księgowe, które nie mogą, o czym wyżej wspomniano, być uznane za wystarczające. Reasumując analiza akt postępowania nie potwierdza, aby zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, charakteryzującego się brakiem staranności, które miałoby w konsekwencji doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania błędnych decyzji. W ocenie Sądu organy skarbowe działały zgodnie z zasadą praworządności, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sposób zgodny z zasadą pogłębiania zaufania. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zasadą przekonywania ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i, zdaniem Sądu - jak zostało to wykazane, jest ona prawidłowa. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.