V SA/Wa 4589/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. z dnia 10 kwietnia 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4589/15, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi 1. M. G., 2. M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową postanawia przywrócić termin do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4589/15, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. G. i M. K. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strony") wnieśli skargę na opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4589/15, WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis ww. postanowienia odebrany został w dniu 1 lutego 2017 r. przez L. D. – babcię skarżącego M. K. (zob. ZPO – k. 122 akt sądowych), który pismem nadanym dnia 9 lutego 2017 r. (zob. koperta – k. 121 akt sądowych) wniósł zażalenie na orzeczenie Sądu odmawiające wstrzymania wykonania decyzji. W związku z uchybieniem terminu do wniesienia ww. zażalenia, WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4589/15, odrzucił przedmiotowy środek zaskarżenia Strony. W swym piśmie z dnia ... kwietnia 2017 r. Skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wskazał, iż jego babcia, która jest w podeszłym wieku (77 lat), poinformowała go, że odebrała odpis postanowienia WSA w Warszawie w dniu 3 lutego 2017 r., co miało wpływ na uchybienie przez niego siedmiodniowemu terminowi do wniesienia środka zaskarżenia. Ponadto, M. K. oświadczył, że w ostatnim czasie stan zdrowia jego babci znacząco się pogorszył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz.817, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli bez swojej winy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana - w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Zatem z powyższych przepisów wynika, że jednym z warunków formalnych merytorycznego rozpoznania wniosku jest jego wniesienie w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie Skarżący dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, uwzględniając okoliczność, iż odpis postanowienia WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r. odrzucającego jego zażalenie został doręczony dnia 4 kwietnia 2017 r. (zob. ZPO – k. 148 akt sądowych), a Skarżący – w terminie otwartym do jego zaskarżenia – złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z dnia 8 lutego 2017 r. Oceniając natomiast okoliczności podane przez Skarżącego w rozpatrywanym wniosku uznać należało, że wykazał on przesłanki wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 226; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. z 2002 r., nr 23, str. 1059). Przy czym należy zauważyć, że uprawdopodobnienie, nie oznacza udowodnienia wskazanych we wniosku okoliczności, a jedynie wykazanie, że wskazana argumentacja jest wiarygodna i uzasadnia uznanie braku winy w uchybieniu terminu. Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie niezasadnym byłoby swoiste "karanie" Skarżącego za fakt, iż jego starsza i schorowana babcia z dwudniowym opóźnieniem poinformowała go o odebraniu korespondencji z Sądu. Stanowisko to jest spójne z wcześniej wyrażanym w rozpatrywanej sprawie (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4589/15). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.