V SA/Wa 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: - odrzucić wniosek. Postanowieniem z 18 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2009 r. z uwagi na nie usunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2010 r. Pismem procesowym z 6 maja 2010 r. (data pocztowego nadania) skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż sądowe wezwanie do uzupełnienia braków skargi odebrał jego syn A., gdyż on w tym czasie przebywał za granicą w pracy. Stwierdził, iż syn nie powiadomił go o fakcie nadejścia przesyłki. Natomiast wiadomość o jej wpłynięciu powziął dopiero gdy przyjechał do domu na weekend. Wtedy też dowiedział się o innych przesyłkach odebranych przez syna. W związku z powyższym stwierdził, że nie mając wiedzy o wezwaniach Sądu nie mógł wykonać wezwania w określonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W myśl art. 88 ustawy p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. (...). Kierując się powyższymi przepisami prawa jak i mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego zawarte w treści wniosku, Sąd uznał rozpoznawany wniosek za spóźniony jako złożony po terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, skierowane do skarżącego, odebrała jego żona J. S. w dniu 10 marca 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 23 akt sądowych). Tak więc termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął z dniem 17 marca 2010 r. Z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie wezwania, Sąd postanowieniem z 18 kwietnia 2010 r. odrzucił skargę. Powyższe postanowienie, jak wskazano powyżej, zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2010 r. Odbiór przesyłki pokwitował syn A. S. (dowód zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 35 akt sądowych). Tak więc w ocenie Sądu, należy przyjąć, iż najpóźniej z dniem otrzymania powyższego postanowienia z 16 kwietnia 2010 r. skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a tym samym z tym dniem ustała przyczyna uchybienia terminowi do usunięcia braków skargi, A zatem należy stwierdzić, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 4 maja 2010 r., gdyż 3 maja 2010 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, tak więc ostatnim dniem terminu był następny dzień po dnu wolnym od pracy. W konsekwencji, wniosek skarżącego z 6 maja 2010 r. (data pocztowego nadania pisma - k. 33 akt sądowych) uznać należało za spóźniony i jako taki podlegający odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.