V SA/Wa 459/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości T. Sp. z o.o. w upadłości w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia stycznia 2019 r. nr w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego dla zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych pośredniczącego podmiotu tytoniowego: oddala skargę. Przedmiotem skargi Syndyka masy upadłości T. sp. z o.o. w upadłości w M. (dalej: strona, spółka lub skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: Naczelnik US lub organ I instancji) z [...] listopada 2018 r. nr [...] odmawiającą wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego dla zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych pośredniczącego podmiotu tytoniowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem do Naczelnika US o przedłużenie zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego dla zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych pośredniczącego podmiotu tytoniowego zgodnie z art. 65 ust. 9b ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864 ze.zm., dalej: upa) w wysokości 1.000.000 zł z terminem ważności do dnia 30 marca 2019 r. Do wniosku załączono określone dokumenty. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji skarżąca przy piśmie z [...] października 2018 r. przesłała m.in.: 1) oryginał zaświadczenia Banku (...), w S. z 14 września 2018 r. stwierdzającego, że strona posiada rachunek bieżący, środki wolne na rachunku na dzień 14 września 2018 r. wynoszą 0,00 zł i z tego powodu powstała zaległość w kwocie 166,60 zł stanowiąca kwotę należnych bankowi prowizji i opłat; 2) oryginał zaświadczenia z [...] października 2018 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. stwierdzającego wg stanu na dzień [...] października 2018 r. godz. 07:55 stan zaległości w kwocie ogółem 26.094.263 zł oraz informującego, że wobec spółki toczy się postępowanie egzekucyjne na podstawie 4 tytułów wykonawczych z [...] sierpnia 2018 r. W toku postępowania organ I instancji włączył do akt: 1) notatkę z [...] marca 2016 r. nr [...], z której wynika, że pod adresem M. w dniu [...] marca 2016 r. znajdowały się: budynek magazynowy do przechowywania suszu tytoniowego, budynek produkcyjno-magazynowy, suszarnie, 2) umowę użyczenia budynku z [...] grudnia 2013 r.; 3) oświadczenie spółki z [...] marca 2016 r. Dodatkowo włączył swoje postanowienie z [...] października 2018 r. nr [...] o zaliczeniu na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 upa kwoty 1.000.000 zł ze złożonego przez skarżącą zabezpieczenia akcyzowego ryczałtowego na zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2015 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowej naliczonymi do dnia pokrycia kwoty akcyzy. Następnie decyzją z [...] listopada 2018 r. Naczelnik US odmówił wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego dla zabezpieczenia zobowiązań podatkowych pośredniczącego podmiotu tytoniowego zgodnie z art. 65 ust. 9b upa. Organ I instancji wskazał, że zgodnie spółka na dzień [...] listopada 2018 r. posiada zaległości w podatku akcyzowym na kwotę 25.787.140 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.830.913,52 zł oraz prowadzone jest wobec niej postępowanie egzekucyjne. W związku z czym nie zostały spełnione warunki wskazane w art. 65 ust. 8 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 4 upa. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor IAS decyzją z [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie budziło wątpliwości posiadanie przez spółkę odpowiedniej infrastruktury do przechowywania suszu tytoniowego oraz zawarcie umów z producentami suszu tytoniowego na dostarczenie co najmniej 100 ton suszu tytoniowego w ciągu roku. Istota sporu ogniskowała się natomiast na kwestii, czy strona posiada zaległości w podatku akcyzowym. Dyrektor IAS przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, a w szczególności art. 65 ust. 8 upa, który stanowi, że na wniosek podmiotu określonego w ust. 1, który spełnia warunki określone w art. 64 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 właściwy naczelnik w urzędu skarbowego wyraża zgodę na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego dla zabezpieczenia wykonania jego zobowiązań podatkowych albo wykonania jego zobowiązań podatkowych oraz obowiązku zapłaty opłaty paliwowej przez ten podmiot. Przepisy art. 64 ust. 3-5a, 8 i 9 oraz przepisy wydane na podstawie art. 64 ust. 10 dotyczące sposobu dokumentowania spełnienia warunków określonych w art. 64 ust. 1, w tym rodzaju dokumentów potwierdzających ich spełnienie, stosuje się odpowiednio. Z kolei w art. 64 ust. 1 pkt 4 upa wskazano na warunek nieposiadania zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa, opłaty paliwowej, składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz braku wobec wnioskodawcy prowadzonego postępowanie egzekucyjnego, likwidacyjnego lub upadłościowego. Dyrektor IAS stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w chwili wpływu wniosku spółka posiadała potwierdzenie złożenia zabezpieczenia akcyzowego ryczałtowego obniżonego nr [...] z [...] marca 2018 r. w kwocie 1.000.000 zł w formie wpłaty gotówkowej na konto sum depozytowych. Jednakże Naczelnik US postanowieniem z [...] października 2018 r., na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 upa, zaliczył ww. kwotę na poczet zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2015 r. wynikającego z decyzji tego organu z [...] lipca 2018 r. nr [...] określającej zobowiązania podatkowe za wskazane okresy 2015 r. W ocenie Dyrektora IAS zasadnie organ I instancji uznał, że spółka nie spełniła wymagań wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 4 upa stosowanym odpowiednio na mocy art. 65 ust. 9b upa, w zakresie braku zaległości w opłacaniu podatków stanowiących dochód budżetu państwa jak i braku postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] października 2018 r. wynikało, iż strona posiada zaległości w podatku akcyzowym na kwotę 26.094.263 zł oraz prowadzone jest wobec niej postępowanie egzekucyjne, a także że nie udzielono spółce ułatwień płatniczych w postaci odroczenia lub rozłożenia na raty. Ustalono także na podstawie systemów informatycznych, że skarżąca na dzień [...] listopada 2018 r. posiadała zadłużenie z tytułu podatku akcyzowego na kwotę łączną 28.618.053,52 zł. Organ II instancji zauważył, że powyższa kwota wynika z decyzji Naczelnika US z [...] lipca 2018 r. określającej skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe: luty 2015 r. w wysokości 4.586.400 zł; marzec 2015 r. w wysokości 10.076,321 zł; sierpień 2015 r, w wysokości 1.601.112 zł; październik 2015 r. w wysokości 10.610.545 zł. Decyzji tej postanowieniem Naczelnika US z [...] lipca 2018 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, który stanowił podstawę do wystawienia w dniu [...] sierpnia 2018 r. czterech tytułów wykonawczych, numery których wymienione zostały w zaświadczeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Dodatkowo Dyrektor IAS zauważył, że wskazana decyzja z [...] lipca 2018 r. została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] października 2018 r. nr [...]; [...]. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, spółka nie spełniła wymagań enumeratywnie wymienionych w przepisach prawa niezbędnych do pozytywnego rozpoznania wniosku. Konsekwencją czego był obowiązek organu I instancji do odmowy wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia akcyzowego. Dyrektor IAS zauważył także, że na etapie postępowania odwoławczego ustalony stan faktyczny nie uległ zmianie, gdyż z dostępnych rejestrów wynika, że skarżąca na dzień 25 stycznia 2019 r. w dalszym ciągu posiadała zaległości w podatku akcyzowym, która wynosiła wraz z odsetkami 34.425.319,64 zł. Zauważył również, że z notorii urzędowej znane jest mu, iż Dyrektor IAS decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z [...] października 2018 r. nr [...] orzekającą o wykreśleniu spółki z rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych, co powoduje że na stronie nie ciążył już obowiązek posiadania zabezpieczenia akcyzowego. W ocenie organu II instancji ustawodawca nie pozostawił organom wyboru sposobu działania w sytuacji ziszczenia się wskazanych stanów faktycznych tj. istnienia zaległości podatkowych i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które to przesłanki zobowiązują organ do negatywnego rozpoznania wniosku strony w zakresie zgody na złożenie zabezpieczenia akcyzowego ryczałtowego. Dokonanej oceny nie mógł zmienić również fakt zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji Dyrektora IAS z [...] października 2018 r. mocą, której utrzymano decyzję Naczelnika US określającą spółce zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe luty, marzec, sierpień i październik 2015 r., gdyż sposób rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny pozostanie bez wpływu na zaistniały w sprawie stan faktyczny w chwili wydawania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Powyższa bowiem decyzja jest ostateczna i wywołuje skutki prawne. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania uznając je za niezasadne. Pismem z 3 marca 2019 r. T. sp. z o.o. złożyła skargę na ww. decyzję Dyrektora IAS wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 65 ust. 9b, 64 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 65 upa poprzez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację; 2) art. 120, 121, 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej op) poprzez naruszenie zasady ogólnej prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca (posiada zaległości podatkowe – dopisek sądu), podczas gdy decyzje określające zobowiązanie w podatku akcyzowym zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na ich niezgodność z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu skargi spółka rozwinęła powyższe zarzuty i w szczególności podkreśliła, że w sprawie za bezpodstawne należało uznać twierdzenie, iż strona posiada zaległości z tytułu podatku akcyzowego (co stanowiło przesłankę odmowy zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego), gdyż decyzja z [...] lipca 2018r. określająca spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wskazane w decyzji miesiące, z powodu jej rażącej niezgodności z prawem została zaskarżona do WSA w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi. Wnioskiem z 17 października 2019 r. P.K. syndyk masy upadłości T. sp. z o.o. w upadłości w M. wstąpił do postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd wyjaśnia, że dokonywał ustaleń na datę wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Zatem w sprawie zasadniczego znaczenia nie miała okoliczność ogłoszenia upadłości skarżącej (postanowienie Sądu Rejonowego – (...) Wydział (...), z [...] maja 2019 r., [...]), która to okoliczność powstała po wydaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta nie będzie miała wpływu na ocenę przez sąd prawidłowości wydanej decyzji, jednakże dodatkowo wskazuje na fakt, że nawet w wypadku uznania zarzutów skarżącej za prawidłowe (czego sąd w żadnej mierze nie czyni) i uchylenia zaskarżonego aktu, to rozstrzygnięcie wydane przez organy administracyjne orzekające w sprawie nie będzie mogło być inne niż zaskarżone, gdyż obecnie spółka jest w upadłości. A więc strona nie spełnia warunku wskazanego w art. 64 ust. 1 pkt 4 upa, o którym to przepisie będzie jeszcze mowa poniżej. Mając powyższe na względzie mimo nie wzięcia pod uwagę zmiany stanu faktycznego (postanowienie o ogłoszeniu upadłości) sąd jednoznacznie stwierdza, że na datę orzekania przez organy administracyjne ich rozstrzygnięcie było prawidłowe. Tym samym sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora IAS wyartykułowane w zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] listopada 2018 r. odmawiającą wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego dla zabezpieczenia wykonywania zobowiązań podatkowych pośredniczącego podmiotu tytoniowego zgodnie z art. 65 ust. 9b upa. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 8 upa do złożenia zabezpieczenia akcyzowego w kwocie pokrywającej powstałe albo mogące powstać zobowiązanie podatkowe albo powstałe lub mogące powstać zobowiązanie podatkowe oraz opłatę paliwową, której obowiązek zapłaty powstał albo może powstać, są obowiązane następujące podmioty: 8) pośredniczący podmiot tytoniowy, z wyłączeniem przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 20d pkt 1 lit. c; Stosownie do art. art. 65 ust. 9b upa na wniosek pośredniczącego podmiotu tytoniowego, który posiada odpowiednią infrastrukturę do przechowywania suszu tytoniowego, zawarł umowy z producentami suszu tytoniowego na dostarczanie co najmniej 100 ton suszu tytoniowego w ciągu roku, spełnia odpowiednio warunki, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz nie naruszył przepisów prawa podatkowego w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku, właściwy naczelnik urzędu skarbowego ustala wysokość zabezpieczenia ryczałtowego z uwzględnieniem ilości suszu tytoniowego nabytego na terytorium kraju, nabytego wewnątrzwspólnotowo lub importowanego przez ten podmiot w ciągu roku przed dniem ustalenia tej wysokości, na poziomie 1 mln zł od każdego pełnego tysiąca ton suszu tytoniowego, jednak nie mniej niż 1 mln zł. Z kolei w przywołanym wyżej art. 64 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 upa ustawodawca określił następujące warunki dla podmiotu: 1) siedziba lub miejsce zamieszkania musi być na terytorium kraju; 3) sytuacja finansowa i posiadany majątek mają zapewnić wywiązywanie się z zobowiązań podatkowych oraz z obowiązku zapłaty opłaty paliwowej; 4) brak posiadania zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa, opłaty paliwowej, składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz brak prowadzonego wobec takiego podmiotu postępowania egzekucyjnego, likwidacyjnego lub upadłościowego. W art. 71 ust. 1 i 2 upa wyjaśniono, że właściwy naczelnik urzędu skarbowego odmawia przyjęcia zabezpieczenia akcyzowego jeżeli stwierdzi, że: nie zapewni ono pokrycia w należnej wysokości kwoty zobowiązania podatkowego albo kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty opłaty paliwowej; nie zabezpiecza ono w sposób skuteczny pokrycia w terminie kwoty zobowiązania podatkowego albo kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty opłaty paliwowej. Po przedstawieniu podstaw prawnych należy stwierdzić, że poza sporem jest posiadanie przez spółę odpowiedniej infrastruktury do przechowywania suszu tytoniowego oraz zawarcie umów z producentami suszu tytoniowego na dostarczenie co najmniej 100 ton suszu tytoniowego w ciągu roku. Istotą sporu jest natomiast kwestia posiadania przez skarżącą zaległości w podatku akcyzowym. W sprawie prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że strona nie spełniła wymagań wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 4 stosowanym odpowiednio na mocy art. 65 ust. 9b upa, w zakresie braku zaległości w opłacaniu podatków stanowiących dochód budżetu państwa jak i braku postępowania egzekucyjnego. Słusznie Dyrektor IAS w tym zakresie wskazał na materiał dowodowy, który jednoznacznie wskazuje, że strona posiada zaległości w podatku akcyzowym oraz prowadzone jest wobec niej postępowanie egzekucyjne, a także, że spółce nie udzielono ułatwień płatniczych w postaci odroczenia lub rozłożenia na raty. Powyższe jednoznacznie wynika z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] października 2018 r. wydanego na wniosek strony. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, nie ma zaś charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji pranej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Co więcej organy orzekające zweryfikowały stan faktyczny wskazany w zaświadczeniu i ustaliły, że informacja zawarta w zaświadczeniu była wynikiem wydania przez Naczelnika US decyzji z [...] lipca 2018 r. określającej spółce zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe: luty 2015 r. w wysokości 4.586.400 zł; marzec 2015 r. - 10.076.321 zł; sierpień 2015 r. - 1.601.112 zł; październik 2015 r. - 10.610.545 zł. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z [...] października 2018 r. i strona na tę decyzję złożyła skargę. Skarga ta nie została dotychczas rozpoznana, gdyż ze względu na ogłoszenie upadłości sprawa zarejestrowana pod sygnaturą akt V SA/Wa 2048/18 została zawieszona (syndyk do dnia wydania wyroku nie przystąpił do postępowania sądowoadministracyjnego). Organy II instancji sprawdził w dostępnych systemach informatycznych, że spółka na dzień 25 stycznia 2019 r. w dalszym ciągu posiada zaległości w podatku akcyzowym, które wynoszą wraz z odsetkami 34.425.319,64 zł. Organ odwoławczy także wskazał na dwie dodatkowe okoliczności. Mianowicie pierwsza okoliczność związane jest z nadaniem decyzji Naczelnika US z [...] lipca 2018 r. rygor natychmiastowej wykonalności (postanowienie Naczelnika US z [...] lipca 2018 r.) i w związku z tym wszczęciem wobec spółki postępowań egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] –[...] i nr [...]. Natomiast druga okoliczność związana jest z wykreśleniem strony z rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych (decyzja Naczelnika US z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z [...] stycznia 2019 r. nr [...]), co powoduje, że na skarżącej nie ciąży już obowiązek posiadania zabezpieczenia akcyzowego. Mając powyższe na względzie zasadnie organy stwierdziły, że spółka nie wypełniła przesłanki określonej w art. 64 ust. 1 pkt 4 upa, gdyż posiada zaległości w opłacaniu podatków stanowiących dochód budżetu państwa jak i wobec niej zostały wszczęte postępowania egzekucyjne. Skarżąca w skardze nie zaprzecza powyższym ustaleniom i wskazuje, że złożyła skargę na decyzję Dyrektora IAS utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika US określającą wobec niej zobowiązanie podatkowe za określone miesiące 2015 r. i stwierdza, że wobec złożenia skargi winna być traktowana jako podmiot, który nie ma zaległości podatkowych. Co więcej w skardze w zasadzie nie zwalcza dokonanych w tej sprawie ustaleń, a przede wszystkim kwestionuje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. W tym miejscu sąd wyjaśnia, że wszelkie argumenty odnoszące się do sprawy określenia zobowiązania podatkowego za wskazane miesiące 2015 r. są bez znaczenia, gdyż wymykają się z pod kontroli sądu w przedmiotowej sprawie odmowy wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego. Argumenty te będą przedmiotem oceny sądu w odrębnym od przedmiotowego postępowaniu sądowoadministracyjnym (obecnie sprawa ta jest zawieszona ze względu na nieprzystąpienie do sprawy syndyka). Dlatego też podnoszone argumenty dotyczące nieprawidłowego ustalenia odnoszącego się do fikcyjnych transakcji sprzedaży suszu tytoniowego oraz związane z niedostarczaniem tego suszu wskazanym podmiotom nie mogą być przedmiotem kontroli sądu w tym postępowaniu, gdyż odnoszą się do treści innego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącej wniesienie skargi na ostateczną decyzję Dyrektora IAS w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Słusznie wyjaśnił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego jest decyzją ostateczną, a więc decyzją, która wiąże organ orzekający w postępowaniu w sprawie przyjęcia zabezpieczenia ryczałtowego. Zgodnie z art. 128 op decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Organ rozstrzygając sprawę dotyczącą zabezpieczenia akcyzowego, mógł oprzeć się na zaświadczeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., gdyż jak prawidłowo ustalił na skarżącej ciążyła zaległość podatkowa w podatku akcyzowym. Zaległość ta była wymagalna i w stosunku do niej wszczęto postępowanie egzekucyjne. Co więcej w dacie wydania decyzji Naczelnika US z [...] listopada 2018 r. odmawiającej wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego w obiegu prawnym istniała już ostateczna decyzja Dyrektora IAS w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego (decyzja z [...] października 2018 r.). A więc organ I instancji miał obowiązek uwzględnić już stan faktyczny wskazujący na posiadanie przez spółkę zaległości podatkowych. Stan ten organ I instancji ustalił na podstawie zaświadczenia z [...] października 2018 r., decyzji Dyrektora IAS z [...] października 2018 r. oraz systemów informatycznych wskazujących na konkretną wysokość zaległości podatkowych. W tym miejscu sąd zauważa, że nie jest sporne, iż spółka złożyła skargę do WSA w Warszawie na decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za określone miesiące 2015 r. Sąd zaznacza, że fakt złożenia skargi od decyzji w sprawie określenia wysokości podatku akcyzowego nie powodował braku możliwości kontroli legalności decyzji w sprawie odmowy wyrażenia zgody złożenia zabezpieczenia ryczałtowego. Nie ulega wątpliwości, że ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego będzie mogło być przesłanką do wznowienia postępowania w sprawie wyrażenia zgody złożenia zabezpieczenia ryczałtowego. W sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie było konieczności czekania na prawomocność decyzji Dyrektora IAS i wystarczyło ustalenie, że w stosunku do spółki istnieje wymagalna kwota należności podatkowej (zaległość podatkowa) oraz wszczęto postepowania egzekucyjnego. Te elementy stanowiły wystarczającą podstawę do wydania decyzji w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na złożenie zabezpieczenia ryczałtowego. Tym samym zupełnie bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez organy orzekające art. 120, art. 121 i art. 187 op. Organy bowiem swoje rozstrzygnięcie oparły na dokumentach urzędowych (zaświadczenie i decyzje organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego wraz z rygorem wykonalności). Natomiast zgodnie z art. 194 op dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dlatego też oparcie decyzji na takich dokumentach w żaden sposób nie można uznać za wadliwe, czego zdaje domagać się skarżąca. Wbrew zarzutom skargi, zrealizowany został nałożony na organy podatkowe obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i art. 187 § 1 op). Zawarta w uzasadnieniu decyzji ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym. O uchybieniu zasad procedury administracyjnej nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez spółkę, w sytuacji, gdy organ działał na podstawie i w granicach prawa, prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Nie można organowi skutecznie postawić zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 121 § 1 op) w sytuacji braku subiektywnego przekonana strony co do prawidłowości przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Strona ma bowiem prawo do własnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Sąd także w żaden sposób nie stwierdził naruszenia przez organy art. 65 ust. 9b, 64 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 8 upa, ani też badając sprawę z urzędu innych przepisów postępowania i przepisów materialnych mających wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd skargę oddalił.