V SA/Wa 4601/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Justyna Mazur (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. G. P.Sp. z o.o. w K. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , gm. G. (dalej także: "Skarżąca", "Spółka", "Strona", "Grupa") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z [...] września 2015 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor ARiMR" lub "organ odwoławczy") z [...] czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Marszałek Województwa ... w dniu [...] grudnia 2013 r. wydał wobec Spółki decyzję nr [...] o wpisie do Rejestru Grup Producentów Rolnych. Dyrektor ARiMR, decyzją z [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]) przyznał Grupie pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w okresie od 23 grudnia 2013 r., do 22 grudnia 2018 r., w wysokości limitów procentowych i kwotowych, określonych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013. W dniu 23 stycznia 2015 r. do ... Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek Spółki o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych", za okres od 23 grudnia 2013 r. do 22 grudnia 2014 r., tj. za pierwszy rok korzystania z pomocy na wspieranie grup producentów. Pismem z 2 lutego 2015 r. Dyrektor ARiMR wezwał Stronę do wyjaśnień. W dniu ... lutego 2015 r. do ... Oddziału Regionalnego wpłynęła m.in.: korekta wniosku o płatność wraz z załącznikami oraz wyjaśnienia Strony. W dniach od 30 marca do 10 kwietnia 2015 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu w siedzibie Grupy, jak również w siedzibie jednego z członków Grupy, K.C. . W związku z tym faktem Dyrektor ARiMR, pismem z 6 maja 2015 r. wezwał Grupę do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe Grupa złożyła: - kopie umów trójstronnych: J.J., K.M. , [...]Sp. z o.o., Gospodarstwa rolnego [...] Sp. z o.o. i K.C. ; - faktury sprzedażowe Ł. [...]do A. Sp. z o.o.; - umowę Ł. [...] z A.Sp. z o.o.; - faktury za dzierżawę Ł. [...]; - zestawienie wartości netto sprzedanej trzody chlewnej z pominięciem Grupy i za pośrednictwem Grupy; - protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników [...]Sp. z o.o.; - oświadczenia o udzieleniu zgody dla członków Grupy na sprzedaż trzody chlewnej poza Grupą. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor ARiMR odmówił Spółce przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W odwołaniu od tej decyzji Strona wniosła o uchylenie decyzji i postawiła zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa procesowego: - art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez przyjęcie założenia, że Grupa stworzyła sztuczne warunki i nie realizuje celów przewidzianych w przepisach prawa dla grup producentów rolnych, a w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn funkcjonowania Spółki w takiej, a nie innej strukturze organizacyjnej, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu I instancji, iż struktura organizacyjna i sposób funkcjonowania Spółki same w sobie świadczą o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności, nie zaś w oparciu o zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy; - art. 107 § 3 Kpa oraz art. 11 Kpa poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ I instancji odmówił przyznania Spółce środków finansowych za pierwszy rok działalności jako grupa producentów rolnych, przejawiające się w szczególności w tym, iż organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie przyczyn i nie podał w sposób jasny, precyzyjny i klarowny powodów, dla których uznał, iż Spółka nie realizuje celów przewidzianych dla grup producentów rolnych i że stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności, ograniczając się jedynie do podania lakonicznych, ogólnikowych twierdzeń i subiektywnych ocen organu nie popartych zgromadzonymi w sprawie dowodami; - art. 15 Kpa poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na pozbawieniu Spółki możliwości odniesienia się do zarzutu sztucznego tworzenia warunków do otrzymania płatności na etapie postępowania przed organem I instancji, przez co Spółka ma możliwość polemiki z tym zarzutem jedynie w postępowaniu przed organem II instancji. 2. przepisów prawa materialnego: - art. 4 pkt 8 rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UEL. 2011.25.8) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania środków finansowych za pierwszy rok działalności; - art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r., nr 88, poz. 983 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 nr 277, poz. 1 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie korespondują z celami określonymi w powołanych przepisach; - art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie, w szczególności nie polegają na wspólnym wprowadzeniu towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostaw do odbiorców hurtowych; - § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550) poprzez bezpodstawne przyjęcie i stwierdzenie, że grupa producentów rolnych nie spełnia warunku określonego w § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego; - art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 20 kwietnia 2007 r., poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie Spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za pierwszy rok działalności, mimo że spełniła wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej. Prezes ARiMR, decyzją z dnia [...] września 2015 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie przedstawił przebieg postępowania w sprawie, jak również powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy zarówno prawa krajowego, jak i unijnego. Wyjaśnił przy tym, że na gruncie przepisów unijnych istota przedmiotowej pomocy przedstawiona została w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, ze zm.; dalej "rozporządzenie nr 1698/2005"), które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. UE. L. 2013.347.487, ze zm.). Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia zostały natomiast zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011 r., ze zm.), które stosuje się na podstawie art. 43 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r.; dalej "rozporządzenie nr 65/2011"). Wskazał również, że na gruncie prawa krajowego, zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, ze zm.; dalej "ustawa gpr") – art. 3 ust. 1 pkt 1. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały zaś uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, ze zm.; dalej "rozporządzenie wykonawcze"). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1698/2005 wskazuje, że celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy gpr, Grupa producentów rolnych, prowadzi działalność, jako przedsiębiorca mający osobowość prawną pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, lub grupy produktów w celach określonych w art. 2. Z art. 2 ustawy gpr wynika, że podmioty w nim określone mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Celowość przyznania pomocy grupom producenckim została określona w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005. Dodał również należy, że jak wynika z treści przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej za wskazany w decyzji organu I instancji okres. Prezes ARiMR ustalił przy tym, że członkami Grupy są: [...]Sp. z o.o.; Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o.o.; J. [...]; [...]; [...] ; [...] ; [...] . Decyzją Marszałka Województwa ... o nr [...] z [...] grudnia 2013, Grupa została wpisana do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 ustawy o gpr, po weryfikacji spełnienia warunków zakreślonych w przepisach rozdziału 2 przedmiotowej ustawy, w grupie produktów: świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone. W art. 4 ustawy o gpr zawarty został wymóg sprzedaży przez członków grupy całości produktów lub grupy produktów za pośrednictwem grupy, co zostało wpisane w Statucie Grupy. Warunki pomocy zostały natomiast wskazane w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. Wykaz produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych znajduje się w załączniku do ww. rozporządzenia. W ww. wykazie, dla grupy producenckiej, produkującej w grupie produktów świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone dla województwa ... ustalono, że minimalną liczbę członków grupy stanowi 5 producentów, którzy muszą osiągnąć minimalną roczną wielkość produkcji towarowej na poziomie 4 000 sztuk. Grupa, jej członkowie (także jako: "Producenci") oraz A. Sp. z o.o., podpisali trójstronne umowy współpracy: [...]Sp. z o.o. z [...] sierpnia 2014 r.; Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o.o. z [...] sierpnia 2014 r.; J. [...] z [...] kwietnia 2014 r. i [...] maj 2014 r.; [...] z [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r. i [...] marca 2015 r.; [...] z [...] kwietnia 2014 r. i [...] maja 2014 r. Z umów tych wynika m.in., że: - A. Sp. z o.o. umożliwi członkom Grupy poprzez wskazanie sprzedawcy (dostawcy) nabycie prosiąt lub warchlaków, paszy, leków, usług weterynaryjnych oraz dostarczy członkom Grupy procedurę chowu warchlaków oraz tuczników, jak również będzie nadzorowała i kontrolowała przebieg chowu ww. zwierząt; - członkowie Grupy zobowiązani są nabywać za wynagrodzeniem wszelkie materiały (pasza, lekarstwa, środki dezynfekujące, igły, szczepionki oraz inne materiały niezbędne do chowu) oraz usługi weterynaryjne wyłącznie od podmiotów wskazanych przez A.Sp. z o.o., przy czym A.Sp. z o.o. według własnego uznania określi ich ilość i jakość; - członkowie Grupy, prosięta, warchlaki oraz tuczniki wyprodukowane w swoich gospodarstwach będą sprzedawać wyłącznie na rzecz Grupy w celu ich dalszej odsprzedaży na rzecz A. Sp. z o.o.; - Producenci nie będą kupowali ani posiadali na terenie gospodarstwa żadnych innych materiałów poza materiałami dostarczonymi przez A.Sp. z o.o.; - członkowie Grupy nie będą kupować ani posiadać na terenie fermy żadnych materiałów dla tuczników, poza tymi dostarczonymi przez A.Sp. z o.o.; - w sytuacji, m.in. niewłaściwego stanu budynków, zaniedbania w związku z prowadzeniem chowu tuczników, zaniedbania dotyczącego instalacji dostaw wody, czy dostaw energii lub jakiegokolwiek innego naruszenia postanowień umowy trójstronnej A.Sp. z o.o. ma prawo przejąć zarządzanie budynkiem lub budynkami, w których odbywa się chów, a Producent zobowiązany będzie zwrócić spółce wszelkie koszty zarządzania ww. nieruchomościami; - Grupa zobowiązuje się do przekazywania zaliczek na rzecz swoich członków z tytułu sprzedaży produktów; - Członkowie Grupy, w celu zabezpieczenia wykonania umowy trójstronnej, w tym zapłaty na rzecz A.Sp. z o.o. wszelkich należności, A. i członek Grupy zawierają Umowę o przeniesienie prawa własności rzeczy stanowiących zbiór rzeczy ruchomych o zmiennym składzie na zabezpieczenie. Skład przedmiotu zabezpieczenia, określony umową przewłaszczenia jest zmienny w tym znaczeniu, że trzoda chlewna nabyta przez członka Grupy w przyszłości w wykonaniu umowy trójstronnej zostanie również mocą postanowień umowy przewłaszczenia objęta przedmiotem zabezpieczenia. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe zapisy umowy wskazują, że członkowie Grupy nie prowadzą gospodarstwa rolnego we własnym imieniu i na własną rzecz, gdyż nie są niezależni w podejmowanych decyzjach związanych z prowadzeniem chowu trzody chlewnej. Wykonują de facto działalność usługową na rzecz A.Sp. z o.o. W postępowaniu odwoławczym Prezes ARiMR wezwał Stronę do dostarczenia m.in. umów sprzedaży zawartych pomiędzy obecnymi członkami Grupy a A.Sp. z o.o., na które powołuje się Strona w swoim piśmie z dnia 18 maja 2015 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie, Grupa w dniu 9 września 2015 r. złożyła uzupełnienia, z których wynika, że 6 z 7 członków Grupy, przed jej zawiązaniem miało podpisaną umowę na dostawę produktów rolnych z A.Sp. z o.o. Umowy A.Sp. z o.o. z [...]Sp. z o.o. oraz z Gospodarstwem Rolnym [...] Sp. z o.o. zostały zawarte na okres 12 lat, z zastrzeżeniem postanowień art. V umowy. Po tym okresie umowa będzie ulegała automatycznemu przedłużeniu na kolejne 2- letnie okresy. Pozostałe umowy, tj. z [...], [...] , [...] i [...] zostały zawarte na okres 1 roku (z zastrzeżeniem postanowień art. VII umowy, tj. przypadków naruszenia umowy przez członka Grupy), po tym okresie umowy będą ulegały automatycznemu przedłużeniu na kolejne roczne okresy. Fakt, iż członkowie Grupy mieli podpisane umowy współpracy z A.Sp. z o.o. już przed zawiązaniem Grupy, a zapisy tych umów są de facto tożsame z zapisami umowy trójstronnej wskazuje w ocenie organu odwoławczego, że utworzenie Grupy nie wniosło żadnych zmian w funkcjonowaniu ww. gospodarstw, a co istotne kontrahent, którym jest A.Sp. z o.o. nie uległ zmianie. Zauważył przy tym, że jedynym członkiem Grupy, który nie miał podpisanej umowy na dostawę produktów rolnych z A.Sp. z o.o. oraz nie podpisał umowy trójstronnej jest [...] . W okresie objętym wnioskiem, tj. od 23 grudnia 2013 r. do 22 grudnia 2014 r. [...] dokonał jednej sprzedaży wytworzonych produktów do Grupy - w dniu 27 listopada 2014 r. Zgodnie z danymi zawartymi w systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, [...] , w okresie objętym wnioskiem nie prowadził w swoim gospodarstwie produkcji trzody chlewnej - brak jest zgłoszeń rejestracji urodzeń. Sprzedaną trzodę chlewną w ilości 228 sztuk [...] zakupił w dniu 14 listopada 2014 r. od W.A. . W związku z powyższym Prezes ARiMR stwierdził, że czynność ta została dokonana w celu wypełnienia zobowiązania wobec Grupy i nie wykazuje cech produkcji trzody chlewnej. Podniósł, iż na brak koncentracji podaży i organizacji sprzedaży przez Grupę, wskazuje fakt, że przed podpisaniem umów trójstronnych Producenci nie sprzedawali całości produkcji do Grupy. Ponad 50% produkcji sprzedawana była poza Grupę, co potwierdza przedstawione przez Stronę Zestawienie wartości netto sprzedanej trzody chlewnej z pominięciem Grupy z dnia 16 maja 2015 r. W ww. zestawieniu Strona wskazuje, że sprzedaż trzody chlewnej z pominięciem Grupy była realizowana z powodu trwania obowiązujących kontraktów, podpisanych przed założeniem Grupy. Powyższe dowodzi, że to nie Grupa, a A.Sp. z o.o. koncentruje i organizuje sprzedaż trzody. Ponadto, ustanowienie zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem odchowu oraz tuczu zostało również określone w umowie trójstronnej, wskazuje to, iż kompetencje Grupy przejęła A.Sp. z o.o. Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów, m.in. do celu dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami Grupy. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszym przypadku dostosowanie produkcji do wymogów rynkowych dotyczy jednego odbiorcy, jakim jest A.Sp. z o.o. Nie można zatem potwierdzić, że realizacja celów określonych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 jest spełniona. Za istotne w sprawie organ odwoławczy uznał także fakt, iż z dowodów zebranych w sprawie, tj. umów trójstronnych oraz ustaleń kontrolerów Biura Kontroli na Miejscu poczynionych w trakcie kontroli w siedzibie Grupy wynika, że sposób zapłaty za trzodę chlewną nastąpił z konta odbiorcy - A.Sp. z o.o. bezpośrednio na konta Producentów z pominięciem konta Strony. Kontrola wykazała, że na koncie bankowym Grupy nie widnieją adnotacje o wpływach za faktury sprzedażowe oraz o płatnościach na rzecz udziałowców za zakupiony towar. Powyższe, zgodne jest z zapisami umów trójstronnych, które stanowią, że zapłata przez A. Sp. z o.o. ceny za odebraną trzodę chlewną nastąpi poprzez: zapłatę zaliczek, w ramach której następować będzie przekaz na rzecz Producentów należności przysługujących Grupie od A.Sp. z o.o.; przekazu na rzecz Grupy należności przysługujących A.Sp. z o.o. od Producentów; potrącenia wierzytelności A.Sp. z o.o. wobec Grupy oraz ewentualnych kwot odszkodowania przyznanych A.od Grupy. W tych okolicznościach Prezes ARiMR uznał, że utworzenie Grupy było działaniem pozornym, mającym jedynie na celu uzyskanie wsparcia z działania "Grupy producentów rolnych". Nie można bowiem wskazać, iż Strona osiągnęła cele określone w rozporządzeniu nr 1698/2005, w tym w szczególności wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji i organizacji sprzedaży. Grupa, wypełniła zatem zarówno obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki, tj. poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celem wskazanym w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 oraz subiektywny warunek poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń, związanych z produkcją (zawarcie umów trójstronnych) jest zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunków zawartych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji i organizacji sprzedaży, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia. Wskazano, iż członkostwo w grupie producentów rolnych nie jest obowiązkiem, a wszystkie warunki i zobowiązania wynikające z tego członkostwa, prowadzące do uzyskania płatności z tytułu pomocy finansowej, członkowie grupy przyjmują dobrowolnie. Kluczowym warunkiem jest spełnianie celów określonych zarówno w prawie wspólnotowym, jak i krajowym. Zaznaczyć należy, iż pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 942/10). Prezes ARiMR wskazał, że działanie grupy producentów rolnych jest realizowane jako środki przejściowe dla nowych państw członkowskich, a celem tego konkretnego działania, określonego w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 jest: wzmocnienie struktury instytucjonalnej w sektorze pierwotnej produkcji rolnej w celu wsparcia funkcjonowania producentów rolnych poprzez zachęcanie ich do tworzenia grup producentów rolnych i współpracy. W szczególności, celem jest dostosowanie produkcji prowadzonej w gospodarstwach członków grup producentów rolnych do wymogów rynkowych, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży oraz dostarczenie do odbiorców hurtowych. Realizacja działania uzasadniona jest ze względu na rozdrobnioną strukturę polskiego rolnictwa, utrudniającą dostęp do rynku indywidualnym rolnikom i obniżającą ich siłę przetargową w negocjacjach z potencjalnymi klientami. Stwierdził także, iż w analizowanym stanie faktycznym, przyznanie skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za pierwszy rok działalności, spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu określonego w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005. W konsekwencji, doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego Grupa stanowiła jedynie funkcję pośrednika pomiędzy jej członkami, a A.Sp. z o.o., a funkcjonowanie hodowców w ww. zakresie nie uległo zmianie. Powołanie Grupy nie zmieniło zatem sposobu funkcjonowania hodowców na rynku. W sprawie zaistniały zatem przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zarzuty odwołania Prezes ARiMR uznał tym samym za niezasadne (zob. str. 10 – 13 zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia ... października 2015 r. P. Sp. z o.o. w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji postawiła zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem, środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia i zebrania całego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie założenia, że Grupa stworzyła sztuczne warunki i nie realizuje celów przewidzianych w przepisach prawa dla grup producentów rolnych, a w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn funkcjonowania Spółki w takiej, a nie innej strukturze organizacyjnej, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu II instancji, iż struktura organizacyjna i sposób funkcjonowania Spółki same w sobie świadczą o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności, nie zaś w oparciu o zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy; - art. 107 § 3 Kpa oraz art. 11 Kpa poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ II instancji utrzymał w mocy decyzję odmawiającą przyznania Spółce środków finansowych za pierwszy rok działalności jako grupa producentów rolnych, przejawiające się w szczególności w tym, iż organ II instancji nie wyjaśnił dostatecznie przyczyn i nie podał w sposób jasny, precyzyjny i klarowny powodów, dla których uznał, iż Spółka nie realizuje celów przewidzianych dla grup producentów rolnych, i że stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności, ograniczając się jedynie do podania lakonicznych, ogólnikowych twierdzeń i subiektywnych ocen organu nie popartych zgromadzonymi w sprawie dowodami, powielając w zasadzie twierdzenia i zarzuty wcześniej podniesione przez organ I instancji; - art. 15 Kpa poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na pozbawieniu Spółki możliwości odniesienia się do zarzutu sztucznego tworzenia warunków do otrzymania płatności na etapie postępowania przed organem I instancji, przez co Spółka miała możliwość ustosunkowania się do tego zarzutu jedynie w postępowaniu przed organem II instancji; 2. przepisów prawa materialnego: - art. 4 pkt 8 rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 2011.25.8) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania środków finansowych za pierwszy rok działalności; - art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r., nr 88, poz. 983 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/5005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie korespondują z celami określonymi w powołanych przepisach; - art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie, w szczególności nie polegają na wspólnym wprowadzaniu towarów do obrotu, w tym przygotowaniu do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; - art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 20 kwietnia 2007 r., poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie Spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za pierwszy rok działalności, mimo, że Spółka spełniła wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej. Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z ustaleń orzekających w sprawie organów, Grupa została wpisana do stosownego rejestru w grupie produktów świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone. Pięciu z siedmiu członków Grupy podpisało trójstronne umowy o współpracy z A.Sp. z o.o., która w oparciu o te umowy zobowiązała się między innymi do umożliwienia członkom Grupy nabycia potrzebnych materiałów do chowu trzody chlewnej, nadzoru i kontroli przebiegu chowu, zaś członkowie Grupy zobowiązali się między innymi do sprzedaży prosiąt, warchlaków oraz tuczników wyprodukowanych w ich gospodarstwach wyłącznie na rzecz Grupy w celu ich dalszej odsprzedaży na rzecz A.Sp. z o.o. Organy ustaliły jednocześnie, iż sześciu z siedmiu członków Grupy, przed jej zawiązaniem miało podpisane umowy na dostawę produktów rolnych z A.Sp. z o.o., które to zapisy są tożsame z zapisami umów trójstronnych. Z tej okoliczności organ odwoławczy wywiódł, iż utworzenie Grupy nie wniosło żadnych zmian w funkcjonowaniu gospodarstw. Zmianie nie uległ także kontrahent. Ustalono jednocześnie, że zapłata za trzodę chlewną nastąpiła z konta A.Sp. z o.o. bezpośrednio na konta Producentów z pominięciem Grupy (zgodnie z umowami trójstronnymi). Powyższe, jak wskazano, sprawia, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że przesłanka realizacji celów z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 miała miejsce. Grupa stworzyła sztuczne warunki przyznania wsparcia finansowego, zarówno w znaczeniu obiektywnym, jak i subiektywnym. Skarżąca kwestionuje przyjęcie przez orzekające w sprawie organy, iż jej działalność wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania środków finansowych, jak i błędne przyjęcie, iż działania te nie korespondują z celami wynikającymi z art. 2 ustawy gpr oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy utworzenie Grupy zmieniło sposób funkcjonowania jej członków na rynku, w porównaniu z okresem poprzedzającym powstanie Grupy oraz czy sprzedaż przez Grupę produktów wytworzonych przez jej członków (uprzednio przez nich zakupionych) stanowi realizację celów, których spełnienie jest konieczne dla przyznania pomocy. Przed rozstrzygnięciem powyższej kwestii wskazać należy, że zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. nr 88, poz. 983 ze zm., także jako: "ustawa gpr"). Stosownie do art. 2 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 grudnia 2015 r.) osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 173; dalej także: "ustawa z dnia 7 marca 2007 r.", " ustawa o wspieraniu") w tym, w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10). W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1; także jako: "rozporządzenie nr 1698/2005") oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.; także jako: "rozporządzenie wykonawcze" lub "rozporządzenie z dnia 20 kwietnia 2007 r."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.; także jako: "rozporządzenie nr 65/2011"). Z treści art. 4 ust. 8 tego rozporządzenia wynika, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta warunków określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r., który przewiduje, że pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Zgodnie z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność. Wniosek zaś winien spełniać warunki określone w § 7 ust. 1. Do wniosku dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi. W kontrolowanym przez Sąd postępowaniu, zadaniem organów administracji było zatem zbadanie, czy Grupa spełniła kryteria przyznania pomocy oraz, czy przyznanie pomocy będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia nr 65/2011. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni omówionych wyżej przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest uznanie przez organy, że doszło do stworzenia przez Grupę czy też jej członków sztucznych warunków do otrzymania płatności w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Należy zauważyć, że przepis ten ma takie samo brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74). Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest: 1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz 2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcję z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel ich stworzenia. Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. C-434/12 ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija (LEX nr 1362597). W powołanym wyroku, w pkt 39, TSUE przytoczył wyrok z 21 stycznia 2006r. w sprawie C-255/02 Halifax, w którym jednoznacznie wskazano, iż określone działania podmiotu, pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych przez przepisy dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkujące osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą, powodują stwierdzenie istnienia nadużyć w tym zakresie. Celem tych działań jest uzyskanie korzyści finansowej. Trybunał wskazał, że aby zbadać, czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach istnienia elementu obiektywnego do Sądu należy zatem rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Natomiast w ramach drugiego z elementów (subiektywnego) do Sądu należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW, ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie Sąd może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w przedsięwzięcie, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organy administracji wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu obejście przepisów prawa. Poprzez przywołanie i ocenę treści wzajemnych zobowiązań stron umów trójstronnych, wynikających z tych umów, w porównaniu z umowami zawartymi przed powstaniem Grupy, łączącymi Producentów i A.Sp. z o.o. organy w sposób czytelny odniosły się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy, sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy w szczególności podkreślić, że trafnie zostało wskazane przez organ, że Skarżąca Grupa powstała wyłącznie w celu uzyskania dotacji. Przed powstaniem Grupy, sześciu z siedmiu producentów w niej zrzeszonych miało zawarte umowy na dostawę produktów rolnych z A.Sp. z o.o. Po utworzeniu Grupy zostały zawarte umowy trójstronne, na podstawie których Producenci zobowiązali się do przekazania tuczników rynkowych Grupie Producentów w celu dalszej odsprzedaży na rzecz A. . Jednocześnie Grupa Producentów zobowiązała się nabywać od Producenta wszystkie tuczniki rynkowe i następnie sprzedawać je wyłącznie na rzecz A. , a przeniesienie własności choćby jednego tucznika na podmiot inny niż A.upoważniło A.do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym i do otrzymania od Grupy kary umownej (por. Trójstronna umowa ramowa o współpracę z dnia [...] marca 2015 r. zawarta pomiędzy A. , Grupą i [...] ). Z nie kwestionowanych przez Skarżącą ustaleń wynika także, iż zapłata za trzodę chlewną następowała z konta A.bezpośrednio na konta Producentów z pominięciem Grupy. Z powyższego wynika, iż utworzenie Grupy nie spowodowało, aby producenci uzyskali jakiekolwiek korzyści. Dowodów na istnienie takiej okoliczności nie przedstawiła także skarżąca. Wskazanie, iż Grupa monitoruje rynek szukając najkorzystniejszych warunków handlowych celem nawiązania współpracy również z innymi podmiotami pozostają w sprzeczności z postanowieniami umów trójstronnych co do obowiązku sprzedaży wyłącznie dla A.i nie mogą skutecznie podważyć przedstawionej przez organy oceny braku podstaw przyznania wnioskowanej płatności. Skarżąca nie wykazała także, aby Grupa swoim działaniem organizowała sprzedaż i prowadziła do jej koncentracji, tak aby odbywało się to w sposób zasadniczo odmienny od stosowanego w okresie sprzed powstania Grupy. Sposób ułożenia współpracy, wynikający z zawartych umów na takie okoliczności nie wskazuje. Zasadne jest zatem stwierdzenie, iż utworzenie Grupy nie przyniosło faktycznie żadnej jakościowej zmiany, która stanowiłaby ułatwienie działania dla jej członków w zakresie spełnienia celu w postaci przygotowania wytworzonych produktów do sprzedaży i ich dostawy odbiorcom. Odbiorcą produktów pozostał ten sam podmiot i zasadniczo na takich samych warunkach, przy jednoczesnym ograniczeniu kręgu do jednego odbiorcy. Jedyną korzyścią z utworzenia Grupy była możliwość uzyskania dotacji przysługującej grupom producenckim. Tym samym Grupa stanowi sztuczną jednostkę w cyklu produkcyjnym i sprzedażowym, utworzoną w celu uzyskania korzyści finansowej w postaci pomocy finansowej w ramach działania grup producentów rolnych. Z tego względu nie zostały spełnione warunki określony w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 polegające na dostosowaniu do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów oraz wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. Członkowie Grupy jeszcze przed jej utworzeniem dokonywali sprzedaży temu samemu podmiotowi, otrzymując zapłatę za dostarczone produkty, a jedyną różnicę po utworzeniu Grupy było dokonywanie sprzedaży za jej pośrednictwem. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że treść umów trójstronnych w porównaniu z umowami zawieranymi przez powstaniem grupy, zasadnicze postanowienia tych umów co do sposobu współpracy i wzajemnych uprawnień i obowiązków, jak i sposób zapłaty wskazuje na to, iż nie można mówić o realizacji celów określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005, o których mowa wyżej. Z przedstawionych względów zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Wyrażona w zaskarżonych decyzjach ocena, że działanie Grupy było skierowane na pozyskanie korzyści poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści w sposób sprzeczny z celami danego wsparcia w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie została skutecznie podważona w skardze przez Skarżącą. Za równie niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść art. 21 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu, to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów i dawania zgodnych z prawem wyjaśnień, co do okoliczności sprawy, zwłaszcza dowodzących faktów, z których strona wywodzi skutki prawne. Z treści art. 21 ww. ustawy wynika, że organ działa na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 j.t.; dalej: "Kpa"). Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Organy szczegółowo przedstawiły fakty, które uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły, przy czym Skarżąca nie wykazała, aby poczynione przez organy I i II instancji ustalenia były niezgodne ze stanem faktycznym. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak też art. 107 § 3 Kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 15 Kpa. Zasadność tego zarzutu skarżąca upatruje w braku zwrócenia przez organ I instancji uwagi Spółki, że zamierza jej zarzucić tworzenie sztucznych warunków do otrzymania płatności. Tymczasem brak jest podstaw prawnych do wywodzenia, iż organ I instancji jest zobowiązany do uprzedzania strony postępowania o jego zamierzeniach co do treści rozstrzygnięcia. Stanowisko w tej mierze organ wyraża w wydawanej w pierwszej instancji decyzji, a przed stroną postępowania otwiera się możliwość skorzystania z drogi odwoławczej i poddania sprawy ocenie przez organ odwoławczy. Z możliwości złożenia odwołania Skarżąca skorzystała. Tym samym wbrew twierdzeniom Skarżącej został zachowany wynikający z art. 15 Kpa wymóg dwuinstancyjnego postępowania. Dodać też należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała kwestia spełnienia przez Grupę formalnych warunków do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie dofinansowania. Okoliczności te nie stoją bowiem na przeszkodzie badaniu przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy gpr, zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007r. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając skargę za niezasadną, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekając jak w wyroku.