V SA/Wa 4601/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. M. na pismo Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 lipca 2021 r. nr WF-I.3112.24.20.2021 w przedmiocie odmowy sfinansowania wydatków środkami dotacji celowej postanawia: odrzucić skargę. Województwo M. (dalej: "Skarżący") wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Wojewody M. informujące o braku możliwości sfinansowania poniesionych przez Województwo M. w 2020 r. wydatków w kwocie 304 570,97 zł wynikających z zatrudnienia w 2020 r. nauczycieli realizujących zadania doradców metodycznych. W dniu 27 kwietnia 2020 r. pomiędzy Wojewodą M., w imieniu którego działał M. Kurator Oświaty, a Województwem M. została zawarta umowa nr 9/2020. Przedmiotem umowy było udzielenie dotacji celowej przeznaczonej na finansowanie wydatków związanych z zatrudnieniem nauczycieli w calu realizacji zadań doradcy metodycznego. Zgodnie z § 1 umowy środki finansowe państwa na realizację w.w. zadań na 2020 rok wyniosły 673 656 zł. Umowa wskazuje, że środki budżetowe są przekazywane na podstawie wniosków złożonych dla każdego miesiąca oddzielnie. W piśmie z dnia 2 listopada 2020 r. Urząd Marszałkowski Województwa M. mógł wnioskować o kwotę większą o 304 570, 97 zł, ale nie złożył takiego wniosku. W zaskarżonym piśmie z 12 lipca 2021, Wojewoda M. wyjaśnił, że Skarżący nie złożył w terminach wskazanych w umowie nr 9/2020 wniosków na podstawie których następuje zwiększenie planu i przekazanie środków dotacji. Organ stwierdził, że nie istnieje możliwość sfinansowania środkami dotacji celowej przekazanej na dany rok wydatków poniesionych w poprzednim roku budżetowym, ponieważ taki wydatek miałby charakter refundacji poniesionych wydatków, nie zaś dotacji na realizację zadania. Na ww. pismo z 12 lipca 2021 r. Skarżący wniósł skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu właściwe jest stanowisko organu, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi Skarżącego na pismo Wojewody M. z 12 lipca 2021 r. Umowa z 27 kwietnia 2020 r. zawarta pomiędzy Skarżącym a Wojewodą M., to umowa o udzielenie dotacji celowej przeznaczonej na finansowanie wydatków związanych z zatrudnieniem nauczycieli w celu realizacji zadań doradcy metodycznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że umowa związana z dofinansowaniem ma charakter cywilnoprawny , a sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania zarzutów odnośnie prawidłowości zawierania umów o tego rodzaju charakterze (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1821/20, postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 744/17). W momencie zawarcia umowy cywilnoprawnej o przyznanie pomocy finansowej etap postępowania administracyjnego i (ewentualnie) sądowoadministracyjnego został zamknięty. W związku z powyższym, po zawarciu umowy cywilnoprawnej, wszelkie wnioski o płatność oraz pisma organu kierowane, stosownie do zapisów umowy, do beneficjenta, następują w wykonaniu umowy cywilnoprawnej o przyznanie pomocy finansowej, a wszelkie roszczenia z tym związane są rozstrzygane przez sąd powszechny. Ponadto, należy również zaznaczyć, że zgodnie z § 9 umowy z 27 kwietnia 2020 roku, strony zdecydowały, że właściwym do rozpoznania sporów wynikających z wykonania umowy jest sąd powszechny. Tym samym właściwy w niniejszej sprawie jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, zatem sprawa nie należy do kognicji WSA w Warszawie. Dodać należy, że zaskarżone pismo nie stanowi podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie jest to więc autorytatywna wypowiedź władzy administracyjnej, lecz pismo dotyczące skutków niewykonania przez Skarżącego zobowiązań przewidzianych umową zawartą w dniu 27 kwietnia 2020 r. Wojewoda M. działał bowiem jako strona stosunku cywilnoprawnego, a nie jako organ administracji publicznej. Podsumowując powyższe, nie powinno zatem budzić wątpliwości, że skarga została wniesiona na akt administracyjny niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast fakt, że na pismo z dnia 12 lipca 2021 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.