V SA/Wa 467/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. Zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. M. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). W następstwie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez K. K. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 33 ust 4 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej odmówił wstrzymanie wykonania własnej decyzji o wydaleniu z terytorium RP K. K. (z dnia [...] listopada 2009 r.) do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Powyższe rozstrzygniecie zostało oparte na następujących ustaleniach i rozważaniach: K. K., obywatelka [...] deklarująca narodowość [...], złożyła w dniu 25.05.2010 r. wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w RP. Jest to kolejny (drugi) wniosek w/w o nadanie jej statusu uchodźcy. Dnia 30.11.2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył pierwszy wniosek Aplikantki jako oczywiście bezzasadny, odmówił w/w nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany (nr decyzji [...]). Dnia 08.12.2009 r. Cudzoziemka odwołała się od powyższej decyzji do Rady do Spraw Uchodźców. Decyzją nr [...] z dnia [...].03.2010 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa UdSC. W dniu 25.05.2010 r. K. K. wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. W uzasadnieniu Cudzoziemka wskazała, że chciałaby pozostać w Polsce, ponieważ tu szanuje się ludzi i żyje się spokojnie. Dnia [...].05.2010 r. Szef UdSC odmówił wstrzymania wykonania w/w decyzji. W dniu 08.06.2010 r. Cudzoziemka wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. W uzasadnieniu oświadczyła, iż nie wiedziała, że składając kolejny wniosek powinna wykazać nowe okoliczności w swojej sprawie. Wobec powyższego organ wskazał na przesłanki, określone w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, których łączne zaistnienie stanowi dla organu podstawę do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu wydanej w stosunku do osoby, która po raz kolejny złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Podkreślił, że w tego typu sytuacji Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Po dokonaniu analizy porównawczej wniosku z dnia 25.05.2010 r. z wnioskiem złożonym uprzednio stwierdzono, że jest on oparty na tych samych podstawach. Pomimo, iż Cudzoziemka wie już, że złożenie kolejnego wniosku powinno łączyć się z wykazaniem nowych okoliczności w sprawie, nie przedstawiła żadnych nowych, istotnych faktów lub dowodów, co utwierdza organ rozpatrujący w przekonaniu, że złożenie wspomnianego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Decyzję organu zaskarżyła cudzoziemka zarzucając jej naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Podnosząc tenże zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi cudzoziemka podkreśliła m.in. że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu podniosła, że w czasie rozpoznawania pierwszego wniosku o nadaniu statusu uchodźcy nie była w stanie przestawić wszystkich okoliczności uzasadniających celowość udzielania ochrony na terytorium Polski. Ponadto zaistniały nowe okoliczności uniemożliwiające jej powrót do Gruzji. Poza tym większość pism w czasie postępowania była dostarczana w języku polskim i pisana trudnym językiem prawniczym. Tłumaczono jedynie sentencję decyzji co spowodowało, że nie była w stanie odnieść się do powodów, dla których odmówiono jej udzielenia ochrony w Polsce. Podniosła, że na terenie [...], po ewentualnym powrocie czeka ją narażenie na dyskryminację z racji narodowości. Poza tym dyskryminacja w pewnych okolicznościach może być uznana za prześladowanie, zwłaszcza jeżeli jej formy prowadzą do następstw o istotnie krzywdzącym charakterze. Do takich form dyskryminacji należy w szczególności poważne ograniczenie prawa do posiadania źródeł utrzymania prawa do praktykowania religii czy ograniczenia dostępu do powszechnie dostępnych instytucji edukacyjnych. Ponadto przejawy dyskryminacji, które same w sobie nie mają powyższego charakteru, mogą prowadzić do dyskryminacji, jeżeli wywołują u danej osoby uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. Co więcej osoba ubiegająca się o status uchodźcy może być obiektem różnych działań które same w sobie nie stanowią prześladowania jak w szczególności różne formy dyskryminacji, ale które mogą być połączone z innymi negatywnymi czynnikami, jak na przykład powszechna wrogość ze strony dominującej grupy narodowościowej w stosunku do mniejszości. Podkreśliła, że osoby powracające do [...] są tam traktowane gorzej niż przed wyjazdem. Nie może tego udowodnić ale wie o tym z relacji znajomych i przyjaciół. Nie jest też jak twierdzi Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców emigrantką ekonomiczną , a mówiąc podczas rozmów z urzędnikami o tym, że w Polsce żyje się dobrze, miała na myśli spokój wewnętrzny, spokój psychiczny, zabezpieczenie podstawowych praw człowieka, a nie dobrobyt materialny. Gdyby nie była w [...] prześladowana, pozbawiona pracy, prawa normalnej obrony i ochrony praw nie zdecydowałaby się na wyjazd z kraju pochodzenia. Wskazała również, że pomimo iż art. 33 ust. 4 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony zawiera sformułowanie "Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu", wskazując na uznaniowy charakter takiej decyzji to wskazać należy, że ocena wypełnienia przesłanek dla wstrzymania wykonania decyzji nie jest pozostawiona zupełnej swobodzie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Artykuł 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. Nr 189/2009 poz. 1472 – tekst jedn.) stanowi, że wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa: 1. unieważnienie winy krajowej, 2. wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium RP, 3. wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, Poza tym w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy: 1. nie wydaje się i nie przedłuża wizy, 2. nie wydaje się decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium RP, 3. nie wydaje się decyzji o wydaleniu (art. 33 ust. 3 w/w ustawy). Jednakże przepisów ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 i 3 art. 33 ustawy nie stosuje się w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, z tym że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony i nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji (art. 33 ust. 4 ustawy). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż bezzasadny był kolejny wniosek skarżącej (z dnia 8 czerwca 2010 r.) o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W jego uzasadnieniu cudzoziemka wyjaśniła, że nie wiedziała iż składając kolejny wniosek powinna wskazać na nowe okoliczności których nie podnosiła wcześniej tzn. we wniosku z dnia 25 maja 2010 r. (o wstrzymanie wykonania w/w decyzji). We wniosku chronologicznie wcześniejszym (z dnia 25 maja 2010 r.) podniosła natomiast, że chciałaby pozostać w Polsce ponieważ tu szanuje się ludzi i żyje spokojnie. Ani w pierwszym ani też w drugim wniosku nie wskazywała jednak na okoliczności związane z jej prześladowaniem bądź ryzykiem doznania w kraju pochodzenia poważnej krzywdy. W ocenie Sądu podnoszona przez cudzoziemkę kwestia obawy przed prześladowaniem z powodu narodowości kurdyjskiej była nie tylko gołosłowna ale i obiektywnie nieuzasadniona. [...] nie jest bowiem państwem w którym prześladowania takich osób miałyby miejsce. Bezzasadne było również twierdzenie skarżącej jakoby nie była ona w stanie przedstawić wszystkich okoliczności uzasadniających celowość udzielenia ochrony na terytorium RP, a to ze względu na nieznajomość języka polskiego. Podczas pierwszego postępowania związanego z wnioskiem z dnia 25 maja 2010 r. została bowiem szczegółowo przesłuchana w zrozumiałym dla niej języku na okoliczności przyczyn związanych z opuszczeniem kraju pochodzenia, jak i przyczyn z powodu których ubiega się o status uchodźcy. Analiza treści jej wyjaśnień pozwalała na zasadny wniosek organu, iż takowe przyczyny nie zostały wskazane. Brak było ich również w uzasadnieniu drugiego wniosku z dnia 8 czerwca 2010 r. Jak słusznie zauważa organ w postępowaniu chronologicznie wcześniejszym, skarżąca miała pełną swobodę tak wypowiedzi jak i składania wniosków dowodowych co oznacza, iż jej prawa jako strony gwarantowane przez ustawę nie zostały naruszone. Z przyczyn o których wyżej mowa organ nie miał więc obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego na nowo, albowiem cudzoziemka nie wskazała żadnych nowych okoliczności które uzasadniłyby konieczność ewentualnej zmiany stanowiska organu. Wszystko to oznacza, iż bezzasadny był zarzut naruszenia przez organ art. 33 ust. 4 ustawy. W tym miejscu godzi się również przypomnieć treść art. 50 ustawy. Stanowi on, że organ wydający decyzję w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy informuje wnioskodawcę na piśmie w języku dla niego zrozumiałym o wyniku tego postępowania oraz trybie i terminie wniesienia środków zaskarżenia. Powyższy przepis wskazuje więc na to, że organ nie ma obowiązku tłumaczenia uzasadnienia decyzji. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu o którym mowa w art. 33 ust. 4 ustawy oparte jest na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego ("...Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji ..."), co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie: Negatywna ocena takiej decyzji musiałaby wiązać się z brakiem jej uzasadnienia, bądź też z uzasadnieniem które w żaden sposób nie przestawałoby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją o której mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej. Brak jest również podstaw do twierdzenia jakoby zaskarżona decyzja nie uwzględniała słusznego interesu strony. Ów interes nie może być bowiem sprzeczny z interesem społecznym który w sprawie niniejszej został, naruszony poprzez fakt nadużycia przez skarżącą przepisów procedury uchodźczej. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.