V SA/Wa 470/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi F. Sp. jawna w P. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... grudnia 2010 r. nr ... w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej oddala skargę Na podstawie umowy z dnia ... lutego 2009 r. Nr ... zawartej z Województwem ... – Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. (zwanym dalej WUP) F. sp. j. w P. (zwana dalej skarżącą) realizowała w okresie od ... lutego 2009 r. do dnia ... marca 2010 r., w ramach poddziałania 6.1.1 "Wsparcie osób pozostających bez zatrudnienia na regionalnym rynku pracy" Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, projekt pn. "..." współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego. Decyzją z dnia ... października 2010 r., Nr ..., znak ... Zarząd Województwa ... ustalił skarżącej kwotę środków w wysokości ... zł jako kwotę wydatków uznanych za niekwalifikowane w ramach projektu pn. "..." realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie projektu ... przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami w wysokości jak od należności podatkowych. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż w wyniku przeprowadzonej przez WUP w okresie ... listopada – ... grudnia 2009 r. oraz w dniu... marca 2010 r. kontroli projektu zakwestionowano wydatki poniesione na zakwaterowanie i nocleg w pensjonacie w T. uczestników szkoleń mieszkających w T. uznając, że wydatki te nie spełniają kryterium racjonalności i nie są niezbędne dla realizacji projektu. Wyjaśniono bowiem, że zgodnie z wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL "Podmiot będący stroną umowy może podjąć decyzję o uznaniu za niekwalifokowalne całości lub części wydatków w ramach projektu w przypadku naruszenia przez Beneficjenta zasady efektywnego zarządzania finansami". Z kolei, stosowanie do postanowień § 13 zawartej ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu, "jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów lub w raporcie z audytu zewnętrznego zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez beneficjenta wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., o finansach publicznych Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych". Dalej organ wyjaśnił, iż WUP należąc do sektora finansów publicznych, jest zobligowany do przestrzegania obowiązujących zasad dokonywania wydatków publicznych. Podejmowane w niniejszej sprawie przez WUP działania są zgodne z wyżej przywołanymi przepisami prawa, wytycznymi, a także zawartą z Beneficjentem umową o dofinansowanie projektu. Przepis art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) – dalej jako u.f.p. (jak i będący jego odpowiednikiem przepis art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, mający na mocy przepisu art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych zastosowanie do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków pochodzących z funduszy strukturalnych, w tym z Europejskiego Funduszu Społecznego) stanowią, że jeżeli środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy (odpowiednio - art. 208 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych) podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Zarząd Województwa ... podkreślił nadto, że cytowane przepisy ustawy o finansach publicznych nie przewidują w tym zakresie swobody decyzyjnej instytucji pośredniczącej, w konsekwencji stwierdzenie wykorzystania środków z naruszeniem procedur skutkuje wezwaniem beneficjenta do zwrotu środków, a brak zwrotu w wyznaczonym terminie oznacza konieczność wydania stosownej decyzji. Mając na uwadze treść Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki organ stwierdził, że w sytuacji gdy uczestnik szkolenia organizowanego w T. mieszka w T., a z treści wniosku o dofinansowanie projektu nie wynika, że istnieją jakieś powody dotyczące uczestników projektu, które uzasadniałyby konieczność wyizolowania tych osób ze środowiska, w którym przebywają na co dzień (co istotnie jest przyjmowane i stosowane wobec osób wykluczonych społecznie lub zagrożonych takim wykluczeniem), to wydatki poniesione na zakwaterowanie mieszkańców T. w pensjonacie w T. są zbędne dla realizacji projektu i nieefektywne, a także poniesione w sposób niecelowy i nieoszczędny. W ocenie organu, w przypadku przedmiotowego projektu, którego celem było "zmniejszenie bezrobocia w woj. ... poprzez wsparcie osób, które chcą uzyskać nowe kwalifikacje zawodowe" i w którym poza kwestią uzyskania/podniesienia kwalifikacji nie wskazano żadnych innych problemów dotyczących uczestników szkoleń, stwierdzić należy, że osoby te mogły nabyć kwalifikacje bez konieczności kwaterowania ich w hotelu. W świetle zapisów wniosku o dofinansowanie, w których beneficjent deklaruje, że potencjalnymi uczestnikami szkoleń organizowanych w T. będą osoby z terenu całej ... za racjonalne i efektywnie poniesione mogłyby być, w ocenie organu, jedynie wydatki na zakwaterowanie uczestników szkoleń spoza T. Orzekając w sprawie na skutek złożonego odwołania Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia ... grudnia 2010 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa ... z dnia ... października 2010 r. W jej uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie skierowany był do osób pozostających bez zatrudnienia (w tym osób zarejestrowanych jako bezrobotne lub poszukujące pracy) mieszkających na terenie województwa ..., które chciały uzyskać nowy, atrakcyjny zawód. Analizując zapisy "Poradnika dotyczącego realizacji wsparcia dla osób wykluczonych społecznie oraz zagrożonych wykluczeniem społecznym w ramach POKL", organ odwoławczy stwierdził, że odbiorcami projektu "..." nie były ani osoby zagrożone wykluczeniem społecznym, ani osoby wykluczone społecznie. Co więcej, Beneficjent tworząc założenia do projektu nie zakładał objęcia wsparciem grup społecznych zagrożonych wykluczeniem społecznym, jak również nie znał założeń Poradnika, na który powołuje się w odwołaniu od decyzji Zarządu Województwa .... Powyższe oznacza, że projekt realizowany w ramach Priorytetu VI POKL był projektem adresowanym do osób pozostających bez zatrudnienia oraz posiadał charakter szkoleniowy, a nie integracyjny. Celem projektu, zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu, było wyposażenie mieszkańców województwa ... w nowe kwalifikacje zawodowe, a nie zapewnienie dodatkowych "miękkich" form wsparcia o charakterze integracyjnym, czy psychologicznym. W ocenie Ministra Rozwoju Regionalnego, w przypadku uczestników projektu zamieszkałych na terenie T., w sytuacji gdy przedmiotowy projekt realizowany był w tym samym mieście, nie występowała bariera w postaci trudnego dostępu do szkoleń, o której mowa w pkt 3.1 wniosku o dofinansowanie. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, podzielając w tym zakresie stanowisko Zarządu Województwa ..., że wydatki poniesione na zakwaterowanie uczestników szkolenia pochodzących z T. zostały poniesione w sposób nieracjonalny i nieefektywny, jak również nie były niezbędne do realizacji projektu "...". Z tego też powodu nie spełnione zostały warunki kwalifikowalności wydatków, opisane w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL. W skardze na powyższą decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... grudnia 2010 r., skarżąca, działając przez ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) w zw. art. 208 ust. 1 tej ustawy i poprzez przyjęcie, iż ma on zastosowanie w niniejszej sytuacji; - prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż skarżąca naruszyła Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach POKL bez konkretnego wskazania, które z zapisów z Wytycznych zostały naruszone; - prawa materialnego poprzez błędne zakwalifikowanie działań skarżącej; - prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Posiłkując się szeregiem orzeczeń sądów administracyjnych, pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał w decyzji przepisu lub przepisów, którego naruszenie pozwoliło mu zakwalifikować postępowanie skarżącej jako naruszenie procedur określonych w art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zdaniem pełnomocnika, w uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się również do całokształtu zebranego materiału dowodowego m.in. do różnic w pojęciu zamieszkanie i zameldowanie stawiając bezzasadnie pomiędzy tymi pojęciami znak równości. Organ przemilczał tę kwestię, poprzestając jedynie na faktycznym przytoczeniu stanowisk stron. Ponadto poza przytoczeniem twierdzeń organu I instancji nie wskazano na podstawie jakich faktów i dowodów Minister Rozwoju Regionalnego uznał twierdzenia organu I instancji a na podstawie jakich faktów i dowodów odmówił słuszności twierdzeniom skarżącej. W ocenie pełnomocnika skarżącej brak jest również uzasadnienia prawnego w przywołanej decyzji. Po szczegółowym odniesieniu się do zapisów Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL (Rozdział 3, Podrozdział 1, pkt 1 li. A i b) pełnomocnik skarżącej podniósł, iż w niniejszej sprawie żaden z organów nie wykazał, iż miejscem zamieszkania poszczególnych osób w momencie prowadzenia szkoleń i noclegów był T. Żaden z organów nie odniósł się do tej kwestii mimo kilkukrotnego pisemnego przedstawienia – innego – stanowiska w tej sprawie przez skarżącą, natomiast bezzasadnie pozostawił znak równości pomiędzy zamieszkaniem a zameldowaniem poszczególnych osób. Ponownie podkreślono, iż organy formułują swoje zarzuty w oderwaniu od programu i priorytetu, w ramach którego jest realizowany projekt - a tym samy w oderwaniu od formułowanej w Wytycznych zasady efektywnego zarządzania finansami (relacja nakład/rezultat). Ponadto, jak dalej wyjaśniał pełnomocnik skarżącej, projekt jest realizowany w ramach POKL i realizuje tzw. "cele miękkie" a nie cele "twarde". Do celów miękkich nie da się zaś przyłożyć matematycznych wzorów. Zawsze występuje element niekwalifikowalności, czego potwierdzeniem są publikacje Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., w szczególności zaś zamieszczona w zakładce Dokumenty Programowe/Wytyczne Instytucji Zarządzającej zatytułowanej "Poradnik dotyczący realizacji wsparcia dla osób wykluczonych społecznie oraz zagrożonych wykluczeniem społecznym w ramach POKL". W ocenie skarżącej nie ma również znaczenia, co próbuje w decyzji wyjaśniać organ, iż Poradnik był wydany w trakcie realizacji projektu. Chodzi bowiem o rozumienie celów Projektu i Programu POKL, w który są wpisane cele miękkie. Organ nie może natomiast z jednej strony w zależności od swoich doraźnych potrzeb w Poradniku wyjaśniać, iż cele które są zawarte również w przedmiotowym Projekcie są zgodne z Programem POKL, wpisują się w cele tego programu po czym w innych, indywidualnych pismach do Beneficjentów stosować inne rozumienie celów Programu. Ponadto organ nie może wskazywać, iż Poradnik był wydany do innego Priorytetu ponieważ skarżąca w swoich pismach sama wskazywała, że jest to Poradnik "w zakresie realizacji podobnych projektów". Skarżąca poprzez zapewnienie wszystkim noclegu, zapewniła również zgodnie z zapisami zawartymi we wniosku, odpowiednią bazę szkoleniową. Uczestnicy zostali wyizolowania z ich naturalnych środowisk dzięki czemu zapewniono im możliwość pełnego skupienia się na szkoleniu oraz ograniczono negatywny wpływ dotychczasowego otoczenia. Poprzez zapewnienie bazy szkoleniowej uczestnik, po szkoleniu, miał możliwość konsultacji, dodatkowych ćwiczeń, rozmowy z trenerami, opiekunami czy innymi uczestnikami szkoleń. Tym samym skarżąca wykreowała pewien "inkubator" dla uczestników mający ułatwić im pokonanie głównych barier w podnoszeniu kwalifikacji. W ocenie skarżącej niezrozumiałym jest dlaczego organ skupił się na uznaniu i potraktowaniu noclegu jako eliminacji bariery utrudnionego dostępu do szkolenia natomiast nie uznał noclegu za narzędzie do likwidacji pozostałych barier wskazanych przykładowo w podanej "wyliczance". W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż przy rozpoznawaniu sprawy odniesiono się do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego m.in. poprzez wskazanie na konkretne zapisy z wniosku o dofinansowanie, które uznano za podstawę dokonanej oceny kwalifikowalności zakwestionowanych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia organu zarówno faktyczne i prawne są prawidłowe. W ramach ustaleń faktycznych oczywiste jest, że objęte zaskarżoną decyzję środki finansowe pochodzą z Europejskiego Funduszu Społecznego. Skarżąca Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki, w Priorytecie VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich, Działaniu 6.1: Poprawa dostępu do zatrudnienia oraz wspieranie efektywności zawodowej w regionie. Wniosek zatytułowany był .... Jego celem głównym było zmniejszenie bezrobocia w woj. ... poprzez wsparcie osób, które chcą uzyskać nowe kwalifikacje zawodowe. W ramach działań projektu Spółkę proponowała przeszkolenie osób bezrobotnych. Projekt szkoleniowy skierowany był do osób pozostających bez zatrudnienia zamieszkałych na terenie województwa. Okoliczności te są wskazane wprost w pkt 3.1 wniosku, co podnosi organ. Prawidłowo zatem organ ocenia projekt i umowę jako działanie szkoleniowe skierowane do bezrobotnych, a nie działanie integracyjne skierowane do wykluczonych. Prawidłowe jest też ustalenie organu, iż cel projektu skierowanego do Priorytetu VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich jest inny niż cel ewentualnego projektu kierowanego do dofinansowania w Priorytecie VII Promocja Integracji Społecznej. Wniosek skarżącej o dofinansowanie w/w projektu przeszedł pozytywną ocenę i jej skutkiem była umowa z dnia ... lutego 2009 r. podpisana przez Spółkę z Województwem ... – Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. Z umowy tej § 3 pkt 1 wynika, że Spółka zobowiązała się do realizacji projektu na podstawie wniosku. Z punktu 2 § 3 wynika zaś, że skarżąca zapoznała się z treścią Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL i zobowiązała się je stosować. W tym miejscu podnieść należy, że dofinansowanie skarżącej odbyło się w ramach Programu Operacyjnego zgodnie z regułami wynikającymi z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju (Dz. U. 84/2009 poz. 712 ze zm.). Skarżąca startowała w konkursie godząc się na warunki i regulacje zawarte w przepisach wewnętrznych wydanych przez odpowiednie podmioty na podstawie w/w ustawy. Między innymi było to wymienione Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków wydane przez Ministra Rozwoju Regionalnego zgodnie z art. 35 ust 3 pkt 4a w zw. z art. 26 ust 1 p 6 ustawy. Wytyczne są regulacją prawną wiążącą strony. Zatem zasady postępowania zawarte w tej regulacji powinny być przez skarżącą zachowane. Wśród tych zasad jest zachowanie tzw. kwalifikowalności wydatków, czyli realizowanie projektu z uwzględnieniem, iż koszty tej realizacji muszą być adekwatne do celów wskazanych w Wytycznych. Według Wytycznych 3.1 Podrozdział 1, Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków: wszystkie wydatki w ramach POKL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają kilka wskazanych tam warunków w tym: a) są niezbędne dla realizacji projektu, a więc mają bezpośredni związek z celami projektu, b) są racjonalne i efektywne, tj. nie są zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniają wymogi efektywnego zarządzania finansami (relacje nakład/rezultat), Powyższa podstawa prawna była wskazywana przez oba organy wydające decyzję w sprawie. Organ pierwszoinstancyjny cytował je wprost (wszystkie warunki kwalifikowalności wydatków a-g). Organ drugoinstancyjny uznawał zastosowanie tej podstawy w kontrolowanej decyzji za prawidłową i w sposób opisowy odnosił się do tej podstawy prawnej utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej wprost wynika, że została w sprawie zakwestionowana niezbędność wydatku, brak jej bezpośredniego związku z celami projektu oraz niespełnienie wymogu efektywnego zarządzania finansami. Zatem wbrew zarzutom skarżącej były zasady postępowania określone w obowiązujących ją przepisach prawnych – Wytycznych. Zasady te noszą cechy procedury – odnoszą się do zachowań określonych celami. To skarżąca podejmowała decyzję gdzie i jakie szkolenie będzie prowadziła i jakie z tego tytułu będzie ponosiła koszty. W ramach tych kosztów, zanim je poniosła, musiała ocenić, czy spełniają one wymagania opisane wyżej. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, iż Wytyczne są tylko ogólną wskazówką do działania ze względu na ich ogólnikowe treści. Te treści są bardzo precyzyjne, a związanie nimi jest podkreślone w umowie stron z dnia ... lutego 2009 r. zarówno w § 1 pkt 6, § 3 pkt 1, 2, 4, § 8 pkt 15, § 13. Podkreślić też należy, że zakwestionowano koszty nie ze względu na to, że były one zawyżone do cen rynkowych tylko ze względu na to, że nie były one konieczne do ponoszenia. Sąd uznaje te ustalenia organu za prawidłowe. Ocena kosztów musiała być dokonana ze względu na cel projektu. Było nim szkolenie bezrobotnych, a organizacja szkolenia spowodować miała wyeliminowanie głównych barier w postaci trudnego dostępu do szkoleń, braku wiedzy o możliwościach edukacji, wysokich kosztów, braku rozeznania do pożądanych kwalifikacji, niskiej samooceny (pkt 3.1 wniosku o dofinansowanie). Prawidłowo zatem organ uznał, że innych barier, w tym związanych z wykluczaniem społecznym lub zagrożeniem wykluczenia społecznego, nie było w projekcie i jego celach. Zatem zakwaterowanie uczestniczek projektu w pensjonacie w T. na czas szkolenia powinno służyć umożliwieniu udziału grupy docelowej w projekcie poprzez eliminowanie bariery trudnego dostępu do szkolenia. W przypadku osób mieszkających w T. nie występowała bariera utrudnionej dostępności do szkolenia organizowanego przez skarżącą. Zakwestionowanie tego kosztu przez organ jest prawidłowe. Nie bez znaczenia dla sprawy jest też okoliczność, że szkolenie skierowane było głównie do kobiet, z tego 95 % miały być to kobiety powracające po urodzeniu i wychowaniu dziecka , w tym 25 % osoby młode do 25 roku życia i 20 % osoby długotrwale bezrobotne. Samo szkolenie odbywało się w dniach roboczych, w godzinach 8:30 – 15:30 co wprost organy ustaliły i wskazywały. Potwierdza to również dołączona do akt, jako modelowa, jedna umowa z dnia ... kwietnia 2009 r. zawarta przez skarżącą z uczestniczką kursu R. S. Z umowy tej, (standardowej), nie wynika aby poza godzinami kursów (§ 3) odbywały się konsultacje czy inne czynności związane ze szkoleniem, co przeczy twierdzeniom skarżącej o istnieniu celowych, innych działań poza w/w godzinami kursu, mającymi usuwać barier społecznych. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, iż dla oceny jej projektu powinny być brane pod uwagę niedookreślone cele miękkie wg. Poradnika dotyczącego realizacji wsparcia dla osób wykluczonych społecznie lub zagrożonych wykluczeniem społecznym w ramach POKL. Twierdzenie to przeczy takim faktom jak Priorytet, w którym skarżąca występowała z wnioskiem o dofinansowanie (VI a nie VII), o czym była mowa wyżej, samym zapisom o celach głównych projektu zawartych we wniosku oraz treściom w/w Poradnika, wg których aby objąć skutecznie wsparciem osoby wykluczone społecznie lub zagrożone społecznym wykluczeniem należy dokonać diagnozy przyczyn wykluczenia, czego skarżąca w swoim projekcie nie miała. Ponadto wykluczenie społeczne wiąże się niemożnością uczestniczenia w pełni w życiu społeczno-zawodowym, czyli ma szerszą podstawę. Prawidłowo zatem organ dokonał oceny kwalifikowalności kosztów wg. wskazanych celów projektu. Z umowy też wypływa również inna okoliczność, tj. fakt, iż uczestniczka szkolenia wskazywała w niej swój adres zamieszkania, a nie zameldowanie, jak chce skarżąca. Zatem ustalenia organu były prawidłowe co do faktu, iż w stosunku do ... osób ustalono ich zamieszkanie w T. Nie zasadne są zarzuty skarżącej, że organ nie ustalił, czy uczestniczki te rzeczywiście mieszkały w T., czy tylko były tam zameldowane, a sam meldunek nie świadczył o miejscu pobytu. Z treści uzasadnień obu decyzji wynika, że ustalenia dotyczą osób zamieszkałych, a nie zameldowanych w T. Przedstawienie standardowej umowy to potwierdza. Zważywszy, że zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL "Podmiot będący stroną umowy może podjąć decyzję o uznaniu za niekwalifikowalne całości lub części wydatków w ramach projektu w przypadku naruszenia przez Beneficjenta zasady efektywnego zarządzenia finansami" oraz zważywszy na treść § 13 umowy stron z 10 lutego 2009 r. zobowiązującego do zwrotu kwot wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. organ był uprawniony do wydania przedmiotowej decyzji. Podstawą prawną był art. 211 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 208 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach POKL Rozdział 3, 3.1. Podrozdział 1 Podstawowe zasady kwalifikowalności wydatków pkt 1 lit. "a" i "b". Przepisy ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. stosowane były z uwagi na treść art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. 157 poz. 1241) - stanowiącego, że do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację określonych programów w tym POKL stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 211 ust 1 pkt 2 wskazywał o zwrocie środków europejskich wykorzystywanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208. Przepis art. 208 odsyłał zaś w tym przypadku do w/w Wytycznych. Niezależnie od tego podnieść należy, że w aktualnie obowiązującej ustawie o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. również znajduje się podstawy materialnoprawne do żądania zwrotu takich środków w art. 207 i art. 184 na co wskazywał organ pierwszoinstancyjny. Zatem wbrew zarzutom skargi były podstawy materialnoprawne do wydania decyzji i w sprawie nie ma błędu organu w wykładni stosowanego przepisu art. 211 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 208 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. Prawidłowo też zostały zinterpretowane i zastosowane w/w przepisy Wytycznych w zakresie kwalifikowlności wydatków. Zastosowanie to miało miejsce do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Uzasadnienie decyzji przedstawia ten stan faktyczny i odnosi się do podstaw prawnych. Sąd niedopatrzył się naruszeń prawa z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.