V SA/Wa 4704/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] w [...] (dalej: Skarżący, Odwołujący, Beneficjent) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Instytucja Zarządzająca, IZ PO RPW) z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Instytucja Pośrednicząca, IP PO RPW) z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], dotyczącej określenia do zwrotu części środków z dotacji rozwojowej w wysokości 294 579,27 zł wraz z odsetkami oraz zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w kwocie 172 774,84 zł wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2009 r. PARP zawarła z [...] umowę o dofinansowanie nr [...] (dalej jako umowa) na realizację projektu pn. "[...]" (dalej jako Projekt) w kwocie nieprzekraczającej 87 147 623,37 PLN , zaś beneficjent zobowiązał się do zrealizowania Projektu w pełnym zakresie, zgodnie z umową i jej załącznikami, z najwyższą starannością zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego oraz wytycznymi wydanymi na podstawie art. 35 ust. 3 pkt 4-11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej jako uzppr). Umowa realizowana była w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 (PO RPW), Osi priorytetowej I Nowoczesna gospodarka; Działania I.3 Wspieranie Innowacji. W dniach od 17 do 23 grudnia 2013 r., na zlecenie PARP - [...]sp. z o.o. przeprowadziła kontrolę nr [...]w trakcie realizacji Projektu w siedzibie Beneficjenta. W trakcie kontroli zidentyfikowane zostały nieprawidłowości w odniesieniu do udzielonych w ramach Projektu zamówień publicznych. Ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane w informacji pokontrolnej nr [...], w odniesieniu do której beneficjent wniósł zastrzeżenia w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. Wyjaśnienia beneficjenta poddane zostały szczegółowej weryfikacji, w wyniku czego sporządzona została ostateczna informacja pokontrolna nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., którą beneficjent podpisał i odesłał przy piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. W przesłanej ostatecznej informacji pokontrolnej wskazano, że beneficjent naruszył przepisy art. 29 ust. 2-3 pzp, co skutkowało koniecznością naliczenia korekt finansowych wynikających z umowy o dofinansowanie projektu oraz dokumentu pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (dalej jako Taryfikator). W uznaniu dla powyższego IP PO RPW w piśmie z dnia [...] października 2014 r., wezwała Beneficjenta do zwrotu kwoty 467 351,11 PLN wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia wypłaty środków do dnia zwrotu. Z uwagi na brak wpłaty organ I instancji w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, wypłaconych uczelni na podstawie umowy o dofinansowanie Projektu pn. "[...]". W odpowiedzi na informację o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów oraz prawie złożenia ewentualnych uwag i wyjaśnień Skarżąca strona przesłała odpis prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. II GSK 2339/13, wnosząc o dopuszczenie przedmiotowego wyroku w charakterze dowodu, na okoliczność ustalenia, że w ramach Projektu [...] nie był zobowiązany do stosowania przepisów pzp. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], określiła zwrot części środków z dotacji rozwojowej w wysokości 294 579,27 zł wraz z odsetkami oraz zwrot środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w kwocie 172 774,84 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazano, że warunki przyznania i wykorzystania przyznanego dofinansowania, określone zostały w Umowie z dnia 29 czerwca 2009 r. Zgodnie z § 14 tejże umowy beneficjent zobowiązany był do stosowania przepisów pzp. Ponadto, w myśl § 14 ust. 8 umowy beneficjent wyraził zgodę, że "Przy kontroli przestrzegania prawa zamówień publicznych oraz przy wymierzaniu korekt finansowych w przypadku wykrycia naruszeń stosuje się zalecenia Ministra Rozwoju Regionalnego pt: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. Taryfikator). Określają one sposoby wymierzania korekt finansowych za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE". Powołując się na postanowienie § 8 ust. 1 umowy organ I instancji podkreślił, że w tym przepisie określono zasady realizacji Projektu gdzie uczelnia zobowiązała się do zrealizowania Projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego oraz wytycznymi wydanymi na podstawie art. 35 ust. 3 pkt 4-11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r. poz. 1649). Ponadto organ I instancji podkreślił, że zgodnie z podrozdziałem 6.2 Procedura zamówień publicznych pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 z dnia 16 października 2012 r. (dalej jako Wytyczne); "Wydatki muszą zostać poniesione zgodnie z przepisami pzp, w zakresie obowiązywania ustawy". Stosownie zaś do pkt 7 ww. podrozdziału Wytycznych beneficjent zobowiązany jest do stosowania zasad określonych w tym podrozdziale z uwzględnieniem zaleceń Ministra Rozwoju Regionalnego, co w przypadku stwierdzenia przez IP PO RPW naruszenia wspólnotowych lub krajowych przepisów o zamówieniach publicznych może skutkować korektami finansowymi ustalanymi zgodnie z Taryfikatorem. Po analizie zebranego materiału dowodowego, w tym ustaleń ostatecznej informacji pokontrolnej organ I instancji stwierdził naruszenie art. 29 ust. 2 - 3 pzp z uwagi na dokonanie opisu przedmiotu poprzez wskazanie nazw produktów oraz nazwy producenta, co mogło utrudniać uczciwą konkurencję. Powyższe skutkowało koniecznością zwrotu środków przyznanego dofinansowania. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że pozostałe uchybienia i nieprawidłowości wynikające z ostatecznej informacji pokontrolnej nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nie skutkowały koniecznością zwrotu środków przyznanego dofinansowania. Wyżej wskazane naruszenia art. 29 ust. 2 - 3 pzp zidentyfikowano w następujących postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych na potrzeby projektu: 1) [...]" (znak postępowania: [...]; data publikacji ogłoszenia o zamówieniu - 25 sierpnia 2009 r.); 2) "[...]" (znak postępowania: [...]; data publikacji ogłoszenia o zamówieniu - 26 sierpnia 2009 r.). Jednocześnie organ I instancji poinformował, że wymierzając korektę finansową zastosował, mającą pierwszeństwo przy jej wymierzaniu tzw. "metodę dyferencyjną" polegającą na obliczeniu konkretnego rozmiaru szkody wywołanej poszczególnym naruszeniem oraz tzw. "metodę wskaźnikową", polegającą na zastosowaniu w odniesieniu do danego naruszenia procentowych stawek wynikających z Taryfikatora. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, metoda wskaźnikowa została zastosowana tylko w odniesieniu do jednej części postępowania nr [...] na "[...]". W tym przypadku Beneficjent (w przeciwieństwie do pozostałych części postępowań) nie przedstawił wiarygodnych materiałów źródłowych pozwalających na zastosowanie metody dyferencyjnej. Sytuacja ta dotyczyła umowy nr [...], zawartej w dniu [...].11.2009 r. z firmą [...]. W przedmiotowej sprawie wysokość korekty wyniosła zatem 25%, zgodnie z załącznikiem nr 1 Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE - Tabela 1 poz. 18 - Niejednoznaczny lub dyskryminacyjny opis przedmiotu zamówienia. PARP podkreśliła ponadto, że popełnione przez Beneficjenta naruszenia dotyczyły zasady konkurencyjności - jednej z podstawowych zasad obowiązujących w zakresie zamówień publicznych, co rzutowało bezpośrednio na wybór wykonawców. Wskazano, że przyjmuje się, iż naruszenie podstawowych zasad obowiązujących przy zamówieniach publicznych może spowodować szkodę w budżecie Uniż i jest nieprawidłowością w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. W kwestii przywołanego i przedłożonego organowi I instancji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. Sygn. akt II GSK 2339/13 PARP podkreśliła, że w polskim porządku prawnym orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie może być bezpośrednią podstawą prawną rozstrzygnięcia, nawet w podobnej sprawie. Jednocześnie wskazano, że organ nie był związany ww. rozstrzygnięciem NSA, tym bardziej, iż niniejsze postępowanie dotyczy innego stanu faktycznego i nie miało znaczenia dla oceny niezastosowania przez [...] wynikającego z przepisów pzp obowiązku zachowania zasady konkurencyjności. W przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji wypowiadając się w zasadniczej dla niniejszej sprawy kwestii dot. stosowania przepisów pzp stwierdził, że uczelnia w dniu dokonywania kwestionowanych zakupów aparatury naukowo - badawczej była podmiotem zobowiązanym do stosowania przepisów ustawy pzp i z mocy prawa była zobowiązana do ich dokonania zgodnie z regulacją tej ustawy. Po analizie przesłanek zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 3 pzp organ doszedł do przekonania, że [...] wypełnia definicję podmiotu zamawiającego, co przesądza o obowiązku stosowania przepisów pzp. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że nawet gdyby przyjąć, iż Beneficjent nie miał w przypadku zamówienia będącego przedmiotem niniejszego postępowania obowiązku stosowania pzp to zobowiązany był do przestrzegania postanowień i zasad zawartych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz dokumencie pn.: "Komunikat wyjaśniający Komisji dotyczący prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych" (Dz. U. UE 1.8.2006 2006/C 179/02), wskazując na odnoszące się do zamówień publicznych zasady: - zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 18 TFUE); - swobodny przepływ towarów (art. 28 i nast. TFUE); - swobodne prowadzenie działalności gospodarczej (art. 49 i nast. TFUE); - swobody świadczenia usług (art. 56 i nast. TFUE); - niedyskryminacja i równe traktowanie, przejrzystość i wzajemne uznawanie. Wyliczając kwotę korekty organ I instancji wyodrębnił wartość korekty ustalonej metodą wskaźnikową (6 069, 50 PLN) oraz dyferencyjną (494 354,11 PLN) dodając, że na wyliczoną jako podlegającą zwrotowi kwotę 467 354, 11 PLN kwota 294 579, 27 PLN stanowi korektę finansową od środków dotacji rozwojowej za 2009 r., zaś kwota 172 774,84 PLN stanowi korektę finansową od środków EFRR za 2010 r. Kwota nieprawidłowości w wysokości 32 731,02 PLN dotyczy natomiast wydatków sfinansowanych ze środków własnych Beneficjenta i w związku z tym nie podlega zwrotowi. Odwołaniem z dnia [...] lipca 2015 r. Beneficjent zaskarżył w całości decyzję organu I instancji i wniósł o jej uchylenie w całości, podnosząc naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak również ustawy Prawo zamówień publicznych i ustawy o finansach publicznych. W następstwie złożonego odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 14 lipca 2015 r. , dotyczącej określenia do zwrotu kwot otrzymanych środków. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zawierając z PARP umowę o dofinansowanie w dniu [...] czerwca 2009 r. nr [...] beneficjent zobowiązał się do przestrzegania jej postanowień, o czym traktuje postanowienie § 8 pkt 1 umowy, nadto - zgodnie z § 14 ww. umowy - beneficjent zobowiązał się do stosowania przepisów ustawy pzp w zakresie, w jakim ustawa ta ma zastosowanie do beneficjenta i projektu. Podkreślono, że uchybieniem wskazanym przez organ I instancji, które zaważyło na wydaniu zaskarżonej decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi było naruszenie przepisu art. 29 ust. 2 i 3 pzp. Pierwszy z przywołanych przepisów, w ust. 2 stanowi, że przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję. Natomiast zgodnie z ust. 3 przywołanego art. przedmiotu zamówienia nie można opisywać przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, chyba że jest to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia i zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń, a wskazaniu takiemu towarzyszą wyrazy "lub równoważny". Odnoszący się do opisanej w art. 29 ust. 2 pzp zasady uczciwej konkurencji zakaz, sformułowany w ust. 3 należy postrzegać jako generalną zasadę, od której ustawodawca przewidział wyjątek. Możliwość skorzystania z prawa do opisania przedmiotu zamówienia z użyciem znaków towarowych etc. dopuszczalna jest wyjątkowo i dodatkowo obostrzona jest wymogiem dodania wyrazów "lub równoważny". Użycie tego zwrotu ma na celu zapewnienie, że opis przedmiotu zamówienia dokonany z wykorzystaniem znaków towarowych, patentów lub pochodzenia uzupełniony o oświadczenie zamawiającego o dopuszczeniu składania ofert równoważnych - nie zawęża dopuszczalnej konkurencji do ofert zawierających jedynie wskazane przedmioty czy technologie. W takim przypadku uznać należy, że opis taki stanowi wyłącznie wzorzec jakościowy przedmiotu zamówienia, który w normalnych warunkach winien być przekazany oferentom jako zestaw obiektywnych cech jakościowych i technicznych. Jest zatem szczególną postacią obowiązku opisywania przedmiotu zamówienia stosowaną ze względu na specyfikę przedmiotu zamówienia i możliwości zamawiającego, który nie może sprecyzować przedmiotu zamówienia za pomocą typowego instrumentarium. Wskazano, że w doktrynie za ofertę równoważną uznaje się ofertę, która przedstawia przedmiot zamówienia oznaczony znakiem towarowym, patentem lub pochodzeniem o cechach technicznych, jakościowych lub funkcjonalnych odpowiadających cechom technicznym, jakościowym lub funkcjonalnym określonym w opisie przedmiotu zamówienia opisanym przez wskazanie innego znaku towarowego, patentu lub pochodzenia. Nadto zauważono, że dla oceny ofert w postępowaniach, w których przewidziano składanie ofert równoważnych nie wystarczy językowa wykładnia pojęcia "równoważność", ale zawarte w SIWZ określenia uściślające wymogi zamawiającego, odnoszące się do dopuszczalnego przez niego zakresu równoważności ofert. Zamawiający w SIWZ powinien doprecyzować zakres dopuszczalnej równoważności ofert. W przeciwnym razie nie będzie w stanie ocenić ofert pod kątem własnych potrzeb oraz porównać złoconych ofert. Określenie chociażby minimalnych wymagań w zakresie parametrów oferowanych wyrobów pozwala uznać ów wybór za równoważny bądź nie, a w konsekwencji dopuścić ofertę do oceny, bądź ją odrzucić jako niezgodną z treścią SIWZ. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zauważył, na co w uzasadnieniu zwrócił uwagę organ I instancji (potwierdzając ustalenia kontrolujących), iż beneficjent nie wykazał, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 3 pzp, specyfika przedmiotu zamówienia uzasadniała użycie nazw i znaków towarowych. Tym samym PARP stwierdziła, że przy prowadzeniu ww. postępowań doszło do naruszenia przepisów pzp. W konkluzji uznano, że zamawiający, który w drodze wyjątku zamierza skorzystać z możliwości odniesienia się do znaku towarowego przy opisie przedmiotu zamówienia powinien wykazać, że opis taki nie jest możliwy przy użyciu dostatecznie jednoznacznych określeń, dopuścić możliwość składania ofert równoważnych a ponadto podać zakres tej równoważności. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ odwoławczy poparł stanowisko organu I instancji w odniesieniu do naruszenia przez beneficjenta obowiązku wyjaśnienia zakresu możliwości stosowania ofert równoważnych do przedmiotów zamówienia opisanych z wykorzystaniem znaków towarowych. Uznano, że naruszony został obowiązek płynący z przepisu art. 29 ust. 3 pzp, który mógł wpłynąć na naruszenie zasady uczciwej konkurencji. Ograniczenie zaś uczciwej konkurencji mogło spowodować sfinansowanie wydatku nieuzasadnionego, o tyle że nieuzasadnionym mogłoby być poniesienie wyższej kwoty na realizację zamówienia a tym samym budżet mógłby ponieść szkodę. Z tej przyczyny organ II instancji uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka (potencjalna możliwość poniesienia szkody przez budżet UE), która nie tylko dawała możliwość ale obligowała organy do pociągnięcia do odpowiedzialności nierzetelnego podmiotu, który otrzymawszy środki na realizację umowy nie wywiązał się z nałożonych nań postanowień. Jak wskazano w uzasadnieniu, zgodnie z § 1 pkt 4 ww. umowy o dofinansowanie, jej przedmiotem jest dofinansowanie, przez które należy rozumieć publiczne środki przekazywane beneficjentowi w formie dotacji na podstawie umowy o dofinansowanie. Z powyższego wynika, iż do takich środków zastosowanie mają przepisy ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z przepisem art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie Projektu, w tym m.in. w zakresie zamówień publicznych. Konstrukcja przepisów ufp nie daje organom możliwości odstąpienia od dochodzenia zwrotu środków publicznych. Brak jest tutaj elementu uznania administracyjnego. W konsekwencji, wystąpienie przesłanki zawartej w cytowanym powyżej przepisie, obligowało organy do podjęcia działań skutkujących odzyskaniem udzielonego dofinansowania. Minister wskazał też - zgodnie z brzmieniem przywołanego przez Skarżącą stronę art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - że nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Wykładni tego przepisu dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 17 listopada 2014 r. III SA/GI 1072/14 stwierdzając, iż "Analiza przepisu art. 2 pkt 7 ww. rozporządzenia wskazuje, że obejmuje ono każde naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, które powoduje lub mogłoby powodować szkodę w budżecie UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z wymienionego przepisu wynika zatem, że dla zaistnienia "nieprawidłowości" muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: - musi mieć miejsce naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, - naruszenie to powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Dla stwierdzenia nieprawidłowości nie jest zatem konieczne ustalenie powstania szkody. Wystarczające jest stwierdzenie, że naruszenie prawa wspólnotowego mogło spowodować szkodę rozumianą jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. Wystarcza zatem sama hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE". Minister wskazał przy tym na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 listopada 2012 r. (II SA/Go 707/12), gdzie sąd wskazał: "Podkreślenia wymaga, iż Komisja Europejska jak również ETS przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, iż do popełnienia nieprawidłowości, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Należy zatem uznać, iż wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, skutkuje powstaniem obowiązków ustanowionych prawem unijnym, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, nałożenia korekty finansowej (art. 98) itd. Wskazano, iż przepisy prawa unijnego nie określają jednoznacznie podmiotu, który zobowiązany jest do ustalania, czy określony czyn spełnia przesłanki nieprawidłowości. Pomoc w ustaleniu tego podmiotu znaleźć można w definicji wstępnego ustalenia administracyjnego lub sądowego zawartej w art. 27 lit. b sektorowego rozporządzenia (WE) nr 1828/06, który przewiduje, że wstępnego zakwalifikowania czynu jako nieprawidłowości dokonuje właściwy organ administracyjny lub sąd państwa członkowskiego, w postaci pisemnej oceny. Przyjąć zatem można, że wstępnej kwalifikacji prawnej czynu jako nieprawidłowości dokonuje organ krajowy, który stwierdził, że istnieją podstawy dla podejrzenia popełnienia nieprawidłowości, natomiast ostatecznej kwalifikacji tego czynu dokonuje organ, który orzeka odnośnie do skutków wykrycia nieprawidłowości, np. podejmując rozstrzygnięcie zobowiązujące do zwrotu kwot wydatkowanych nieprawidłowo. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że przedstawienie przez beneficjenta wiarygodnych dokumentów źródłowych umożliwiło skorzystanie z metody dyferencyjnej do obliczenia rozmiaru szkody wywołanej naruszeniem. Zgodnie z informacją organu I instancji, z uwagi na brak wiarygodnych dokumentów metoda wskaźnikowa zastosowana została tylko w odniesieniu do jednej części postępowania nr [...] na "[...]". Minister - odnosząc się zaś do zasadniczej części odwołania dot. kwestii obowiązku stosowania przez [...] pzp, między innymi w kontekście przywołanych pism - podkreślił, że pismo Departamentu Inicjatyw INTERREG Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2006 r. znak: [...], zawierało de facto stanowisko organu II instancji. W przywołanym piśmie wskazano, że [...] jest zobowiązany do stosowania przepisów pzp. W odniesieniu do pozostałych pism poinformowano, że nie były to pisma wydawane przez IP lub IZ w ramach PO RPW. Błędna interpretacja, na podstawie której skarżący, w nieuprawniony sposób zakładał, iż jest zwolniony z obowiązku stosowania pzp nie mogła uzasadniać nieprzestrzegania postanowień pzp, a w konsekwencji łamania prawa i obowiązków wynikających z tejże ustawy. Interpretacje lub opinie jakie zostały w nich zaprezentowane nie były dla organu wiążące i nie mogły wpływać na wynik rozstrzygnięcia w sprawie gdyż nie stanowiły powszechnie obowiązującego prawa. Beneficjent zaś, jako podmiot spełniający przesłanki opisane w przepisie art. 3 pzp podlegał obowiązkowi stosowania przepisów tej ustawy do czego zobowiązał się w zawartej z IP PO RPW umowie. Ponadto, na co zwrócono uwagę za organem I instancji, nawet gdyby beneficjent podlegał wyłączeniu (podmiotowemu bądź przedmiotowemu) to wówczas zobligowany byłby do przestrzegania zasad opisanych m.in. w Komunikacie wyjaśniającym Komisji dotyczącym prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych" (DUUE 1.8.2006 2006/C 179/02, dalej jako Komunikat) oraz wyrażonych w art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z pkt. 2.2.1 Komunikatu "zamówienie musi być udzielone zgodnie z postanowieniami i zasadami zawartymi w traktacie WE tak, aby zapewnić uczciwe warunki konkurencji wszystkim podmiotom gospodarczym, wyrażającym zainteresowanie zamówieniem". Ponadto obowiązujące beneficjenta przy realizacji projektu przepisy ufp, w przywołanym art. 44 ust. 3 obligują go m.in. do ponoszenia wydatków w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, W kwestii naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 pzp, organ odwoławczy wskazał, że [...] niewątpliwie spełnia przesłanki jednoznacznie wskazujące na uznanie, że jest jednym z podmiotów, o których mowa w tym przepisie. W konsekwencji - organ odwoławczy stwierdził, że [...] jest zobowiązany do stosowania pzp do przeprowadzanych zamówień publicznych. Postanowienia przywołanego przepisu dotyczą tzw. instytucji prawa publicznego. Wyróżniki takiej instytucji zawarte zostały w dyrektywach 2004/17/EWG, 2004/18/EWG i zgodnie z postanowieniami tam zawartymi składają się nań trzy elementy, które muszą wystąpić łącznie, aby uznać podmiot za podlegający regulacjom zamówień publicznych: 1. instytucja posiada osobowość prawną; 2. instytucja została ustanowiona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, a więc potrzeb, których spełnienie leży w interesie publicznym; 3. instytucja spełnia co najmniej jeden z warunków: a) jest finansowana w całości lub przeważającej części przez organy państwowe, organy samorządowe lub inne instytucje prawa publicznego, b) podlega nadzorowi w odniesieniu do zarządu instytucji, c) ponad połowę składu jej organu kierowniczego, zarządzającego lub nadzorczego stanowią osoby mianowane przez organy państwowe, samorządowe lub inne instytucje prawa publicznego. Minister wskazał przy tym, że - zgodnie z postanowieniem § 1 Statutu [...]- posiada on osobowość prawną. Nie ulega również wątpliwości fakt, że kształcenie i prowadzenie działalności dydaktycznej przesądza o powszechnym charakterze prowadzonej aktywności. Wniosek taki wysnuć można już z samej analizy Konstytucji RP, która w art. 70 ust. 4 stanowi, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. Świadczenie zatem takiej działalności, a tym samym zaspokajanie potrzeb zainteresowanych w tym zakresie należy traktować jako działalność powszechną. Beneficjent spełnił również trzeci warunek (dotyczący sposobu finansowania) pozwalający, jak też nakazujący, traktować go jako podmiot zobowiązany do stosowania pzp. Zgodnie z postanowieniem art. 1 ust. 9 dyrektywy z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi pod pojęciem zamawiającego rozumieć należy państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego, związki złożone z jednej lub wielu takich jednostek lub z jednego lub wielu podmiotów prawa publicznego. W akapicie 2 wskazano natomiast, że podmiot prawa publicznego oznacza każdy podmiot: a) ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego; b) posiadający osobowość prawną oraz c) finansowany w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego; albo taki, którego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych podmiotów; albo taki, w którym ponad połowa członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego została wyznaczona przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego Minister podkreślił, że [...] został wprost ujęty w wykazie podmiotów i kategorii podmiotów prawa publicznego, o których mowa w art. 1 ust. 9 akapit drugi przywołanej powyżej dyrektywy z dnia 31 marca 2004 r. W konkluzji w ocenie Ministra uznać należało, iż [...] spełnił wszystkie przesłanki obligujące go do stosowania pzp wobec czego organ nie mógł uznać za zasadną jego argumentacji i przychylić się do jego wniosku. Organ odwoławczy nie uznał również za zasadny zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12, art. 75, art. 77 § 1, art. 86 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., który został sformułowany w kontekście wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt: II GSK 2339/13. Jak podkreślono w uzasadnieniu orzecznictwo nie może być bezpośrednią podstawą rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, chociażby była podobna. Tym samym organ odwoławczy nie był związany w/w wyrokiem NSA, który został wydany w innej sprawie. Minister ponadto stwierdził, że nawet uwzględniając przywołany wyrok, zgodnie z tym co wskazano powyżej, wyłączenie z podlegania przepisom ustawy pzp nie zwalniało beneficjenta z przestrzegania zasady uczciwej konkurencji oraz ponoszenia wydatków w sposób celowy i oszczędny. Organ odwoławczy nie uznał za zasadny zarzutu niezebrania przez organ I instancji, w sposób wyczerpujący materiału dowodowego z uwagi na nie uwzględnienie w nim akt ze sprawy zakończonej tymże wyrokiem. Postanowienia i ustalenia w tej sprawie nie były bowiem wiążące w niniejszej sprawie. Natomiast w kwestii zarzutu błędnego zastosowania ustawy o finansach publicznych organ odwoławczy uznał, że stanowisko skarżącego jest błędne i nie zasługiwało na uwzględnienie. Obowiązująca do dnia 31 grudnia 2009 r. ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych została uchylona na mocy art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. W ramach przepisów przejściowych i dostosowujących w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych w art. 113 ust. 1 ustawodawca zastrzegł, iż dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. W ocenie Ministra podniesiony przez beneficjenta zarzut dotyczący naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 ust. 9 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych poprzez błędne zastosowanie przez tych przepisów, podczas gdy do zwrotu środków powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, organ odwoławczy nie mógł uwzględnić przedstawionego w odwołaniu stanowiska. Odnosząc się do sformułowanego zarzutu naruszenia art. 98 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. (w ocenie strony poprzez jego błędne zastosowanie) organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z nim "za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych, oraz dokonując wymaganych korekt finansowych odpowiedzialne w pierwszej kolejności są państwa członkowskie. Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego". W kwestii wniosków strony o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych w odwołaniu dokumentów organ odwoławczy wyjaśnił, że nie było zasadne ani konieczne dokonanie wnioskowanych działań. Wymienione dokumenty dotyczyły zupełnie innych czynności (jak w przypadku wydania opinii przez MNiSW) bądź postępowań (w odniesieniu do decyzji NCBiR) i w żaden sposób nie wiązały organu odwoławczego w prowadzonym przezeń odrębnym postępowaniu administracyjnym. Należy podkreślić, że w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. [...] jak i w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] skłoniono się w kierunku obowiązku stosowania przez [...] pzp, Również przywołana decyzja NCBiR z dnia 14 maja 2013 r. znak: [...] pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Należy wskazać, że rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu prowadzonym przez NCBiR dotyczyło odmiennego stanu faktycznego i ustalenia w nim dokonane (w sprawie realizacji projektu w ramach PO KL) nie są w najmniejszym stopniu wiążące dla organu odwoławczego i w żaden sposób nie mogą wpływać na niniejsze postępowanie. Z tej przyczyny, w ocenie organu odwoławczego nie wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 78 k.p.a. Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. została skierowana skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą to zaskarżono tę decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie, jak i decyzji poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów. Skarżący przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1. art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, zasady działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący powinien zastosować przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (pzp), podczas gdy: a) do czasu doręczenia Skarżącemu pisma Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dnia [...] sierpnia 2010 r. ([...]) wobec Skarżącego było podtrzymywane konsekwentnie stanowisko przez organy administracji publicznej, że skarżący jest wyłączony od obowiązku stosowania ustawy prawo zamówień publicznych. Dopiero w przedmiotowym piśmie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformował skarżącego, że jednak powinien stosować ustawę prawo zamówień publicznych. W związku z powyższym, skarżący do czasu doręczenia mu ww. stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie powinien być obciążany negatywnymi konsekwencjami prawnymi związanymi z faktem, że organy władzy publicznej do tego czasu utrzymywały skarżącego w przekonaniu że jest on wyłączony od stosowania pzp. Skarżący postępował zgodnie z prawem i stosował się do zaleceń organu, wiążących go na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r., tj. do dnia wejścia w życie art. 64 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli administracji rządowej. W związku z tym stanowisko organu, który stwierdził na stronie 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że: "Należy ponadto podkreślić, że interpretacje lub opinie jakie zostały w nich zaprezentowane nie są dla organu wiążące i nie mogą wpływać na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie gdyż nie stanowią one powszechnie obowiązującego prawa" należy uznać jako błędne. Ww. stanowisko organy wymierzone jest przeciwko zasadzie państwa prawnego, pewności prawa oraz racjonalności ustawodawcy oraz zaufania do organów władzy publicznej, bowiem gdyby nawet uznać, że skarżący był zobowiązany do stosowania ustawy pzp przed dniem 4 sierpnia 2010 r., to nie może on ponosić negatywnych konsekwencji swojego postępowania w przypadku gdy stosował się do stanowiska organów władzy publicznej. b) w analogicznym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do Skarżącego został wydany prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt: II GSK 2339/13, na kanwie umowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., której to umowy dotyczy również niniejsze postępowanie. W powyższym wyroku NSA na stronie 12 uzasadnienia wskazuje, że; "Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że [...] jako beneficjent dotacji rozwojowej miał obowiązek jej wykorzystania zgodnie z procedurami ustalonymi w umowie z dnia 29 czerwca 2009 r. Z treści § 14 ust 1 umowy wynika, że beneficjent zobowiązuje się do stosowania pzp w zakresie w jakim ta ustawa ma do niego zastosowanie i realizowanego projektu. Bez wątpienia obowiązek stosowania przepisów pzp został w umowie określony jako koniunkcja, co oznaczę, że konieczność stosowania pzp w prowadzonej procedurze ma miejsce wówczas, gdy zarówno beneficjent jak i projekt mają być realizowane z zastosowaniem pzp. Z takiego przepisu umowy wynika, że nie w każdym przypadku pzp będzie miało zastosowanie. Pogląd taki znajduje uzasadnienie w ust 2 tego przepisu umowy, z treści którego wynika, że beneficjent zawierając umowy, których zawarcie jest wyłączone spod pzp, ma dokonywać tego w sposób określony w tym przepisie". W związku z tym, skoro skarżący nie był zobowiązany na podstawie umowy do bezwzględnego stosowania ustawy pzp, a przepisy prawa również nie zobowiązywały skarżącego do jej stosowania, to przeciwne stanowisko organu jakoby skarżący był zobligowany do stosowania ustawy pzp pozostaje pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. 2. art. 10 § 1, art. 11, art. 12, art. 75, art. 77 § 1, art. 86 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez nie zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt: II GSK 2339/13 zakończonej prawomocnym wyrokiem o przedłożenie akt postępowania, pomimo tego, że organ z mocy prawa jest zobowiązany w sposób samodzielny i wyczerpujący zebrać oraz rozpatrzyć cały dostępny materiał dowodowy, zwłaszcza że powyższy wyrok został wydany w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, w związku z czym stanowisko NSA zawarte w tymże wyroku pozostaje aktualne również w przedmiotowej sprawie. Pominięcie przez organ zapoznania się z ww. aktami sprawy w związku z tym, iż w ocenie organu "nie jest związany ww. wyrokiem NSA, który został wydany w innej sprawie " jest tylko lakonicznym stwierdzeniem, którym organ próbuje usprawiedliwić swoje wybiórcze podejście do postępowania dowodowego i jednocześnie potwierdza, że gdyby zwróci się o przekazanie akt i dokonał wszechstronnej oraz wnikliwej analizy przedmiotowych akt postępowania przed NSA orzeczenie zostałoby wydane na korzyść skarżącego, zwłaszcza że powyższe postępowanie przed NSA oraz niniejsze postępowanie dotyczą tych samych umów tj. umowy o dofinansowanie z dnia 29 czerwca 2009 r. nr [...]. 3. art. 3 ust. 1 pkt 3 uzp poprzez jego błędną wykładnię i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący jest podmiotem wskazanym w tymże przepisie ponieważ skarżący jest "finansowany w przeważającej części przez państwo" (str. 10 uzasadnienia). Podkreślić należy, że w myśl tej regulacji, pzp stosują podmioty utworzone przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej gdyż to wynika z odesłania wynikającego z treści art. 3 ust. 1 pkt 3. Zatem na podstawie tegoż przepisu, pzp stosują tylko te podmioty, które zostały utworzone przez określoną i prawnie oznaczoną kategorię innych podmiotów. Skarżący się do nich nie zalicza, ponieważ nie został utworzony przez jednostkę sektora finansów publicznych ani przez państwowa jednostkę organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Taki pogląd jednoznacznie potwierdza również treść art. 9 ustawy o finansach publicznych, gdyż żaden z enumeratywnie wymienionych w nim podmiotów nie utworzył skarżącego, a tylko tam wskazane jednostki sektora finansów publicznych mogłyby utworzyć podmiot, który na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 pzp byłby zobowiązany do stosowania pzp. 4. art. 29 ust. 2 i 3 pzp poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że dokonanie opisu przedmiotu zamówienia odbyło się w sposób, który może utrudniać uczciwą konkurencję, poprzez wskazanie nazw produktów oraz nazwy producenta, podczas gdy w sporządzonym opisie przedmiotu zamówienia przez skarżącego podane nazwy produktów oraz nazwy producenta zostały wskazane jako wymagania minimalne pod względem funkcjonalnym, gdyż w przeciwnym wypadku skarżący nie byłby w stanie ocenić ofert pod kątem własnych potrzeb oraz porównać złożonych ofert. Skarżący nie naruszył zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców na skutek zamieszczenia przez skarżącego znaków towarowych bez wyrazów "lub równoważne", ponieważ użyto słów podobnym znaczeniu językowym, tj. "minimum, nie gorsze" które wbrew twierdzeniom organu spełniało wymagania określone w wyłączeniu opisanym w art. 29 ust. 3 pzp i jest zgodne z opinią Urzędu Zamówień Publicznych (vide: KIOAJZP 254/08), gdyż samo dodanie zwrotu "lub równoważne" nie ma charakteru przesądzającego, co do oceny faktu naruszenia tegoż przepisu. Powszechnie obowiązująca wykładnia art. 29 ust. 3 pzp dopuszcza dodanie słów podobnych, wskazujących na równoważność, zatem skarżący prawidłowo zastosował wykładnię art. 29 ust. 3 pzp, a tym samym nie doszło do naruszenia zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Organ nie wziął pod uwagę, że pomimo tego, iż skarżący nie był zobowiązany do stosowania pzp to zachował się rzetelnie przeprowadzając procedurę konkurencyjną z własnej inicjatywy. 5. art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 392 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2012 r. tj. do dnia wejścia w życie art. 64 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. nr 185, poz. 1092 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnie przepisu przez organ i przyjęcie wbrew jego brzmieniu na stronie 9 zaskarżonej decyzji, że "Błędna interpretacja, na podstawie której skarżący, w nieuprawniony sposób zakładał, iż jest zwolniony z obowiązku stosowania pzp nie może uzasadniać nieprzestrzegania postanowień pzp, a w konsekwencji łamania prawa i obowiązków wynikających z ustawy. Należy ponadto podkreślić, że interpretacje lub opinie jakie zostały w nich zaprezentowane nie są dla organu wiążące i nie mogą wpływać na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie gdyż nie stanowią one powszechnie obowiązującego prawa", podczas gdy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie ustawowych kompetencji sprawował nadzór nad legalnością i prawidłowością działań podejmowanych przez podległe mu jednostki które nadzorował - w tym również skarżącego jako uczelni wyższej. 6. art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r, - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241) poprzez powołanie i zastosowanie w decyzji art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm., dalej także ufp), podczas gdy do przedmiotowej dotacji zastosowanie mają wyłącznie przepisu ustawy o finansach publicznych z 2005 r. 7. art. 211 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 4 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie braku zaistnienia przesłanek zwrotu środków przeznaczonych na finansowanie programów i projektów, w szczególności poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że doszło do wypełnienia dyspozycji przepisu art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, tj. wykorzystania środków przez skarżącego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy o finansach publicznych. 8. art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ufp, poprzez błędne zastosowanie tychże przepisów, podczas gdy do zwrotu środków powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 r., oraz dokonanie błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki zwrotu środków przeznaczonych na finansowanie programów i projektów, wobec wykorzystania przez skarżącego środków z naruszeniem procedur, pomimo że skarżący działał zgodnie powszechnie obowiązującym prawem. 9. art. 98 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U, UE. L. nr 210, poz. 25 z późn. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że po stronie skarżącego doszło do powstania nieprawidłowości, a tym samym zostały spełnione przesłanki do dokonania korekty finansowej. Minister Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju i przedstawiony w części historycznej uzasadnienia uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Istotnym jest też, iż stan faktyczny ustalony w badanej sprawie nie był kwestionowany przez strony. Spór pomiędzy stronami sprowadzał się natomiast do interpretacji i związanego z tym zastosowania (bądź braku podstaw do stosowania) właściwych przepisów ustawy prawo zamówień publicznych. W ocenie Sądu rację należało przyznać tutaj organowi orzekającemu w sprawie, natomiast prezentowana argumentacja Strony skarżącej nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm., dalej u.f.p. z 2005 r.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm., dalej: u.f.p.), jak też zasady udzielania dofinansowań w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej, mające zastosowanie w tym konkursie. Odnośnie wyjaśnienia stanowiska Sądu w zakresie stosowania przepisów dotyczących ustawy o finansach publicznych w przedmiotowym stanie faktycznym, wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, która obowiązywała w dacie zawarcia umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu stanowią, że środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, w tym przedmiotowe środki są środkami publicznymi (art. 5 ust. 3 pkt 2 w związku z ust.1 pkt 2). Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych została uchylona, na mocy art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) - zasadniczo z dniem 31 grudnia 2009 r. Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240). W ramach przepisów przejściowych i dostosowujących w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, w art. 111 ustawodawca zastrzegł, iż do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o której mowa w art. 1 (czyli ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozliczenie tych środków powinno nastąpić nie później niż do dnia 30 czerwca 2010 r. Zgodnie natomiast z art. 113 ust. 1 ustawy wprowadzającej, na który powołuje się instytucja zarządzająca, dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę przychyla się tutaj do stanowiska, iż za moment udzielenia dotacji powinien być rozumiany każdorazowo moment przekazania konkretnej płatności. Użycie określenia "udzielenie" zgodnie z definicją Słownika języka polskiego oznacza tyle co "dostarczanie". Tym samym ze względu na fakt, iż część dofinansowania przekazana została w 2009 r., a kolejna część w 2010 r., tj. już po dniu wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r., W przedmiotowym stanie faktycznym zastosować należało dwie podstawy prawne zwrotu środków wypłaconych na podstawie umowy o dofinansowanie tj. art. 211 ust. 1 i 4a dla kwoty przekazanej beneficjentowi w okresie obowiązywania ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r., oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 12 w zw. z art. 61 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zarzut skarżącego dotyczący błędnej wykładni art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.) nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Stosownie do art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. (i odpowiednio art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005r.) w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. z 2009r. (art. 208 u.f.p. z 2005r.), podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu. Natomiast stosownie do art. 184 ust.1 u.f.p. z 2009r. (art. 208 u.f.p. z 2005r.) wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. stanowi, że w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, Jednocześnie ust. 8 tego artykułu stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust.1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W ust. 9 tego artykułu stwierdzono zaś, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Analogiczne regulacje były zawarte w cyt. przepisach poprzedzających. Należy przy tym wskazać, że wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki były przyznane. Chodzi o sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który środki zostały przekazane, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Przeznaczenie oznacza określenie z góry celu, któremu ma służyć dana rzecz, przekazanie dla kogoś, na czyjś użytek, zastosowanie. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 u.f.p., w szczególności w zakresie zamówień publicznych. Środkami pobranymi w nadmiernej wysokości są środki otrzymane w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, w szczególności zaliczki niewykorzystanej w całości przez beneficjenta. Środkami nienależnymi są środki udzielone bez podstawy prawnej np. przyznane na podstawie dokumentu potwierdzającego nieprawdę, przyznane beneficjentowi podlegającemu wykluczeniu z możliwości otrzymania środków, refundujące wydatki poniesione przed datą kwalifikowalności lub uprzednio zrefundowane ze środków publicznych (patrz: L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 207 ustawy o finansach publicznych, ABC 2011). Odnośnie zaś wskazania reguł i podstawy prawnej postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja przez organ jako Instytucję Zarządzającą przedmiotowym Programem Operacyjnym, to – jak już wskazano - postępowanie to prowadzone było w oparciu o przepisy prawa krajowego i Unii Europejskiej. Mianowicie zgodnie z przepisem art. 60 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. UE. L. Nr 210, poz. 25 z późn. zm.), instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za: a) zapewnienie, że operacje są wybierane zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji, b) weryfikacje, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi (...). Powyższe rozporządzenie reguluje także procedury odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy Unijnych, w tym korekty finansowe do których dokonywania zobowiązane są państwa członkowskie. Zgodnie z art. 98 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. W myśl ust. 2 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Zgodnie z art. 2 pkt 3 i 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 dla jego celów terminowi "operacja" nadano znaczenie: projekt lub grupa projektów wybranych przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący, i realizowanych przez jednego lub więcej beneficjentów, pozwalające na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja. Z kolei termin "nieprawidłowość" rozumieć należy jako: jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Podkreślić należy, iż Komisja Europejska, jak również ETS, przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Przyjęcie takiej rozszerzającej wykładni naruszenia prawa oznacza, iż do popełnienia nieprawidłowości, w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. W przytoczonym kontekście przyjąć zatem należy, iż wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, prowadzi do powstania obowiązków ustanowionych prawem unijnym, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, nałożenia korekty finansowej (art. 98) itd. Wyjaśnić tutaj należy, iż w przepisach prawa unijnego nie określono w sposób jednoznaczny podmiotu, który zobowiązany jest do ustalania, czy określony czyn spełnia przesłanki nieprawidłowości. Pomoc w ustaleniu tego podmiotu znaleźć można w definicji wstępnego ustalenia administracyjnego lub sądowego zawartej w art. 27 lit. b sektorowego Rozporządzenia 1828/06, który przewiduje, że wstępnego zakwalifikowania czynu jako nieprawidłowości dokonuje właściwy organ administracyjny lub sąd państwa członkowskiego, w postaci pisemnej oceny. Przyjąć zatem można, że wstępnej kwalifikacji prawnej czynu jako nieprawidłowości dokonuje organ krajowy, który stwierdził, że istnieją podstawy dla podejrzenia popełnienia nieprawidłowości, natomiast ostatecznej kwalifikacji tego czynu dokonuje organ, który orzeka odnośnie do skutków wykrycia nieprawidłowości, np. podejmując rozstrzygnięcie zobowiązujące do zwrotu kwot wydatkowych nieprawidłowo (por. Justyna Łacny: Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej w dziedzinie polityki spójności, Oficyna 2010, rozdział 3.1 teza 5). Z kolei podstawowym aktem prawa krajowego, który określa zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi, jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz.U z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn.zm., dalej jako z.p.p.r.). Zgodnie z art. 25 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 2 z.p.p.r. za przygotowanie i prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą w przypadku programu regionalnego jest zarząd województwa. Do zadań instytucji zarządzającej należy między innymi (art. 26 ust. 1): zawieranie z beneficjentami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2; określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego; określenie poziomu dofinansowania projektu, jako procentu wydatków objętych dofinansowaniem; określenie systemu realizacji programu operacyjnego; zarządzanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu operacyjnego, pochodzącymi z budżetu państwa, budżetu województwa lub ze źródeł zagranicznych; dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów; prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów; odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych; ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2). Zauważyć przyjdzie, iż postępowanie w przedmiocie zwrotu przez beneficjenta dofinansowania uzyskanego w związku z realizacją projektów w ramach RPO ma specyficzny charakter, bowiem zazębiają się tu elementy cywilnoprawne z elementami stosunku administracyjnego. Szczegółowe zasady dofinansowania projektu (czyli przedsięwzięcia realizowanego w ramach programu operacyjnego - art. 5 pkt 9 z.p.p.r.), a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane, regulowane są w formie umowy zawieranej między beneficjentem, którego projekt został wybrany do dofinansowania, a instytucją zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. Umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i 30a ust. 1 z.p.p.r.). Umowa ta określa m.in. zasady zwrotu otrzymanych środków w przypadku – ogólnie rzecz ujmując – nieprawidłowego ich wykorzystania (stanowisko takie było prezentowane przez tut. WSA w wyrokach z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2528/12, z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3129/15, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie - zgodnie z treścią zawartej przez beneficjenta w dniu 29 czerwca 2009 r. umowy o dofinansowanie projektu - jeżeli zostanie stwierdzone, że beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem obowiązujących procedur, lub pobrał całość lub cześć dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, zobowiązany jest do zwrotu tych środków odpowiednio w całości lub w części, wraz z odsetkami. Jednocześnie w umowie beneficjent zobowiązał się do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - zwanej dalej "uzp", w zakresie w jakim ustawa ta ma zastosowanie do beneficjenta i realizowanego przez niego projektu oraz do zapewnienia wydatkowania środków w sposób celowy, oszczędny i konkurencyjny w przypadkach, gdy nie mają zastosowania przepisy uzp. Z zapisów tej umowy wynikało również, iż przy kontroli przestrzegania prawa zamówień publicznych oraz przy wymierzaniu korekt finansowych w przypadku wykrycia naruszeń stosuje się zalecenia Ministra Rozwoju Regionalnego pt: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE (tzw. taryfikator). Określają one sposoby wymierzania korekt finansowych za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków UE (patrz: analiza umowy z dnia 29 czerwca 2009 r. dokonana w sprawach zakończonych wyrokami z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2528/12, z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3129/15, dostępnych tamże). Przechodząc do wyjaśnienia stanowiska Sądu w zakresie stosowania przepisów dotyczących ustawy o zamówieniach publicznych w przedmiotowym (niespornym) stanie faktycznym, wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 z późn.zm.), która obowiązywała w dacie zawarcia umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu stanowią, że środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, w tym przedmiotowe środki są środkami publicznymi (art. 5 ust. 3 pkt 2 w związku z ust.1 pkt 2). Jak już wspomniano ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych została uchylona, na mocy art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych - zasadniczo z dniem 31 grudnia 2009 r. Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. W ramach przepisów przejściowych i dostosowujących w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, w art. 111 ustawodawca zastrzegł, iż do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o której mowa w art. 1 (czyli ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozliczenie tych środków powinno nastąpić nie później niż do dnia 30 czerwca 2010r. W zakresie zaś stosowania przepisów ustawy o zamówieniach publicznych wyjaśnić tutaj należy, iż przedmiotowy obowiązek wynika bezpośrednio z regulacji ustawy - Prawo zamówień publicznych. Spełnienie przez beneficjenta ustawowych przesłanek do uznania go za Zamawiającego, z mocy prawa wykreowało bowiem jego obowiązek dokonywania zakupów zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Powoływany tutaj przez Skarżącego argument, jakoby obowiązek stosowania ustawy został w stosunku do niego zaktualizowany przez Urząd Zamówień Publicznych (pismo znak [...] z dnia 9 lipca 2010 r.) dopiero w sierpniu 2010 r. nie zasługuje na uwzględnienie. W tej mierze należy odwołać się do treści przepisu art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Ustalony, zamknięty system źródeł prawa krajowego wyłącza dopuszczalność stosowania w tym zakresie analogi. Opinie prawne jako pomocniczy, analityczny materiał związany z konkretnym problemem prawnym czy też interpretacje prawne nie mają zatem charakteru źródła prawa, a więc nie mogą być źródłem praw lub obowiązków. Podkreślić tutaj należy, iż obowiązek stosowania przez beneficjenta ustawy o zamówieniach publicznych wynika z faktu spełniania przez niego w dniu wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przesłanek nakazujących jej stosowanie. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 3 lit a), ustawę tą stosuje się do udzielania zamówień publicznych przez m. in. osoby prawne utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego jeżeli podmioty o których mowa w tym przepisie oraz w pkt 1 i 2, pojedynczo lub wspólnie, bezpośrednio lub pośrednio przez innych podmiot finansuje je w ponad 50 % (art. 3 ust. 1 pkt 3 ppkt a)). W ocenie Sądu wymienione tutaj w przedstawionym przepisie przesłanki zostały zrealizowane. Przytoczyć tutaj należy, iż w § 4 rozdziału 1 Statutu [...] wskazano, iż [...] prowadzi działalność naukową, dydaktyczną i wychowawczą, prowadzi badania naukowe, pracę dydaktyczną i wychowawczą, kształci i promuje pracowników nauki, kształci i przygotowuje studentów do badań naukowych i pracy zawodowej. Słusznie zatem organ administracyjny uznał, iż [...] został utworzony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym nie mającym charakteru przemysłowego ani handlowego. Nadto w piśmie Ministra Nauki i szkolnictwa Wyższego sygn. [...] z dnia 4 sierpnia 2012 r. wskazano, iż 72 % przychodów [...]w 2009 r. pochodziło z dotacji z budżetu państwa (MNiSW powołał się w piśmie na dane zawarte w Sprawozdaniu o przychodach, kosztach i wyniku finansowym szkól wyższych za rok 2009 r., druk GUS F-01/s). Tym samym mając na uwadze, iż strona skarżąca w ramach zawartej umowy wykonywała zobowiązanie spełniające ww. kryteria stosowania ustawy o zamówieniach publicznych, uznać należało, iż organ zasadnie ocenił niesporny stan faktyczny sprawy w oparciu o cytowany wyżej przepisy tej ustawy (patrz: wyroki z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2528/12, z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3129/15, dostępne tamże). Dodatkowo, odnosząc się do podniesionego przez Skarżącego naruszenia wywodzącej się z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa, wskazać należy, iż zasady te dotyczą źródeł obowiązującego prawa, wskazanych w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a nie jak argumentuje Skarżący interpretacji oraz opinii prawnych. Analogiczny pogląd został wyrażony w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (orz. z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt K 15/91, OTK 1992, Nr , poz. 8) oraz wyroku NSA (wyrok z dnia 8 czerwca 1992 r., sygn. akt III SA 241/92, ONSA Nr 1, poz. 19) wskazujący, iż zasada zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa wiąże się przedmiotowo z przepisami prawa, które nie powinny być wydawane przez zaskoczenie, wbrew ustalonym w przepisach wcześniejszych terminów ich obowiązywania. Odnosząc się zaś do argumentu Skarżącego wskazującego, iż zmiana interpretacji Urzędu Zamówień Publicznych została spowodowana wskazaniem uczelni, jak podmiotu prawa publicznego w załączniku III do dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, podkreślić należy, iż katalog podmiotów wymienionych w załączniku III do dyrektywy nie ma charakteru zamkniętego (nie jest wyczerpujący), a tym samym ocena przynależności innych, niż wymienione w wykazie podmiotów do kategorii podmiotów prawa publicznego powinna być dokonywana w każdym przypadku w oparciu o analizę spełniania przesłanek charakteryzujących podmiot prawa publicznego wskazanego w definicji. Argument ten nie zasługuje na uwzględnienie tym bardziej, iż w dacie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego [...] figurował w załączniku III Dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., który zawiera wykaz podmiotów i kategorii podmiotów prawa publicznego. W przedmiotowej sprawie w związku z przedstawionym wyżej niespornym stanem faktycznym sprawy, jak również w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa nie ulega wątpliwości Sądu, iż w sprawie należało zastosować przepisy ustawy prawo zamówień publicznych oraz przepisy właściwych wersji obu ustaw o finansach publicznych. Postępowanie organu stwierdzające naruszenie procedur wydatkowania środków przeznaczonych na realizację programów finansowych ze środków UE dokonywane są zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu (patrz: cyt. wyroki). Zdaniem Sądu, za niezasadne w powyższym kontekście, należy uznać zarzuty skargi w zakresie naruszenia podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, zasady działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący powinien zastosować przepisy ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Zauważyć przy tym należy, iż przywoływane przez Skarżącego interpretacje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie były wydawane przez Instytucję Zarządzającą Programem Operacyjnym Rozwój Polski Wschodniej. Nie stanowiły one źródeł prawa i jako takie nie mogły kształtować sytuacji prawnej [...], którego obowiązek stosowania P.z.p. wynika z mocy prawa. W konsekwencji nieskuteczny jest również zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (patrz: cyt. wyroki). Nieuprawnionym jest także – w ocenie Sądu - zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez pominięcie przez organ obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, m.in. poprzez pominięcie wyroku NSA z 17 lutego 2015 r. sygn. akt: II GSK 2339/13. Sąd uznał, że nie został w szczególności naruszony przez organy art. 8 k.p.a. Zasada wyrażona w tym przepisie wynika z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz związana jest z zasadą kompletności - art. 77 § 1 k.p.a., która w postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji nie została naruszona. Nie można też twierdzić, że w sprawie uchybiono zasadzie wyrażonej w art. 8 k.p.a. w związku z niezastosowaniem się do cytowanego przez Skarżącego wyroku, który, w ocenie Beneficjenta, zapadł w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. Organy orzekające w sprawie - stosownie do zasady praworządności, mającej odzwierciedlenie w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 - są bowiem zobligowane do stosowania przepisów prawa. Nie są natomiast związane interpretacją wyrażoną w wyroku, który zapadł w innej sprawie Skarżącego (patrz: cyt. wyrok z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3129/15, dostępny tamże). Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący jest podmiotem wskazanym w tymże przepisie, ponieważ poziom przychodów skarżącego pochodził z dotacji budżetu państwa. W ocenie skarżącego, z treści art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. wynika, iż P.z.p. stosują tylko te podmioty, które zostały utworzone przez określoną i prawnie oznaczoną kategorię innych podmiotów. Należy zauważyć w powyższym kontekście, iż wykładnia art. 1 ust. 9 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/18/WE prowadzi do wniosku, że dla uznania danego podmiotu za podmiot prawa publicznego zobowiązany do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych nie ma żadnego znaczenia sposób powstania danego podmiotu i to, czy został on utworzony przez jednostki sektora finansów publicznych, ani to, czy jest inną państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Dla uznania danego podmiotu za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 9 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/18/WE znaczenie ma wyłącznie ścisła zależność tego podmiotu od władz publicznych, którą weryfikuje się w oparciu o trzy kryteria wymienione w art. 1 ust. 9 akapit drugi lit. c dyrektywy 2004/18/WE. Wśród tych kryteriów nie ma kryterium związanego z tym, aby dany podmiot został utworzony przez jednostki sektora finansów publicznych, ani wymogu, aby był on inną państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. W ocenie Sądu, trafna jest analiza organu II instancji wskazująca na spełnienie przez [...], zawartych w dyrektywach 2004/17/WE oraz 2004/18/WE, wyróżników dotyczących tzw. instytucji prawa publicznego. Ponadto podkreślenia wymaga, że [...] został ujęty w wykazie podmiotów i kategorii podmiotów prawa publicznego, o których mowa w art. 1 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2004/18/WE (patrz: cyt. wyrok z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3129/15, dostępny tamże). Jak już to wcześniej wskazywano, obowiązek stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych został wprost zapisany w umowie, zatem brak ich właściwego zastosowania stanowi naruszenie umowy. Należy przy tym stwierdzić, że umowa o dofinansowanie stanowi procedurę, a zatem dotyczy jej zapis art. 184 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (analogicznie cyt. art. 208 u.f.p. z 2005 r.), ze skutkiem wskazanym w tym przepisie. Sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały na ten aspekt rozumienia treści tego przepisu, a Sąd podziela w tym względzie tak wyrażony pogląd (patrz: wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1546/12 - dostępny tamże). Wskazywane naruszenia stanowią naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 184 u.f.p. (analogicznie art. 208 u.f.p. z 2005r.). Spełniona zatem została dyspozycja normy z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. (i – analogicznie art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 r.), zgodnie z którą w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Nadto w myśl umowy Skarżący zobowiązał się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych, jeśli zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane z naruszeniem cyt. powyżej procedur. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zasadne stało się żądanie organów dotyczące zwrotu wypłaconych środków wraz z odsetkami w kwocie wskazanej w decyzji organu I instancji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. (i – analogicznie – art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2005 r.). Sąd tym samym uznał, że zaskarżona decyzja - wbrew zarzutom skargi - nie narusza wskazywanych w skardze przepisów prawa, wykładnia art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. (jak i cyt. przepisów ustawy poprzedzającej z 2005 r.) była prawidłowa, a ich zastosowanie w związku z treścią umowy zostało dokonane właściwie. Niezasadnym jest w ocenie Sądu również zarzut odnoszący się do naruszenia przez organ art. 29 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych. W ocenie Sądu - w związku z dokonaniem opisu zamówienia w sposób, który może utrudniać uczciwą konkurencję (wskazanie nazw produktów oraz nazw producenta) w opisie przedmiotu zamówienia, zasadne było stwierdzenie naruszenia art. 29 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, który zawiera wyraźny zakaz dokonywania opisu przedmiotu zamówienia w sposób, mogący utrudnić konkurencję, poprzez wskazanie znaków towarów, patentów lub pochodzenia. Wskazać przy tym należy, iż Sąd zgadza się w tym przedmiocie z oceną dokonaną przez Ministra, że odnoszący się do opisanej w art. 29 ust. 2 P.z.p. zasady uczciwej konkurencji zakaz, sformułowany w ust. 3 należy postrzegać jako generalną zasadę, od której ustawodawca przewidział wyjątek. Możliwość skorzystania z prawa do opisania przedmiotu zamówienia z użyciem znaków towarowych etc. dopuszczalna jest wyjątkowo i dodatkowo obostrzona jest wymogiem dodania wyrazów "lub równoważny". Jak na to wskazywał organ – i nie można odmówić temu stanowisku słuszności - użycie tego zwrotu ma na celu zapewnienie, że opis przedmiotu zamówienia dokonany z wykorzystaniem znaków towarowych, patentów lub pochodzenia uzupełniony o oświadczenie zamawiającego o dopuszczeniu składania ofert równoważnych - nie zawęża dopuszczalnej konkurencji do ofert zawierających jedynie wskazane przedmioty czy technologie. W takim przypadku uznać należy, że opis taki stanowi wyłącznie wzorzec jakościowy przedmiotu zamówienia, który w normalnych warunkach winien być przekazany oferentom jako zestaw obiektywnych cech jakościowych i technicznych. Jest zatem szczególną postacią obowiązku opisywania przedmiotu zamówienia stosowaną ze względu na specyfikę przedmiotu zamówienia i możliwości zamawiającego, który nie może sprecyzować przedmiotu zamówienia za pomocą typowego instrumentarium (patrz: Dzierżanowski Włodzimierz, Jerzykowski Jarosław, Stachowiak Małgorzata, Prawo zamówień publicznych. Komentarz do art. 29). Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji należy zauważyć, na co w uzasadnieniu zwrócił zarówno uwagę organ I instancji (potwierdzając ustalenia kontrolujących), jak i podkreślił to w uzasadnieniu swojej decyzji Minister, iż beneficjent nie wykazał, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 3 P.z.p., specyfika przedmiotu zamówienia uzasadniała użycie nazw i znaków towarowych. Tym samym zasadnie PARP stwierdziła, że przy prowadzeniu ww. postępowań doszło do naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych. W związku z powyższym w ocenie Sądu wskazane w decyzjach naruszenia uznać należało za nieprawidłowość zdefiniowaną w cyt. Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006, uzasadniającą naliczenie przez organ korekty, a tym samym zarzut odnośnie naruszenia przez organy art. 98 ust. 1 tego rozporządzenia za chybiony. Należy bowiem podkreślić, iż do nałożenia korekty nie jest wymagane wystąpienie konkretnej szkody finansowej i udowodnienie jej wystąpienia. Wystarczającym jest wykazanie naruszenia prawa, które mogło doprowadzić do uszczuplenia środków unijnych, z taką też sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Uwolnione w ten sposób fundusze mogą być ponownie wykorzystane przez Państwo Członkowskie. W konsekwencji ustalenia przez Sąd zasadności nałożenia na Skarżącego obowiązku dokonania zwrotu dofinansowania Sąd uznał, iż wysokość nałożonej sankcji (korekty) nie nosi cech dowolności. W zaskarżonych decyzjach zarówno PARP, jak i Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazali, iż wysokość zastosowanej korekty oparta została na dokumencie pn. Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacja projektów wspólnotowych ze środków funduszy UE tzw. taryfikatora. Dodać tutaj należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż dokumenty stanowiące system realizacji programu operacyjnego stanowią wprawdzie specyficzne, ale prawne uregulowania i przyznaje się im walor źródła prawa (patrz: wyroki NSA z 30 marca 2010 r., II GSK 314/10; z 4 sierpnia 2010 r., II GSK 797/10 oraz z 20 października 2010 r., II GSK 1110/10, dostępne tamże), dlatego też w pełni uzasadnione było oparcie wyliczeń kwoty zwrotu na wskazanych wyżej regułach postępowania. Reasumując należy wskazać, iż w ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego. Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to – zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., w tym wskazywanych przez Skarżącego w treści skargi, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do kwestii nieprzeprowadzenia w pełni przez organ postępowania dowodowego odnośnie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zaskarżona decyzja zawiera ponadto wszystkie elementy przewidziane przepisami procedury administracyjnej, uzasadnienie zawiera szczegółowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.