V SA/Wa 4719/15

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy W dniu 17 grudnia 2015 r. S. M., dalej: "Skarżący" złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. tut. Sąd umorzył postępowanie sądowe. Sąd wskazał, że w odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o umorzenie postępowania sądowego w sprawie w związku z uwzględnieniem przez organ skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Minister Finansów powołał się na postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] na mocy którego uchylono w całości zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2015 r. Sąd stwierdził, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia zostało zrealizowane żądanie skargi, a tym samym dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Odpis postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2016 r. Skarżący odebrał w dniu 12 lutego 2016 r. i nie złożył od niego zażalenia. Na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie Sąd I instancji, w związku z uwzględnieniem złożonej skargi przez organ w całości, umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe. Skarżący nie złożył zażalenia od podjętego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, w ocenie starszego referendarza sądowego, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a w konsekwencji, stosownie do art. 249a p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie prawa pomocy podlega umorzeniu. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.