V SA/Wa 4727/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant - spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... września 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. W dniu 24 kwietnia 2013r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: "ARiMR", "Agencja" lub "Organ") wpłynął wniosek P.S. (dalej: "Skarżący") o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. Wnioskodawca zwrócił się do organu o przyznanie pomocy finansowej na adaptację budynku magazynowo-warsztatowego na działce nr [...] oraz terenu działki nr [...] w Z. gm. N., pod warsztat mechaniki pojazdowej i serwis opon. W trakcie procesu weryfikacji wniosku, Skarżący został dwukrotnie wezwany do usunięcia braków formalnych. Po rozpatrzeniu wniosku, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżący został poinformowany pismem [...] z [...] maja 2014r. W treści uzasadnienia wskazano na niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, ze zm., dalej jako: "rozporządzenie z 17 lipca 2008 r."). Skarżący wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa, jednakże w wyniku postępowania odwoławczego Prezes ARiMR stwierdził, że w trakcie rozpatrywania wniosku nie doszło do naruszenia prawa. Wobec tego Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 11 marca 2015r. o sygn. akt V SA/Wa 2369/14 uchylił powyższe rozstrzygnięcie ARiMR. Sąd uznał, że niezasadnie organ zarzucił skarżącemu nieusunięcie braków odnoszących się do przedłożonego odpisu wniosku dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z [...] marca 2014r. Wyjaśnił, że skarżący przedłożył w dniu 9 maja 2014 r. odpis ww. wniosku wraz z zaświadczeniem Starosty Powiatowego w W. z [...] kwietnia 2014r., z których wynika zakres zgłoszonych prac remontowych w budynku warsztatowo- magazynowym na działkach nr [...], jak też wielkość zgłoszonych prac brukarskich. Dodatkowo skarżący przedłożył w dniu 9 maja 2014r. własne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to wraz z zaświadczeniem Starosty Powiatowego w W. o braku wniesienia sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru wykonania prac budowlanych powinno zostać uznane przez organ orzekający w niniejszej sprawie jako wystarczające do potwierdzenia prawa skarżącego do przedmiotowej nieruchomości na wskazane cele. Sąd ponadto podkreślił, że z treści ww. zaświadczenia Starosty Powiatowego w W., wynika sposób użytkowania budynku znajdującego się na działkach nr [...] w stosunku, do którego to budynku skarżący zgłosił zamiar wykonania robót remontowych. Okoliczność tę potwierdza również treść przedłożonej przez skarżącego w dniu 9 maja 2014r. kopii z mapy ewidencyjnej ze Starostwa Powiatowego w W. W tych warunkach w ocenie Sądu niezasadne było stwierdzenie organu, iż skarżący nie wykazał przeznaczenia budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości. Tym samym nie uzasadnione było również stwierdzenie organu o braku możliwości dokonania weryfikacji przedmiaru robót związanych z ułożeniem kostki brukowej. Reasumując Sąd wskazał, że organ wydając zaskarżone rozstrzygniecie naruszył przepis § 18 ust.5 rozporządzenia z 17 lipca 2008r. w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Wniosek Skarżącego został ponownie rozpatrzony przez ARiMR. Pismem z [...] września 2015r. nr [...] Agencja ponownie odmówiła przyznania Skarżącemu pomocy wskazując na niemożność podpisania umowy. Jak wyjaśnił ARiMR, Strona nie spełniła warunków określonych w § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 17 lipca 2008r. w związku z przekroczeniem terminu zakończenia realizacji operacji. Agencja wskazała, że w odpowiedzi na pismo organu dotyczące terminu realizacji operacji, Strona pismem z 23 lipca 2015r. złożyła wyjaśnienia, wskazując, że terminem zakończenia I-ego etapu prac jest grudzień 2015r. a II-ego etapu luty 2016r. W związku z powyższym organ zwrócił się ponownie o wskazanie terminów zakończenia realizacji operacji, które nie byłyby w sprzeczności z rozporządzeniem z 2008r. i umożliwiłyby podpisanie umowy na dofinansowanie przedmiotowej inwestycji. Pismem z 28 sierpnia 2015r. Strona podtrzymała swoje stanowisko w zakresie terminów realizacji inwestycji. Pismem z 28 września 2015 r. Skarżący wezwał ARiMR do usunięcia naruszenia prawa poprzez załatwienie sprawy zgodnie z wnioskiem z [...] kwietnia 2013r. oraz wykonanie wyroku WSA w Warszawie z 11 marca 2015r. sygn. akt: V SA/Wa 2369/14. Wyjaśnił, że we wniosku z [...] kwietnia 2013r. podane były terminy zakończenia poszczególnych etapów realizacji, które na dzień złożenia wniosku były prawidłowe i wcześniej nie były kwestionowane przez Agencję. Tym samym próba zmiany terminów w jego ocenie powoduje, że organ naruszył § 18 ust. 5 rozporządzenia z 2008r. W wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Agencja pismem z [...] października 2015r. stwierdziła, że w trakcie rozpatrywania złożonego przez Skarżącego wniosku nie doszło do naruszenia prawa. Wskazała, że pomimo dwukrotnego wezwania Strony, nie wskazała ona terminu zakończenia realizacji operacji i złożenia wniosku o płatność ostateczną do 30 września 2015r., a w konsekwencji nie doprowadziła do spełnienia warunku przyznania pomocy określonego w § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2008r. Ponadto organ wyjaśnił, że uwzględniając wyrok Sądu uznał wniosek P.S. o przyznanie pomocy za kompletny pod względem formalnym i jednocześnie rozpoczął kolejny etap weryfikacji wniosku – ocenę techniczną i ekonomiczną planowanej operacji. Wezwanie z 2 lipca 2015r. i z 12 sierpnia 2015r. dotyczy oceny na kolejnym etapie wniosku, po przywróceniu wniosku do dalszej oceny na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 czerwca 2015r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2015, poz.832). Ponadto organ wskazał, że wyrok Sądu dotyczył braków dotyczących zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, natomiast nie dotyczył innych warunków koniecznych do przyznania pomocy, w tym maksymalnych terminów zakończenia realizacji operacji i złożenia wniosku o płatność. Tym samym organ był zobowiązany do uwzględnienia stanowiska Sądu tylko co do uzupełnienia braków formalnych wniosku pomocowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił ARiMR naruszenie: 1. art. 22 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz bezpodstawne wezwania do składania wyjaśnień/uzupełnień braków doprowadzające do tego, że zachowanie organu nie stało na straży praworządności oraz nie udzielanie stronie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, 2. art. 19 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez bezczynność organu przez okres ponad 2 miesiące, a także rozpoznanie wniosku Skarżącego w terminie przekraczającym niezbędny termin do należytego wyjaśnienia sprawy, w tym do przeprowadzenia kontroli określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy, 3. § 18 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. poprzez bezpodstawne wzywanie Skarżącego do usuwania braków/składania wyjaśnień, pomimo iż złożony przez Skarżącego wniosek spełniał wszelkie przewidziane przepisami prawa wymogi i na jego podstawie mogło dojść do pozytywnego jego rozpatrzenia, a ponadto niezgodne z prawem wzywanie Skarżącego do składania uzupełnień w terminie 14 dni w przypadku, gdy przepisy prawa przewidują w takich przypadkach termin 21 dni, 4. § 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. poprzez nie rozpatrzenie złożonego przez Skarżącego wniosku w terminie 4 miesięcy od dnia jego złożenia, 5. § 10 ust. pkt 3 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający zakończenie realizacji operacji i złożenia wniosku o płatność ostateczną nie później niż do dnia 30 września 2015 r., 6. art. 153 p.p.s.a. z uwagi na nieuwzględnienie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2369/14. Skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym piśmie, ewentualnie stwierdzenie jego bezskuteczności oraz uznanie uprawnienia Skarżącego do przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" na podstawie wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2013 r. Wniósł też o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Autor skargi wskazał, że organ pomimo wydania orzeczenia przez tut. Sąd nie podjął żadnej czynności, gdyż dopiero pismem z 12 czerwca 2015r. wezwał skarżącego do uzupełnienia/złożenia poprawnych dokumentów/złożenia wyjaśnień w zakresie wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2013r. W piśmie tym wskazano, że złożony wniosek zawiera uchybienia m.in. w kosztorysie inwestorskim poz. 1.5, poz. 2.23, poz. 2.31, poz. 2.31 – 2.35 oraz w zakresie wyposażenia w pozycji B.2, B.3, a także wezwano Stronę do rozliczenia etapu I – co podkreślił Skarżący po 2 latach od złożenia wniosku. Skierowanie do Strony tych wezwań było w jego ocenie próbą wymuszenia na nim zmiany terminów realizacji poszczególnych etapów operacji, które przecież na dzień złożenia wniosku były prawidłowe. Skarżący zauważył, że odmowa zmiany terminów była podyktowana brakiem realnej możliwości wykonania przez niego planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wyjaśnił, że organ dawał dwukrotnie szansę skarżącemu na poprawę terminów granicznych z rozporządzenia 2008r., a samą inwestycję skarżący mógł rozpocząć z dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić należy, iż kontrola sądowa decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia ARiMR. Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2008r. pomoc jest przyznawana, jeżeli zakończenie realizacji operacji i złożenie wniosku o płatność ostateczną nastąpi w terminie: a) 24 miesięcy od dnia zawarcia umowy - w przypadku operacji realizowanych w jednym etapie, b) 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy - w przypadku operacji realizowanych w dwóch etapach, - nie później jednak niż do dnia 30 września 2015 r.; (poprzednie brzmienie tego przepisu, co warto podkreślić przewidywało inny jeszcze wcześniejszy termin zakończenia operacji tj. 30 czerwca 2015r. zmiana została wprowadzona mocą § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 czerwca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W myśl § 4 rozporządzenia wchodzi ono w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia tj. 18 czerwca 2015r.). Powyższe implikuje konieczność zakończenia realizacji operacji i złożenia wniosku o płatność ostateczną w terminie (...) 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy - w przypadku operacji realizowanych w dwóch etapach, nie później niż do dnia 30 września 2015r. jako jeden z warunków przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". W realiach rozpoznawanej sprawy Skarżący, co podkreślił nie miał możliwości spełnienia tego wymogu, z uwagi na brak realnej możliwości wykonania planowanej inwestycji. Ze strony organu wyglądało to tak, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w dniu 11 marca 2015r., prawomocny stał się od 22 maja 2015r. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone przy piśmie z 11 czerwca 2015r. Dopiero po tej dacie organ miał sposobność ponownie rozpoznać wniosek Skarżącego, do czego bezsprzecznie był związany prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 11 marca 2015r. Jednak związanie wyrokiem sądowym nie wyłącza równocześnie obowiązku dokonania przez Agencję oceny spełnienia przez wniosek innych wymogów określonych obowiązującymi przepisami prawa, szczególnie jeżeli wskutek zmiany okoliczności faktycznych (upływ czasu) należało rozważyć zastosowanie unormowań nie branych wcześniej pod uwagę. Należy także zwrócić uwagę, że określony w § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2008r. termin jest terminem materialnoprawnym, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inną formę realizacji praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ prowadzi do wygaśnięcia określonego prawa podmiotowego lub uniemożliwia korzystanie z niego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżący stracił uprawnienie do otrzymania pomocy w związku ze wskazanym terminem zakończenia inwestycji: grudzień 2015r. dla etapu I-ego oraz luty 2016r. dla etapu II-ego (zgodnie z treścią pisma z 23 lipca 2015r. i 28 sierpnia 2015r.), gdyż wraz ze wskazaniem terminu po 30 września 2015r. Skarżący stracił uprawnienie do otrzymania pomocy, choćby spełnił wszystkie pozostałe wymogi. ARiMR miał zatem obowiązek poinformować Skarżącego o odmowie przyznania pomocy finansowej zgodnie z dyspozycją § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z lipca 2008r. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, Agencja wzywając ponownie stronę do złożenia wyjaśnień w kwestii terminów nie naruszyła § 18 ust. 3-5 rozporządzenia z 2008r., gdyż możliwość zakończenia realizacji projektu i złożenia wniosku o płatność ostateczną nie później niż do dnia 30 września 2015r. jest takim samym wymogiem jak pozostałe określone w rozporządzeniu wymogi regulujące warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej, o którą wnioskował Skarżący. Wobec niezaprzeczalnego upływu terminu zakończenia realizacji projektu i braku możliwości złożenia wniosku o płatność ostateczną przed dniem 30 września 2015r. i związanych z tym skutków prawnych, które Sąd wymienił powyżej, organ słusznie w pierwszej kolejności zbadał spełnienie wymogu z § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z lipca 2008 r. Co do podniesionego przez Skarżącego zarzutu naruszenia przepisów ustawy p.p.s.a., w szczególności art. 153, to wspomnieć należy, iż w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). Związanie, o którym mowa w art. 170 p.p.s.a. (tzw. moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu) polega na związaniu wymienionych w nim podmiotów dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej, zindywidualizowanej i trwałej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w przepisanych prawnych. Podmioty te muszą bez wyjątku przyjmować, iż dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu [por. J. Jagielski, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 662]. W przypadku wyroku uwzględniającego skargę ową "daną kwestię prawną" należy utożsamiać z ocena prawną, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a. W myśl tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Pojęcie "ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego (por. wyrok NSA z 30 listopada 2010 r., sygn. akt: II OSK 1929/09). Musi zostać wyrażona w orzeczeniu, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Powinny mieć one postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Z zakresu związania wyłączyć więc należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak również oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem dana kwestia nie była przedmiotem rozważań sądu i nie znalazła jednoznacznego wyrazu w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia, to brak jest podstaw, aby w odniesieniu do niej uznać, że mogłaby w jakikolwiek sposób wiązać zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny (por. wyrok SN z 13 czerwca 2002 r., sygn. akt III RN 106/01; wyroki NSA z 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/10 oraz z 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 143/13). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że istotą sporu na kanwie poprzedniej skargi Skarżącego było uznanie przez Agencję, że w złożonym wniosku brak jest kompletnych załączników, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy zaświadczenia o sposobie użytkowania obiektu. Zdaniem ARiMR było to niezgodne z § 18 ust. 5 rozporządzenia z 17 lipca 2008r., według którego, jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Sąd przywołując treść art. 30 ust.2 w zw. z art. 32 ust.4 pkt.2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), a także przepisy ustawy z 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193 poz. 1287 ze zm.) oraz brzmienie przepisów wykonawczych do niej, w tym dawnego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 marca 1999r. określającego standardy techniczne dotyczące geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. nr. 30 poz. 297) wskazał, że interpretacja § 18 ust. 5 rozporządzenia z 2008r. poczyniona przez Agencję jest błędna. Mając na uwadze definicje zawarte w powołanych przepisach Sąd stwierdził, że zarówno z treści wniosku-zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jak i z treści zaświadczenia organu architektoniczno-budowlanego jednoznacznie wynika zakres zgłoszonych w dniu 19 marca 2014r. prac remontowych w budynku warsztatowo-magazynowym na działkach nr [...], jak też wielkość zgłoszonych prac brukarskich. Zasadnicza ocena prawna w sprawie Skarżącego została wyrażona przez WSA w Warszawie w wyroku z 11 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2369/14 i polegała na jednoznacznym stwierdzeniu, że niezasadnie organ zarzucił skarżącemu nieusunięcie braków odnoszących się do przedłożonego odpisu wniosku dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 19 marca 2014r. oraz że niezasadne było stwierdzenie organu, iż skarżący nie wykazał przeznaczenia budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości, czym organ naruszył § 18 ust. 5 rozporządzenia z 2008r. Sąd w sposób jasny wyjaśnił obu stronom sporu zajęte stanowisko. W tej kwestii ARiMR był więc związany prawomocnym orzeczeniem Sądu w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. i w tym zakresie ww. wyrok z 11 marca 2015r. ma powagę rzeczy osądzonej. Kwestia zasadności odmowy przyznania Skarżącemu pomocy na postawie § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z lipca 2008r. nie była badana w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym, co wyklucza związanie Organu powyższymi orzeczeniami WSA w tej materii. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Agencję art. 22 ust. 2 oraz art. 21 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Zatem w ocenie Sadu przy właściwie ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez ARiMR prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w całości.