V SA/Wa 4747/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. S.A. (dalej: Skarżący, Beneficjent) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... października 2015 r., Nr ... o utrzymaniu w mocy decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości nr ... z dnia ... czerwca 2015 r. określającej zobowiązanie do zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie nr ... na realizację projektu "...": - kwoty ... zł jako środki niewykorzystanej zaliczki w ramach środków europejskich, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia 06.01.2015 r. do dnia dokonania zwrotu, - kwoty ... zł jako środki niewykorzystanej zaliczki w ramach dotacji celowej, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia 06.01.2015 r. do dnia dokonania zwrotu, - kwoty ... zł jako kwoty odsetek od środków niewykorzystanej zaliczki w ramach środków europejskich w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych za okres 23.08.2014 r.- 05.01.2015 r., - kwoty ... zł jako kwoty odsetek od środków niewykorzystanej zaliczki w ramach dotacji celowej w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych za okres 23.08.2014 r.- 05.01.2015 r., - kwoty ... zł jako kwoty odsetek od środków niewykorzystanej zaliczki w ramach środków europejskich w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych za okres 23.03.2012 r. - 22.08.2014 r. - kwoty ... zł jako kwoty odsetek od środków niewykorzystanej zaliczki w ramach dotacji celowej w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych za okres 19.03.2012 r.- 22.08.2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 16 grudnia 2009 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej PARP) a Beneficjentem została zawarta umowa o dofinansowanie wymienionego powyżej projektu w ramach Działania 4.1 PO IG (zmieniana następnie kilkoma aneksami). W dniu 27 września 2012 r. Beneficjent złożył wniosek o płatność końcową za I Etap Projektu. Wniosek rozliczał zadanie nr 15 "Wykonanie elementów składowych ultramobilnego komputera", zadanie nr 16 "Wykonanie eksperymentów na elementach składowych mobilnego komputera" oraz zadanie nr 17 " Wykonanie i testowanie prototypu". Na realizację powyższych zadań otrzymał zaliczkę w łącznej wysokości ... zł. Wydatki w kwocie ... zł zostały uznane za kwalifikujące się do objęcia wsparciem, co odpowiada kwocie dofinansowania w wysokości ... zł. PARP uznała natomiast, że konieczny jest zwrot niewykorzystanej zaliczki w wysokości ... zł. W związku z powyższym PARP wezwała Beneficjenta do zwrotu powyższych środków. Beneficjent zaniechał dokonania przedmiotowego zwrotu środków i w dniu 4 listopada 2013 r. złożył wniosek o powtórną analizę wniosku o płatność końcową, przedkładając jego kolejną wersję. Organ odrzucił wyjaśnienia Beneficjenta na temat przyczyny usunięcia z poprzednio złożonej wersji wniosku wydatków, które poniesione zostały z rachunku bankowego należącego do innego podmiotu, a nie z rachunku bankowego Beneficjenta, wzywając ponownie Beneficjenta do zwrotu środków. Beneficjent w dniu 17 stycznia 2014 r. złożył kolejny wniosek o dokonanie przez PARP ponownej weryfikacji uzupełnionej wersji wniosku o płatność końcową. W wyniku przeprowadzenia tej analizy PARP wezwała Beneficjenta do złożenia wyjaśnień, a ich zaniechanie skutkowało odrzuceniem przez PARP uzupełnionej wersji wniosku o płatność końcową i wysłaniem do Beneficjenta kolejnego wezwania do zwrotu środków. W dniu 15 lipca 2014 r. Beneficjent złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wyjaśnień, którego PARP nie uwzględniła i wezwała Beneficjenta do zwrotu środków. W odpowiedzi na powyższe w dniu 28 sierpnia 2014 r. Beneficjent złożył wniosek o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty należności wobec PARP. Postanowieniem z ... grudnia 2014 r. PARP odmówiła wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności. Beneficjent złożył zażalenie na powyższe postanowienie, a Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Decyzją z ... czerwca 2015 r. o wskazanym na wstępie numerze PARP określiła wysokość kwoty dofinansowania do zwrotu. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że złożenie przez Beneficjenta wniosku o płatność świadczy o zakończeniu realizacji projektu, co oznacza jego zrealizowanie w pełnym zakresie rzeczowym oraz finansowym. Zdaniem organu, zakończenie realizacji projektu pod względem rzeczowym i finansowym nastąpiło w dniu złożenia pierwszej wersji wniosku o płatność końcową. Jednocześnie PARP wskazała, że to Beneficjent zwrócił się do PARP z prośbą o niekwalifikowanie części wydatków, przedstawionych w powyższym wniosku o płatność końcową z powodu ich opłacenia przez inny podmiot i złożył korektę tego wniosku. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Beneficjent był zobowiązany do spłaty długu wobec W. S.K.A. w terminie do 31 grudnia 2014 r., a zatem nie może uznać wydatków poniesionych z rachunku bankowego należącego do tego podmiotu za wydatki kwalifikowalne. Wydatki nie zostały poniesione przez Beneficjenta, a "poniesienie ich przez Spółkę SiGarden S.A. (spłata długu) miało nastąpić do dnia 31 grudnia 2014 r., tj. po okresie kwalifikowalności wydatków". Organ wskazał, że w odpowiedzi na wątpliwości co do prawidłowości realizacji projektu w związku z podjętymi czynnościami komorniczymi, Beneficjent zapewnił, że nie ma żadnego zagrożenia dla realizacji projektu, zaś "(...) toczące się postępowanie egzekucyjne w żadnej mierze nie ogranicza możliwości organizacyjnych czy też finansowych naszej Spółki. (...)." (pismo z 7 lutego 2012 r.). W kwestii wskazania przez Beneficjenta w piśmie z 22 sierpnia 2015 r. na WMP Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. jako na partnera projektu PARP wyjaśniła, że umowa o dofinansowanie nie przewiduje możliwości realizacji tego projektu jako projektu partnerskiego. Beneficjent złożył odwołanie od powyższej decyzji PARP. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia ... października 2015 r. o numerze wskazanym w komparycji wyroku orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji PARP z dnia ... czerwca 2015 r. W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pierwsza wersja wniosku o płatność końcową, złożona przez Beneficjenta 27 września 2012 r., obejmowała wydatki, które zostały dokonane z rachunku bankowego innego podmiotu, czyli z rachunku bankowego, którego Beneficjent nie jest właścicielem. Przedmiotowe wydatki w łącznej wysokości ... zł, wynikały z dokumentów finansowych, wykazanych w pkt 11 wniosku o płatność "Zestawienie dokumentów potwierdzających poniesione wydatki objęte wnioskiem". Z kolejnych wersji wniosku o płatność, tj. w wersji II i III, Beneficjent usunął powyższe wydatki (wyjaśnienie Beneficjenta z 8 listopada 2012 r.) i dopiero składając korektę (wersja IV) ujął je ponownie do rozliczenia. Zdaniem Ministra, w obydwu wersjach wniosku o płatność ujęto wydatki w łącznej wysokości ... zł. Wydatki te zgodnie z wyjaśnieniem Beneficjenta z 15 stycznia 2013 r. dotyczyły innych działań podejmowanych przez Beneficjenta w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z powodu błędnego ich ujęcia, Beneficjent usunął te wydatki z III (uznanej za ostateczną przez IW) wersji wniosku o płatność. Jednakże, składając korektę (czyli IV wersję) wniosku o płatność Beneficjent ponownie uwzględnił te wydatki do rozliczenia w ramach projektu. Minister wskazał, że w złożonej przez Beneficjenta korekcie (IV wersji) wniosku o płatność Beneficjent po raz pierwszy ujął wydatek na kwotę ... zł, wynikający z faktury VAT nr ..., który nie został uznany przez PARP za wydatek kwalifikowalny z uwagi na fakt, że wydatek ten nie był zgodny z harmonogramem zadań. Łączna kwota wydatków nieujętych w trzeciej wersji wniosku o płatność (uznanej przez IW za ostateczną), ale wykazanych przez Beneficjenta w wersji korygującej tego wniosku, wyniosła ... zł. Na powyższą decyzję Ministra Beneficjent złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie obydwu decyzji wydanych w sprawie. Decyzji Ministra Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej na skutek nienależytego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co skutkowało brakiem możliwości należytej jego oceny, oraz poprzez uchybienie obowiązkowi oceny przedstawionego przez Skarżącego, materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, b) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębienia zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, c) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, w przedmiocie nieuznania wydatków poniesionych przez Skarżącego jako kwalifikujących się do objęcia wsparciem, d) art. 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zawarcia w treści decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... października 2015 r. należytego uzasadnienia faktycznego, obejmującego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz prawnego - zawierającego wyjaśnienie podstawy prawne decyzji z wyjaśnieniem przepisów prawa, oraz e) przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 885 ze zm.) w zw. z art. 169 ust. 2 tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że wydatki nie zostały poniesione przez Skarżącą w okresie kwalifikowalności wydatków z konta W. S.K.A. nie mogą zostać zakwalifikowane do objęcia wsparciem, f) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez brak zastosowania §5 pkt. 1 oraz §5 pkt. 2 umowy o dofinansowanie zawartej pomiędzy PARP a Skarżącym i nieprawidłowe uznanie, że wydatki poniesione przez Skarżącego z konta spółki W .S.K.A, które były bezpośrednio związane z projektem, faktycznie poniesione i udokumentowane nie są wydatkami kwalifikującymi się do objęcia wsparciem. Skarżący wyjaśnił, że przygotowując pierwsze uzupełnienia do wniosku o płatność w październiku 2012 r. telefonicznie informował Instytucję Wdrażającą o opłaceniu faktur z konta bankowego, którego nie jest właścicielem. Wyjaśnił, że w okresie dokonywania płatności z innego konta nastąpiło zajęcie konta bankowego spowodowane tytułem wykonawczym, którego wierzycielem była firma "..." Sp. z o.o., o czym PARP również została poinformowana. Skarżący otrzymał wówczas nieprawidłową zwrotną informację od PARP, że wydatki opłacone z innego konta, którego Skarżący nie jest właścicielem, są wydatkami niekwalifikowanymi. W odpowiedzi na skargę organ (obecnie Minister Rozwoju i Finansów) wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cała kwota należności została spłacona przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo uznał organ, że wydatki na realizację prowadzonego przez Skarżącą projektu zostały poniesione z konta innego podmiotu – W. S.K.A. Skarżąca w tym kontekście wskazywała (odwołanie – k. 124 akt adm.), że nie mogła korzystać z rachunku bankowego, ponieważ został on w lipcu 2012 r. zajęty na mocy tytułu wykonawczego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Skarżąca podpisała dokument "Oświadczenie - zgoda na spłatę długu w celu wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela" (k. 448-450 akt adm., numeracja ołówkiem), stanowiący o zgodzie na zapłatę przez W. S.K.A. O fakcie tym PARP został powiadomiony dopiero pismem z dnia 25 października 2013 r. (k. 451-453 akt adm., numeracja ołówkiem), czyli po zakończonej weryfikacji wniosku o płatność końcową. Sama Skarżąca zwróciła się także do PARP o niekwalifikowanie części wydatków z uwagi na fakt poniesienia ich przez inny podmiot (pismo z 8 listopada 2012 r. – k. 254 akt adm., numeracja ołówkiem). Prawidłowo w tym zakresie postąpił organ, uprzednio informując Skarżącą o niekwalifikowalności wydatków nieponiesionych przez Skarżącą. Ponadto, z analizy akt administracyjnych wynika, że w sprawie nie była składana żadna informacja o trudnościach w realizacji projektu. Sąd podkreśla, że w odpowiedzi z dnia 7 lutego 2012 r. (k. 12 akt adm., numeracja ołówkiem) na pismo z 30 stycznia 2012 r. Skarżąca zapewniła, że czynności komornicze nie stanowią zagrożenia dla realizacji projektu. Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy o dofinansowanie zawartej w dniu 16 grudnia 2009 r. pomiędzy Skarżącą a PARP, w celu otrzymania dofinansowania Beneficjent jest obowiązany do przedłożenia prawidłowo wypełnionego oraz kompletnego wniosku o płatność wraz z załącznikami. Zgodnie z § 5 ust. 1 opisanej wyżej umowy warunkiem uznania wydatków za kwalifikujące się do objęcia wsparciem jest poniesienie ich przez Beneficjenta w okresie kwalifikowalności wydatków. Z § 5 ust. 2 tej umowy wynika, że wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały faktycznie poniesione w okresie kwalifikowalności wydatków. Sąd uznaje za prawidłową ocenę organów, że Skarżąca w niniejszej sprawie wymogu tego nie spełniła. W niniejszej sprawie bowiem, jak słusznie zauważył organ, wydatki nie były poniesione przez Skarżącą, ale przez W. S.K.A. Spłata długu zaciągniętego przez Skarżącą miała nastąpić do 31 grudnia 2014 r., czyli po zakończeniu okresu kwalifikowalności wydatków. Nie jest zatem słuszne twierdzenie Skarżącej, że organ dopuścił się naruszenia § 5 pkt 1 oraz pkt 2 umowy o dofinansowanie. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich środki, które są pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji wzywającej do zwrotu środków, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. W przedmiotowej sprawie Beneficjent otrzymał zaliczkę na zadania I Etapu w wysokości ... zł, podczas gdy dofinansowanie mogło zostać uznane maksymalnie do kwoty ... zł (ponieważ jedynie ta kwota została rozliczona przez Beneficjenta). Sąd stwierdza, że dofinansowanie zostało udzielone w wysokości wyższej, zatem organ prawidłowo określił kwotę przypadającą do zwrotu. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Minister wydał decyzję zgodnie z przepisami prawa materialnego, a postepowanie administracyjne było prowadzone według obowiązujących zasad. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 9 i 11 k.p.a. Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Organ nie naruszył zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek ani zasady informowania strony o okolicznościach mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, ponieważ strona była prawidłowo informowana zarówno o koniecznych do spełnienia wymogach formalnych, jak również o konieczności wycofania z wniosku o dofinansowanie części wydatków pokrytych ze środków nienależących do Beneficjenta. Nie został również w ocenie Sądu naruszony art. 8 k.p.a., czyli zasada pogłębiania zaufania strony postępowania do władzy publicznej. Organy bowiem ustosunkowały się do twierdzeń Skarżącej, prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy. Ponadto, uzasadnienie decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w sposób nie tylko obszerny, ale też dokładny i wyczerpujący wyjaśnia faktyczne i prawne podstawy wydania rozstrzygnięcia. Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.