V SA/Wa 4754/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Justyna Mazur, Sędzia WSA - Artur Kot, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi P.S. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. Wnioskiem, który wpłynął do organu dnia [...] listopada 2012 r. skarżący wystąpił o przyznanie pomocy w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych." Dnia [...] listopada 2012 r. strona w ramach samouzupełnienia wniosku dołączyła dokumenty w postaci protokołu dotyczącego ujemnych skutków przezimowania oraz opinię wojewody. Ponieważ we wniosku stwierdzono nieprawidłowości wnioskodawca był dwukrotnie wzywany do ich usunięcia. Pierwsze wezwanie do uzupełnień z dnia [...] stycznia 2013 r. zawierało 13 pozycji. Po odebraniu wezwania do uzupełnień [...] lutego 2013 r. do Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wpłynęło pismo skarżącego wraz z załącznikami uzupełniającymi wniosek z dnia 11 czerwca 2012 r. Z uwagi na to, iż nie wszystkie żądane dokumenty i wyjaśnienia zostały uzupełnione, ARiMR pismem z dnia [...] marca 2013 r. ponownie wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Po odebraniu wezwania do uzupełnień [...] marca 2013 r. do Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wpłynęło pismo skarżącego wraz z załącznikami uzupełniającymi wniosek. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Agencja poinformowała wnioskodawcę, o odmowie przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 14 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia kląsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. Nr 169, poz. 1141, z późn. zm). Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wezwał Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do usunięcia naruszenia prawa. ARiMR pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] (znak [...]) poinformowała stronę o jego negatywnym rozpatrzeniu. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2013 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaskarżanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. § 19 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 września 2010 r., zgodnie z którym - " jeżeli w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy jest niezbędne uzyskanie dodatkowych wyjaśnień lub opinii innego podmiotu lub zajdą nowe okoliczności budzące wątpliwości co do możliwości przyznania pomocy, termin rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy wydłuża się o czas niezbędny uzyskania wyjaśnień lub opinii, o czym Agencja na piśmie informuje wnioskodawcę. W związku z powyższym skarżący podniósł, że w trakcie rozpatrywania jego wniosku ARiMR posiadała wiedzę, że do działki siedliskowej nr [...], położonej w N., na której posadowione są budynki gospodarcze, które zostały zniszczone w wyniku klęsk żywiołowych, współwłasność ma nieżyjący już dziadek M.S., a osoba, która jest jego spadkobiercą zmarła już na terenie K., a z kolei jej dzieci przebywają w U. ARiMR w O. wiedząc, że do zakończenia postępowania administracyjnego niezbędny jest dokument wydany przez Sąd o stwierdzeniu nabycia spadku, nie zawiesiła postępowania do czasu jego dostarczenia. Skarżący dodatkowo podkreślił, że oprócz powyższego uzupełnił wszystkie braki formalne oraz załączył niezbędne dodatkowe dokumenty dowodzące o olbrzymich stratach, jakie poniósł w wyniku gradu i huraganu. 2. Art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.); zwanej dalej: "ustawą" - udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Skarżący odnosząc powyższe do swojej sprawy podkreślił, że Organ posiadał wiedzę, iż brak zakończonego postępowania spadkowego oraz nie złożenie oświadczenia przez ewentualnie żyjącego poza granicami kraju współposiadacza, spowoduje odmowę przyznania pomocy. Jednakże nie poinformował skarżącego o tym fakcie, ani na piśmie, ani podczas osobistego pobytu w siedzibie Organu w O. Ponadto wskazał na brak pouczenia przez pracowników ARiMR w O. w kwestii możliwości zwrócenia się do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z prośbą o czasowe zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w Sądzie. Zdaniem skarżącego, w przypadku, gdyby po wydaniu Postanowienia o nabyciu spadku osoba mająca prawo do współwłasności do działki nr [...] nie zechciała podpisać Oświadczenia Współposiadacza o wyrażeniu zgody na przyznanie płatności, skarga byłaby niezasadna. 3. Art. 21 ust. 4 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym Organ odwołanie od decyzji w sprawie przyznania pomocy rozpatruje w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Skarżący wskazał na fakt, że Organ działając opieszale w sprawie rozpatrzenia odwołania mógł wykazać więcej dobrej woli i zawiesić prowadzone postępowanie do momentu dostarczenia z Sądu Postanowienia, szczególnie wobec posiadanej wiedzy, że postępowania Sądowe są długotrwałe. W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 marca 2014 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu I instancji analiza zgromadzonego materiału dowodowego sprawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa, skutkowała uznaniem, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie było prawidłowe, bowiem zasadniczymi przesłankami przyznania pomocy jest posiadanie samoistne lub zależne gospodarstwa rolnego i prowadzenie przez beneficjenta działalności rolniczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika ze złożonych przez skarżącego dokumentów i oświadczeń, objęte wnioskiem o przyznanie pomocy działki znajdowały się w jego posiadaniu samoistnym. Sąd zauważył, że z instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, dokumentami potwierdzającymi tytuł prawny do gospodarstwa, w którym będzie realizowana operacja mogą być: 1) w przypadku gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym - odpis z ksiąg wieczystych wystawiony nie wcześniej niż trzy miesiące przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy, odpis aktu notarialnego wraz z kopią wniosku o wpis do księgi wieczystej, prawomocne orzeczenie sądu wraz z kopią wniosku o wpis do księgi wieczystej, ostateczna decyzja administracyjna wraz z kopią o wpis do księgi wieczystej, wydruk informacji zawartych w elektronicznej księdze wieczystej; 2) w przypadku posiadania zależnego – umowa dzierżawy lub inne dokumenty potwierdzające tytuł prawny. Podstawową przesłankę przyznania pomocy jest posiadanie samoistne lub zależne gospodarstwa rolnego. Zatem, w ocenie Sądu nie można mówić o wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, co jest podstawowym obowiązkiem organu. W sprawie istnieje konieczność ustalenia raz jeszcze stanu faktycznego sprawy w zakresie rzeczywistego posiadania przez skarżącego kwestionowanych gruntów rolnych. Organ odwoławczy w ramach postępowania wyjaśniającego powinien przede wszystkim ustalić czy skarżący jest posiadaczem samoistnym działki nr [...]. W ocenie Sądu, w opisanych okolicznościach doszło zatem do naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy. Rozpoznając sprawę w następstwie skargi kasacyjnej Agencji Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 września 2015 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 ustawy pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 8 oraz 16-23, jest przyznawana na podstawie umowy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. W przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.". Sąd wskazał, że art. 21 ust. 2 i 3 ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. NSA wskazał, iż w § 1 pkt 1) i pkt 2) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 określone zostały szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej we wskazanych ramach, w tym: tryb składania wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność; szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy oraz wnioski o płatność. Zgodnie z § 13 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 rozporządzenia, wniosek o przyznanie pomocy zawiera w szczególności, dane wskazane w pkt 1) do pkt 10). Do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się wymagane dokumenty, o których mowa w ust. 4. Agencja udostępnia formularz wniosku o przyznanie pomocy nie później niż w dniu podania do publicznej wiadomości informacji, o której mowa w § 10 ust. 1. Formularz wniosku o przyznanie pomocy zawiera wykaz dokumentów, które dołącza się do wniosku, wzory oświadczeń oraz formularze, na których sporządza się dokumenty dołączane do wniosku. Z kolei, według § 14 ust. 4, ust. 6 rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 3 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, nie usunął wszystkich braków w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio. Ten ostatni przepis brzmi: " W przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy." Odpowiednie zastosowanie wskazanego przepisu polega na zastosowaniu go wprost, ponieważ chodzi tutaj jedynie o formę i sposób powiadomienia wnioskodawcy o negatywnym rozpoznaniu jego wniosku z podaniem motywów takiego rozstrzygnięcia w formie pisemnej. NSA wyjaśnił w powyższym kontekście, iż z powołanych przepisów wynika, że to wnioskodawca ponosi całkowitą odpowiedzialność za kompletność, poprawność i zgodność z wymogami prawa dokumentacji wniosku, gdyż to on jest stroną postępowania w sprawie przyznania pomocy. Zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia, o pomoc może ubiegać się rolnik, który jest posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa rolnego, w rozumieniu Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych co najmniej 1 ha lub nieruchomości służącej do prowadzenia produkcji w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, zwanych "gospodarstwem", w którym wystąpiła szkoda spowodowana co najmniej przez jedno ze zdarzeń losowych wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 2-11a ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 150, poz. 1249, z późn. zm.). Treść wniosku wytycza zatem zakres postępowania w sprawie przyznania pomocy, której granice określa żądanie strony. Żądanie skierowane do właściwego organu przyznającego pomoc wiąże ten organ, ponieważ brak jest podstaw prawnych do tego, aby organ mógł w sposób dowolny zmienić treść żądania, lub też z urzędu ustalać jego rzeczywistą treść. Obowiązek informacyjny organu został bowiem uregulowany inaczej, niż w k.p.a.: udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. NSA podkreślił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 2) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich mającego odpowiednie zastosowanie w sprawie nie uzasadnił, na czym konkretnie polegało naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, pośród którego brak było dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4 rozporządzenia (Formularz wniosku o przyznanie pomocy zawiera wykaz dokumentów, które dołącza się do wniosku, wzory oświadczeń oraz formularze, na których sporządza się dokumenty dołączane do wniosku). Chodzi tutaj o: "Dokument potwierdzający tytuł prawny do gospodarstwa, w którym będzie realizowana operacja – w przypadku operacji bezpośrednio związanej z nieruchomością (do tej nieruchomości) oraz gdy Wnioskodawca nie ubiegał się o płatności bezpośrednie – kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem przez notariusza lub pracownika ARiMR" oraz dokument: "Oświadczenie współposiadacza gospodarstwa/działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych o wyrażeniu zgody na ubieganie się o przyznanie pomocy przez innego współposiadacza – w przypadku, gdy operacja realizowana jest w gospodarstwie stanowiącym przedmiot współposiadania, sporządzone na formularzu udostępnionym przez ARiMR – Załącznik nr 3 do wniosku o przyznanie pomocy." Ponadto Sąd I instancji bez powołania się na art. 21 ust. 2 pkt 1) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich wyraził pogląd, że organ odwoławczy naruszył zasadę praworządności. Wyrażona w tym przepisie zasada stania na straży praworządności oznacza obowiązek przestrzegania prawa przez organy administracji publicznej w sprawach przyznawania pomocy finansowej. Chodzi o praworządne stosowanie prawa regulującego procedurę podejmowania decyzji administracyjnej. W ocenie NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził błędną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, ponieważ na organach nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Ponadto Sąd I instancji z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. wyraził błędny pogląd: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ARiMR ponownie przeanalizuje zebrany w sprawie materiał dowodowy mając na uwadze zalecenia i opinie wyrażone w niniejszym uzasadnieniu." Pojęcie zaleceń oraz opinii nie jest znane p.p.s.a., ponieważ ustawa operuje pojęciami: ocena prawna; wskazania (...); wykładnia prawa. Pismem z 22 lutego 2016 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania mając na uwadze, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 września 2015 r., sygn. II GSK 1780/14 uchylił wyrok tutejszego sądu z 28 marca 2014 r., sygn. V SA/Wa 2084/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd na podstawie art. 190 p.p.s.a. pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko sąd, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także strony postępowania. Art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. Należy zauważyć, iż NSA w wyroku z 17 września 2015 r. wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził błędną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, ponieważ na organach nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. NSA wyjaśnił, iż z powołanych przepisów wynika, że to wnioskodawca ponosi całkowitą odpowiedzialność za kompletność, poprawność i zgodność z wymogami prawa dokumentacji wniosku, gdyż to on jest stroną postępowania w sprawie przyznania pomocy. Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia, o pomoc może ubiegać się rolnik, który jest posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa rolnego, w rozumieniu Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych co najmniej 1 ha lub nieruchomości służącej do prowadzenia produkcji w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, zwanych "gospodarstwem", w którym wystąpiła szkoda spowodowana co najmniej przez jedno ze zdarzeń losowych wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 2-11a ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Treść wniosku wytycza zatem zakres postępowania w sprawie przyznania pomocy, której granice określa żądanie strony. Żądanie skierowane do właściwego organu przyznającego pomoc wiąże ten organ, ponieważ brak jest podstaw prawnych do tego, aby organ mógł w sposób dowolny zmienić treść żądania, lub też z urzędu ustalać jego rzeczywistą treść. Obowiązek informacyjny organu został bowiem uregulowany inaczej, niż w k.p.a.: udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Należy w powyższym kontekście wskazać, iż zakres rzeczowy złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie pomocy obejmował remont obory, magazynu i wiaty polegający na wymianie poszycia dachowego ww. budynków i budowli m.in. na działce [...]. Z dostarczonej przez wnioskodawcę dokumentacji wynikało, iż nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe, przez co organ nie mógł dokonać oceny czy dla działki [...] jedynym właścicielem jest wnioskodawca. Skarżący na etapie wezwań do uzupełnień wniosku złożył wyjaśnienia, iż jest jedyną osobą, która użytkuje przedmiotową nieruchomość. Organ zasadnie wywiódł w powyższym kontekście, iż dokonanie inwestycji mającej na celu remont nieruchomości przekracza zakres zwykłego zarządu. W takim bowiem przypadku potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli (art. 199 k.c.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Agencja dokonała prawidłowej oceny stanu faktycznego wskazując, że z dostarczonej dokumentacji wynikało, iż nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe, co tym samym nie pozwalało w pełni ocenić czy dla działki [...] jedynym właścicielem/spadkobiercą jest skarżący czy prawo do działki posiada inny współposiadacz. Za nieuprawniony Sąd uznał, zawarty w piśmie procesowym z 22 lutego 2016 r., wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zauważyć, iż przedmiotowy wniosek dotyczy nowej okoliczności (złożenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości), która zaistniała po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Agencji i pozostaje bez wpływu na ocenę legalności tego aktu. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.