V SA/Wa 4761/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych: oddala skargę. Przedmiotem skargi z 3 grudnia 2015 r. wniesionej przez S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "strona", "wnioskodawca") jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej nr [...] z [...] listopada 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "Prezes Zarządu PFRON") z [...] lipca 2015 r. odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za wrzesień 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżąca, w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 241 ze zm.), złożyła wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2012 r. w dniu [...] października 2012 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy Prezes Zarządu PFRON decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmówił skarżącej wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2012 r. Na skutek wniesionego odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...] zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] Prezes Zarządu PFRON odmówił skarżącej wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2012 r. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i ponownie przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy wobec strony mogą mieć zastosowanie przepisy art. 1 ust. 7 lit. a) ze względu na okres prowadzonej działalności oraz ustalając końcową datę upływu terminu, o którym mowa w art. 1 ust 7. zd. drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE seria L z 2008 r. Nr 214, str.3 ze zm., dalej "rozporządzenie Komisji (WE) 800/2008). Następnie w przypadku, gdyby okazało się, że wskazany przepis ma jednak do strony zastosowanie, organ I instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne i rozpatrzyć kompletny materiał dowodowy z uwzględnieniem dokumentów nadesłanych przez stronę na etapie postępowania odwoławczego, ażeby ustalić istniejący stan faktyczny w zakresie wystąpienia przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. a) ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, tj. czy ponad połowa zarejestrowanego kapitału spółki została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy. W wykonaniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zgromadził materiał dowodowy i ponownie rozpatrzył sprawę. W dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za wrzesień 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że jako początek okresu prowadzenia działalności gospodarczej należy przyjąć datę podjęcia pierwszej czynności przez przedsiębiorcę, którą jest w opinii organu dzień 21 września 2009 r., tj. dzień wniesienia udziałów przez wspólników spółki. Organ I instancji powołał się przy tym na zapisy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.), zgodnie z którym księgi rachunkowe otwiera się na dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej, którym jest dzień pierwszego zdarzenia wywołującego skutki o charakterze majątkowym lub finansowym. Ponadto wskazano, że strona nabyła prawo do miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych za wrzesień 2012 r. w dniu [...] października 2012 r., tj. w dniu złożenia kompletnego wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wskazany miesiąc. W związku z tym, w ocenie organu I instancji, na dzień składania wniosku strona prowadziła działalność powyżej trzech lat, bowiem trzyletni okres prowadzenia działalności gospodarczej upływał w dniu 21 września 2012 r. i tym samym zasadne było badanie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych. Organ stwierdził, że strona spełniła przesłanki z ww. artykułu uniemożliwiające wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wskazany miesiąc, co potwierdziła analiza finansowa przedstawionych przez stronę dokumentów finansowych. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji uwzględniającej wniosek skarżącej o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2012 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 80 w zw. art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez dowolną ocenę dowodów, a co za tym idzie niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że w przypadku skarżącej kapitał zakładowy został utracony w wysokości przekraczającej 50%, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym Porozumienia z [...] grudnia 2012 r. w sprawie rozwiązania Umowy najmu (w aktach sprawy) wynika, że nie doszło u skarżącej do utraty kapitału w wysokości przekraczającej 50%, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 zd. drugie w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] lipca 2015 r., pomimo że Prezes Zarządu PFRON nie zastosował się do wytycznych Ministra Pracy i Polityki Społecznej wyrażonych w decyzji z [...] października 2014 r., wskutek czego w postępowaniu nie wyjaśniono, kiedy faktycznie nastąpił moment podjęcia pierwszej czynności przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia końcowej daty terminu, o którym mowa w art. 1 ust. 7 zd. drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 127, poz. 721 ze zm., dalej "ustawa o rehabilitacji"), w zw. z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w zw. z ust. 9 Komunikatu Komisji - wytyczne Wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE C z 2004 nr 244, str. 2) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca we wrześniu 2012 r. była pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, w sytuacji gdy w rzeczywistości skarżąca nie była wówczas pracodawcą w trudnej sytuacji w rozumieniu owego przepisu, 2)art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 zd. drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w przedmiotowym stanie faktycznym dla skarżącej upłynął trzyletni termin działania małych lub średnich przedsiębiorstw, o którym mowa w art. 1 ust. 7 zd. drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, co rzekomo umożliwia Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej analizę sytuacji finansowej skarżącej spółki co do możliwości utraty połowy kapitału zakładowego w związku z analizą wniosku skarżącej o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiąc wrzesień 2012 r., w sytuacji gdy w rzeczywistości na dzień składania wniosków o dofinansowanie za miesiąc wrzesień 2012 r. trzyletni termin jeszcze nie upłynął, 3)art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktycznym dla ustalenia daty faktycznego rozpoczęcia działalności spółki skarżącej istotne znaczenie ma otwarcie ksiąg rachunkowych skarżących, podczas gdy samo rozpoczęcie prowadzenia ksiąg rachunkowych, wbrew stanowisku Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie kształtuje prawnie skutecznych zdarzeń, w szczególności nie może świadczyć o rzeczywistym rozpoczęciu działalności przez skarżącą, wobec czego brak było uzasadnionych podstaw do zastosowania tego przepisu dla ustalenia faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. W motywach skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 tego rozporządzenia. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Ponadto, dla celów niniejszego rozporządzenia MŚP, które działają krócej niż trzy lata, nie powinny być w tym okresie uważane za zagrożone, chyba że zgodnie z ustawodawstwem krajowym podlegają zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca jest mikroprzedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR i jednocześnie spełnia przesłanki z ust. 3 cyt. artykułu, tj. zatrudnia mniej niż 10 pracowników i jej roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 milionów EUR. Wobec tego prawidłowo organ przyjął, że przy ocenie sytuacji finansowej wnioskodawcy, zastosowanie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji. Powołane rozporządzenie nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za "przedsiębiorstwo zagrożone", stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c), że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 ww. rozporządzenia, który stanowi, że dla celów ust. 6 lit. c). MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Dla celów niniejszego rozporządzenia MŚP, które działają krócej niż trzy lata nie uważa się za zagrożone odnośnie tego okresu, chyba, że MŚP spełnia warunek określony w akapicie pierwszym lit. c). Należy zatem stwierdzić, że do MŚP działających krócej niż 3 lata nie mają zastosowania przepisy art. 1 ust. 7 lit. a i b. Kluczowe zatem, a będące istotą sporu w rozpoznawanej sprawie, jest ustalenie, czy skarżąca strona działała co najmniej 3 lata. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga kwestia momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Sąd przychyla się do stanowiska organu w tym względzie. Pojęcie momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w systemie prawnym. W doktrynie i judykaturze prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym datą rozpoczęcia działalność gospodarczej dla podmiotów podlegających wpisowi do KRS jest data faktycznego podjęcia pierwszej czynności przez przedsiębiorcę - w oderwaniu od daty rejestracji. Należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.), księgi rachunkowe otwiera się na dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej, którym jest dzień pierwszego zdarzenia wywołującego skutki o charakterze majątkowym lub finansowym. Słusznie organ podkreślił, że dla nowo powstałego podmiotu będzie to dzień spisania aktu założycielskiego (np. w formie aktu notarialnego), ponieważ dokument ten precyzuje kwestie wysokości oraz sposobu wniesienia kapitału początkowego przez właścicieli, co spełnia warunki definicji dnia rozpoczęcia działalności. Praktycznie oznacza to wprowadzenie danych bilansu otwarcia (danych z aktu założycielskiego) na konta księgowe w ciągu 15 dni (Komentarz LEX do art. 12 ustawy o rachunkowości pod red. E. Walińskiej, LEX 2013). W związku z tym Sąd podtrzymuje stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie za dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej należy uznać dzień objęcia udziałów przez wspólników spółki na podstawie zawartej w dniu [...] września 2009 r. umowy Spółki z o. o. (akt notarialny Repertorium A Nr [...]), skutkujące ustaleniem kapitału zakładowego. Tym samym Sąd uznaje za bezzasadne argumenty skarżącej, że dniem faktycznego podjęcia pierwszej czynności był dzień 4 listopada 2009 r., tj. dzień uzyskania pierwszego przychodu. Istotne w sprawie jest również ustalenie daty końcowej terminu, o którym mowa w art. 1 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych. Pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji jest bowiem ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu. Mając to na uwadze, należy uznać, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc ta jest udzielana, jeżeli do tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę tej pomocy. Zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej przez dzień udzielenia pomocy rozumie się dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymywania tej pomocy, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem pomoc w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest realizowana przez jej wypłatę. Udzielana jest na wniosek złożony do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy, w terminie 14 (obecnie 25 dni) od dnia złożenie kompletnego wniosku. W związku z tym strona nabyła prawo do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w dniu złożenia kompletnych wniosków Wn-D za miesiąc wrzesień 2012 r., tj. [...] października 2012 r. Zatem przy obliczaniu trzyletniego okresu prowadzenia działalności gospodarczej nie może być brany pod uwagę ostatni dzień okresu sprawozdawczego, czy też dzień wypłaty wynagrodzenia dla pracowników niepełnosprawnych. Trzyletni okres prowadzenia przez stronę działalności upływał 21 września 2012 r. W związku z tym, prawidłowo organ uznał, że na dzień złożenia wniosków Wn-D za październik i listopad 2012 r. strona prowadziła działalność powyżej trzech lat i tym samym był zobowiązany do ustalenia, czy nie wystąpiły przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 uniemożliwiające wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącej wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 800/2008. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową spółki. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że na koniec września 2012 r. spółka posiadała kapitał zarejestrowany (suma wysokości kapitałów: zakładowego, zapasowego, rezerwowego oraz kapitału z aktualizacji wyceny) w wysokości 12 000,00 zł. Niepokryte straty z lat ubiegłych na koniec września 2012 r. wynosiły 91 027,76 zł i wobec kapitału zarejestrowanego stanowiły 758,56% tego kapitału. W okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku za wrzesień 2012 r., tj. w okresie od października 2011 r. do września 2012 r. Spółka poniosła stratę w wysokości 54 932,99 zł co stanowiło 457,77% wysokości kapitału zarejestrowanego. Wobec powyższego, w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że strona spełniła przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych i tym samym znajdowała się na dzień złożenia przedmiotowych wniosków w trudnej sytuacji ekonomicznej, co zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji uniemożliwiało wypłatę dofinansowania. Odnośnie zarzutu strony, że dane zawarte w dokumentach finansowych są tylko teoretyczne a rzeczywista kondycja spółki była zupełnie inna, należy zauważyć, że dane finansowe w postaci bilansów i rachunków zysków i strat zostały sporządzone zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości a więc w sposób rzetelny powinny odzwierciedlać faktyczną sytuację finansową spółki. Podkreślić należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe składa się z: 1) bilansu; 2) rachunku zysków i strat; 3) informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat). To właśnie te, a nie inne dokumenty, stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" w rozumieniu art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 800/2008. Należy jeszcze raz podkreślić, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. Ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. To na datę złożenia wniosku badana jest sytuacja ekonomiczna pracodawcy, z tym jednak zastrzeżeniem, że obejmuje to datą złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku. Mając to na uwadze nie zasługują na uwzględnienie argumenty strony o tym, że obecnie kondycja finansowa spółki jest dobra a prognozowane zyski gwarantują dalsze istnienie spółki. Z tych samym względów stanowiska skarżącej nie może potwierdzać porozumienie z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie rozwiązania umowy najmu. Reasumując, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wyjaśniły powody swoich rozstrzygnięć w sposób wyczerpujący. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena zasadności przyznania pomocy następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro bowiem, pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2012 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.