V SA/Wa 478/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – asesor WSA Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. A. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 1 października 2021 r. nr 46/2021/KL w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę. Spornym postanowieniem Prezes NFZ uchylił postanowienie dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ z 8 października 2019 r. i stwierdził niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowienie doręczono do rąk skarżącej – J. A. – w dniu 15 października 2021 r. W skardze złożonej w dniu 27 stycznia 2022 r. strona "odwołała się od zajęcia wierzytelności ... pisma otrzymanego 26 stycznia 2022 r." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej wniesienie po terminie wynikającym z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek powyższy jest zasadny, bowiem 30-dniowy termin na wniesienie skargi na ww. postanowienie Prezesa NFZ z 1 października 2021 r., wynikający z przywołanego art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upływał 15 listopada 2021 r. Natomiast skargę złożono 27 stycznia 2022 r. W związku z tym podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy, z którego wynika, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd zwraca przy tym uwagę, że otrzymane wg oświadczenia skarżącej w dniu 26 stycznia 2022 r. pisma (załączone do skargi), tj. postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, jak też zawiadomienie o wznowieniu realizacji zajęcia wierzytelności, nie są bezpośrednio zaskarżalne, ani do sądu administracyjnego, ani nawet w postępowaniu egzekucyjnym. Stąd też skargę należało traktować jako wniesioną od ww. postanowienia wierzyciela. Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi do czasu wydania niniejszego postanowienia, jako że brak było podstaw do żądania opłaty od pisma (art. 222 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi). W konsekwencji nie wydano też dodatkowego orzeczenia, o którym mowa w art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.