V SA/Wa 479/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Protokolant - st. spec. Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nieprzekazanych pobranych dochodów budżetowych uzyskanych z tytułu opłat eksploatacyjnych; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Powiat S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r., znak [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez Powiat S. nieprzekazanych pobranych dochodów budżetowych, uzyskanych w 2012 r. w łącznej wysokości 2.260.579,43 zł oraz w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 22 lutego 2013 r. w wysokości 139.813,55 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym; pismem z [...] września 2016 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. przedstawił wyniki kontroli w zakresie prawidłowości gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa od 2011 r. w tym za okres 1 stycznia 2012 r. – 22 lutego 2013 r. Pismem z [...] września 2016 r. Wojewoda [...] powiadomił Powiat S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu opłat eksploatacyjnych za 2012 r. i okres od 1 stycznia 2013 r. do 22 lutego 2013 r. Pismem z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik strony wniósł o: 1. przedłużenie o 30 dni - na zasadzie art. 10 k.p.a. - wyznaczonego stronie przez organ terminu procesowego do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań dotyczących przedmiotu zainicjowanego z urzędu przez organ postępowania administracyjnego- z uwagi na znaczną doniosłość sprawy, obszerność zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, konieczność jego szczegółowej analizy, zamiar złożenia wniosków o charakterze formalnym, a nadto na okoliczność tego rodzaju, iż dopiero z dniem 29.09.2016 r. do przedmiotowej sprawy włączył się pełnomocnik strony, który z uwagi na powyższe, a także krótki termin ustanowiony w sprawie przez organ, nie miał realnej możliwości dokładnego zapoznania się z zawisłą przed organem sprawą; 2. dopuszczenie i przeprowadzenie - na zasadzie art. 78 k.p.a., w związku z art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a. - dowodu z opinii biegłego rewidenta - na okoliczność - właściwej, obiektywnej i rzeczywistej wysokości pieniężnej nieprzekazywanych przez stronę do budżetu państwa kwot, tj. pobieranych dochodów budżetowych uzyskiwanych z tytułu "opłat eksploatacyjnych" po byłym [...] w S. za rok budżetowy 2012 oraz w okresie od 01.01.2013 r. - 22.02.2013 r. 3. zawieszenie - na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - zainicjowanego przez organ przedmiotowego postępowania administracyjnego, do momentu rozstrzygnięcia, przez powołany ku temu organ, postępowania przygotowawczego zawisłego aktualnie przed Prokuraturą Okręgową w G.., Wydział III Organizacyjno-Sądowy, sygn. akt [...] - pokrzywdzony Powiat S. Decyzją z dnia [...] października 2016 o ww. numerze – sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. [...] - wydaną na podstawie art. 255 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.); dalej: "uofp" i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.), Wojewoda [...] zobowiązał Powiat S. do zwrotu nieprzekazanych pobranych dochodów budżetowych, uzyskanych z tytułu opłat eksploatacyjnych w roku 2012 w łącznej wysokości 2. 260.579,43 zł oraz w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 22 lutego 2013 r. w wysokości 139.813,55 zł. wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że pismem z [...] września 2016 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. przedstawił wyniki kontroli w zakresie prawidłowości gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa od 2011 roku, w szczególności: wykorzystania dotacji celowych na zadania z zakresu gospodarki nieruchomościami Skarbu Państwa, pobierania i odprowadzania dochodów budżetu państwa z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, zbywania i nabywania nieruchomości Skarbu Państwa, prowadzenia ewidencji oraz sporządzania sprawozdań budżetowych dotyczących zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, zagospodarowania zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Mając na względzie prawomocną decyzję Ministra Finansów w przedmiocie zwrotu pobranych i nieprzekazanych dochodów budżetu państwa z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa za 2011, kontrolą objęto okres 1 stycznia 2012 r. – 22 lutego 2013 r. W trakcie kontroli ustalono, że Starosta S. nie odprowadzał do budżetu państwa środków z tytułu opłat eksploatacyjnych (energia elektryczna, ogrzewanie, zużycie wody, odprowadzanie ścieków, wywóz nieczystości, rozmowy telefoniczne, obsługa), pobieranych od najemców, dzierżawców oraz władających nieruchomościami po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych ( TTOC) i Drogowym Przejściu Granicznym (DPG) w S. Kwoty nieprzekazanych środków stanowiących dochód budżetu państwa wyniosły: za 2012 r. - 2.260.579,43 zł; za okres 01.01.2013 r.- 22.02.2013 r. 139.813,55 zł. Na podstawie zapisów na kontach 130 ustalono kwoty wpływów na rachunek bankowy (dochody wykonane) z tytułu pobranych opłat czynszowych związanych z gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa. Na podstawie zapisów na kontach rozrachunkowych oraz wyciągów z rachunku bankowego Powiatu S., stwierdzono, że wykonane dochody były odprowadzane zgodnie z przepisami na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego i rozliczane w oparciu o konta 222 pomiędzy Skarb Państwa - 75% i dochód Powiatu S.. Ustalono natomiast, że opłaty eksploatacyjne netto (bez VAT), należne od nich odsetki oraz pozostałe związane z nimi dochody były księgowane w całości jako przychód Powiatu S. na koncie [...]. Wojewoda podkreślił, że podzielając ustalenia kontroli na podstawie zapisów na koncie [...], zestawiono kwoty środków wpływających na rachunek bankowy z tytułu opłat eksploatacyjnych (dochody zrealizowane) oraz wyliczono kwoty dochodów należnych Skarbowi Państwa z tytułu tych opłat za poszczególne okresy rozliczeniowe i przedstawiono w formie tabelarycznej (załączniki do decyzji nr 1 i 2). Wskazał odwołując się do przepisu art. 255 ust 1, 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm. zwanej dalej uofp) – na obowiązek przekazywania przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego, w określonych tymi przepisami terminie pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami. Wskazał, co w myśl art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. a uofp stanowi dochody publiczne z mienia jednostek sektora finansów publicznych oraz odwołał się do art. 111 pkt 8 tej ustawy określającego dochody podatkowe i niepodatkowe budżetu państwa. Odnosząc się natomiast do wniosków strony z pisma z [...] października 2016 r. Wojewoda wskazał, że niniejsza sprawa została zainicjowana jego pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., w którym zwrócono się do Dyrektora UKS w Z. o podjęcie działań kontrolnych celem potwierdzenia, czy Starosta S. prawidłowo wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej oraz czy zgodnie z obowiązującym stanem prawnym i faktycznym Powiat S. prowadzi ewidencję księgową dotyczącą zaksięgowanych kwot należności oraz dochodów uzyskanych z tytułu opłat eksploatacyjnych oraz czynszowych. UKS postępowanie kontrolne w powyższym zakresie wszczął [...] listopada 2014 r., o czym strona została powiadomiona jak również przekazano jej protokół z kontroli jak również jej wynik, który podpisała. Strona znała dokumenty kontroli jak również posiadała dokumenty źródłowe, na których ją oparto. W dniu [...] września 2016 r. pełnomocnik strony zapoznał się z aktami sprawy jak również zostały one przez niego sfotografowane w siedzibie [...]UW w G. Co do wniosku o powołanie biegłego rewidenta organ zwrócił uwagę na to, że w toku kontroli strona nie kwestionowała wysokości dochodów z tytułu opłat eksploatacyjnych wręcz wskazując ich wysokość dla potrzeb kontroli. Wysokość opłat obciążających stronę stanowi dokładnie kwotę o jakiej mowa w wyniku kontroli. ` W zakresie wniosku o zawieszenie organ wskazał, że brak jest ku temu podstaw w świetle art. 97 § 1 pkt 4 kpa ponieważ wskazane w piśmie zagadnienie nie jest zagadnieniem wstępnym, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik sprawy. Od decyzji Wojewody pełnomocnik strony złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 5 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 111 pkt 8 i 14 uofp, a także art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, 2) art. 255 ust. 1-5 uofp poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, 3) art. 7, 77 §1 kpa w zw. z art. 67 uofp, 4) art. 7, w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80kpa w zw. z art. 67 uofp, 5) art. 9 kpa w zw. z art. 11 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 67 uofp, 6) art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 67 kpa poprzez zawarcie w treści decyzji nieczytelnego podpisu osoby upoważnionej do jej podpisania bez podania przy podpisie jej stanowiska służbowego, co uniemożliwia jej identyfikację oraz brak podpisania załączników do decyzji, 7) art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 78 kpa w zw. z art. 67 uofp poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rewidenta, w sytuacji gdy w sprawie nie zachodziły przesłanki art. 78 § 2 kpa, 8) art. 6 kpa w zw. z art. 123 kpa w zw. z art. 126 § 3 kpa w zw. z art. 67 uofp w zw. z art. 45 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie i niedoręczenie stronie postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, pozbawiając tym samym stronę uprawnienia do dochodzenia swych praw na drodze sądowej, 9) art. 6kpa w zw. z art. 123 kpa w zw. z art. 67 uofp, poprzez brak wydania i doręczenia stronie postanowienia o odmowie powołania biegłego rewidenta, 10) art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 67 uofp poprzez jego błędną wykładnię , a w konsekwencji niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi zagadnienie wstępne, 11) art. 10 kpa, w zw. z art. 81 kpa w zw. z art. 67 uofp poprzez odmowę przedłużenia stronie terminu do zapoznania się z aktami i możliwość wypowiedzenia się oraz zgłoszenia stosownych wniosków i żądań. Decyzją z [...] grudnia 2016 r., Minister Finansów utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia ponownie ustalił stan faktyczny sprawy i wskazał, m.in. że jak wynika z akt sprawy pismem z [...] września 2016 r. Dyrektor UKS w Z. przedstawił [...] Urzędowi Wojewódzkiemu wynik kontroli dla Powiatu S. poczynając od 2011 r. w zakresie prawidłowości gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych i Drogowym Przejściu Granicznym w S. ( TTOC i DPG ). Minister stwierdził, że zgodnie z wynikami kontroli, co uwzględniono w zaskarżonej decyzji wynika, że Starosta S. nie odprowadzał do budżetu państwa środków z tytułu opłat, pobieranych od najemców, dzierżawców oraz władających powyższymi nieruchomościami. Kwoty nieprzekazanych środków stanowiących dochód budżetu państwa wyniosły: za 2012 r. - 2.260.579,43 zł; za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 22 lutego 2013 r. - 139.813,55 zł. Na pokrycie kosztów związanych z gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa w 2012 roku Starosta S. (Powiat) otrzymał z budżetu państwa za pośrednictwem Wojewody Lubuskiego dotację celową w wysokości 488.050 zł, z której wydatkował kwotę 488.004,38 zł. Ponadto ustalono, że opłaty eksploatacyjne netto (bez VAT), należne od nich odsetki oraz pozostałe związane z nimi dochody były księgowane w całości jako przychód Powiatu S. na koncie [...]. Wpłaty netto z powyższych tytułów księgowane były na koncie [...] i wykazane jako dochód Powiatu S. w rocznym sprawozdaniu [...] z wykonania planu dochodów budżetowych jednostki samorządu terytorialnego. Na podstawie zapisów na koncie [...] wskazano kwoty środków wpływających na rachunek bankowy z tytułu opłat eksploatacyjnych (dochody zrealizowane) oraz wyliczono kwoty dochodów należnych Skarbowi Państwa z tytułu tych opłat za poszczególne okresy rozliczeniowe. Na podstawie treści zawartych umów kontrolujący stwierdzili, że najemcy, dzierżawcy i władający nieruchomościami byli zobowiązani do wnoszenia na podstawie odrębnych faktur opłat z tytułu czynszu i opłat eksploatacyjnych co realizowali. Wynajmowane nieruchomości stanowiły własność Skarbu Państwa. Strona pobierając opłaty eksploatacyjne działała w odniesieniu do majątku Skarbu Państwa, nie zaś nieruchomości stanowiących własność Powiatu. Każda należność przekazana w tych okolicznościach przez najemców, dzierżawców nieruchomości Skarbu Państwa stanowi należność Skarbu Państwa i musi być odprowadzona jako dochód na podstawie art. 255 ust. 1 i 2 uofp do budżetu państwa z pomniejszeniem o określone w odrębnych ustawach dochody przysługujące jednostce samorządu terytorialnego (jst) z tytułu wykonywania tych zadań. Minister stwierdził, że przedmiotowe należności stanowią dochody publiczne i w żadnym razie nie mogą zostać uznane za przychody jst. Minister odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania i wskazał, że nie są one zasadne a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ administracji publicznej, którym jest Wojewoda [...] i podpisana przez osobę pełniącą funkcję piastuna tego organu czyli przez Wojewodę [...], zaś elementy tej decyzji w zakresie podpisu wyraźnie wskazują, że identyfikacja osoby podpisującej nie budzi wątpliwości. Podtrzymał również stanowisko organu I instancji co do braku podstaw zawieszenia postępowania administracyjnego oraz powody odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rewidenta i braku zasadności przedłużenia terminu do zapoznania się z aktami przez stronę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Powiat S. wniósł o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie w całości decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U.2009.157.1241 z późn. zm.) [dalej: uofp] w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. a uofp, poprzez błędną wykładnię tychże przepisów, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, iż opłaty za media stanowią odrębne od najmu lub dzierżawy świadczenie, podczas gdy dostarczanych przez Powiat S. - na rzecz najemców, dzierżawców oraz władających nieruchomościami po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych (dalej: TTOC) i Drogowym Przejściu Granicznym (dalej: DPG) w S. - wyrobów i usług nie można traktować jako świadczenia odrębnego od czynszu najmu lub dzierżawy i definiować jako "opłaty eksploatacyjne", albowiem przedmiotem świadczenia na rzecz najemców i dzierżawców jest usługa główna, tj. najem lub dzierżawa powierzchni, a koszty dodatkowe (pomocnicze), w tym opłaty z tytułu mediów ("opłaty eksploatacyjne"), służą realizacji tegoż celu, a tym samym, stanowią element rachunku kosztów zmierzający do ustalenia kwoty odpłatności za usługę najmu lub dzierżawy, gdyż - z ekonomicznego punktu widzenia - dopełniają świadczenie zasadnicze jakim jest najem/dzierżawa i nie należy sztucznie oddzielać ich od tegoż świadczenia, co potwierdza tezę, iż najem/dzierżawa powierzchni oraz opłaty za media stanowią świadczenie jednolite; 2) art. 111 pkt 14 uofp w zw. z art. 111 pkt 8 uofp, poprzez błędną wykładnię tychże przepisów, a w konsekwencji niewłaściwie przyjęcie, iż opłaty za media stanowią odrębne od usługi najmu lub dzierżawy świadczenie, które należy kwalifikować jako sprzedaż majątku, rzeczy i praw, podczas gdy dopełniają one świadczenie zasadnicze jakim jest najem lub dzierżawa powierzchni, co czyni zasadnym przyjęcie, iż należy traktować je jako świadczenie jednolite, albowiem dopełniają świadczenie zasadnicze jakim jest usługa najmu powierzchni, a tym samym, jako nierozerwalne, nie mogą być sztucznie oddzielanie od tegoż świadczenia; 3) art. 255 ust. 1 - 5 uofp, poprzez ich niewłaściwie zastosowanie, a w konsekwencji zobowiązanie Powiatu S. do zwrotu do budżetu państwa nieodprowadzonych "opłat eksploatacyjnych", pobieranych od najemców, dzierżawców oraz władających nieruchomościami po byłym TTOC i DPG w S., podczas gdy skarżący, traktował opłaty za media jako element świadczenia zasadniczego, jakim jest usługa najmu/dzierżawy, a tym samym - z uwagi na jednorodność tegoż świadczenia - nie miał obowiązku przekazywania tychże opłat na rzecz budżetu państwa, albowiem winien to czynić w ramach pobieranego od najemców oraz dzierżawców czynszu za korzystanie z nieruchomości Skarbu Państwa, jako usługi zasadniczej, co uzasadnia wadliwość stanowiska organu w tymże zakresie; 4) art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez ich błędną wykładnię oraz subsumpcję, a w konsekwencji przyjęcie, iż Powiat S. był zobowiązany do odprowadzenia na rzecz budżetu państwa 95% pobranych - od najemców, dzierżawców i innych władających nieruchomościami po byłym TTOC i DPG - "opłat eksploatacyjnych", podczas gdy opłaty za media stanowiły element świadczenia zasadniczego, jakim jest usługa najmu oraz dzierżawy, co bezspornie przemawia za tym, iż skarżący nie był obowiązany do przekazywania owych opłat na rzecz Skarbu Państwa, co - z uwagi na jednorodność świadczenia - powinien był czynić w ramach odprowadzanego czynszu, z których to kwot 25% stanowi dochód Powiatu, co uzasadnia wadliwość zaprezentowanego przez organ stanowiska; Naruszenie przepisów postępowania tj.: 5) art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 11 kpa. w zw. z art. 107 § 3k pa w zw. z art. 15 kpa, mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń oraz brak wskazania dowodów, na których oparł się organ rozpoznający niniejszą sprawę oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej bądź je pominął, co uniemożliwia zrozumienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również czyni niemożliwym dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, co spowodowane było naruszeniem naczelnej zasady dwuinstancyjności, albowiem organ II instancji dokonał kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia I instancji, przy czym powinien rozstrzygnąć sprawę od nowa; art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, jak również niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. art. 80 kpa, mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie poprzez wydanie zaskarżonej decyzji; rażące naruszenie przepisów postępowania tj: 8) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie przez organ II instancji decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 roku, znak [...], podczas gdy istniały podstawy do jej uchylenia w całości, a tym samym umorzenia w tymże zakresie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, 9) art. 138 § 2 kpa, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy - przez organ II instancji - decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 roku, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, tj.: a) art. 107 § 1 kpa, mającego istotny wpływ na wydaną w sprawie decyzję, poprzez zawarcie w jej treści nieczytelnego podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji, a także braku oznaczenia (przy podpisie) jej stanowisko służbowego, co uniemożliwia identyfikację osoby skarżone orzeczenie wydającej, przy czym do obligatoryjnych części składowych decyzji należy podanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania; art. 107 § 1 kpa, mającego istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez niepodpisanie przez osobę upoważnioną do wydania decyzji załączników do tejże decyzji dołączonych, co powoduje, iż nie można uznać, iż takie dokumenty są dokumentami publicznymi oraz mogą być traktowane jako wiążące załączniki do decyzji, a określające lub uzupełniające jej treść; art. 75 § 1 kpa w zw. z 78 kpa, mających istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rewidenta, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki wskazane w dyspozycji przepisu art. 78 § 2 kpa, a wnioskowany dowód dotyczył okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; art. 6 kpa w zw. z art. 123 kpa w zw. z 126 § 3 kpa w zw. z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., mających istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez ich niezastosowanie, polegające na niewydaniu oraz niedoręczeniu skarżącemu postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, które to postanowienie może być zaskarżone do sądu administracyjnego, pozbawiając tym samym skarżącego uprawnienia do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej; art. 6 kpa w zw. z art. 123 kpa, mających istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewydaniu oraz niedoręczeniu skarżącemu postanowienia w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rewidenta; art. 97 § 1 pkt 4 kpa, mających istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi kwestia uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, podczas gdy przed Prokuraturą Okręgową w G. Wydział III Organizacyjno-Sądowy zawisłe jest aktualnie postępowanie o tożsamym zakresie przedmiotowym, zaś wykazanym w toku tegoż postępowania pokrzywdzonym jest Powiat S.; art. 10 kpa w zw. z art. 81 kpa, mających istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, poprzez odmowę przedłużenia wyznaczonego skarżącemu terminu procesowego do zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia stosownych wniosków i żądań, podczas gdy obszerność materiału, zawiłość oraz waga sprawy przemawiały za uwzględnieniem w/w żądania co powinno skutkować jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznaniu organowi I instancji. ewentualnie - z daleko idącej ostrożności procesowej - w przypadku uznania przez Sąd, że podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa materialnego są chybione: rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 5 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 111 pkt 8 i pkt 14 uofp w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 udjst, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż Starosta S. - wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, polegające na gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa - pobierał opłaty za media od najemców bądź dzierżawców prowadzących działalność na terenie TTOC i DPG, podczas gdy opłaty te były wyłącznie wnoszone za pośrednictwem Starosty S., stanowiąc tym samym jedynie przychód budżetowy, stosownie do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. e lub 5 u.f.p.; art. 255 ust. 1-5 uofp poprzez ich niewłaściwie zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż Powiat S. był zobowiązany do przekazania do budżetu państwa 95% pobranych od najemców/dzierżawców opłat za media ("opłaty eksploatacyjne"), podczas gdy wskazane opłaty stanowią tylko i wyłącznie przychód, a nie dochód budżetowy, co implikowało wadliwym zastosowaniem tychże. Nadto skarżący wniósł o: wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...]. do czasu wydania orzeczenia przez Sąd;. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów do niniejszej skargi dołączonych, tj .: przykładowych umów najmu/dzierżawy/władania (21 szt.), przykładowych wyliczeń zużycia energii (ustalenia należnego ryczałtu) dla podmiotów gospodarujących na TTOC (14 szt.), przykładowych dowodów wpłat (5 szt.) i dowodów wymienionych od pkt d do qqq - na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia niniejszej skargi, w tym jako uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe zarzuty strona skarżąca rozwinęła w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2017r. strona dodatkowo poparła swoje stanowisko w sprawie, rozszerzając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa i wskazując, że wpływy z tytułu najmu, dzierżawy etc. osiągane w ramach umów cywilnoprawnych, nie stanowią niepodatkowych należności budżetowych w rozumieniu art. 60 uofp w ramach relacji podmiotów danego stosunku cywilnoprawnego. Cywilnoprawny charakter tych należności przesądza zdaniem skarżącego o tym, że zobowiązanie Powiatu S. w relacjach ze Skarbem Państwa do przekazania tychże środków na rzecz SP, ma również charakter cywilnoprawny, co wyklucza możliwość ich dochodzenia na drodze administracyjnej przez dysponenta części budżetowej. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. Sąd uzupełnił materiał dowodowy o część dowodów zgłoszonych w skardze określonych w postanowieniu Sądu, a w pozostałym zakresie wniosek ten oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 255 ust. 1, 2 i 4 u.f.p. zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, według stanu środków określonego na: 1) 10 dzień miesiąca – w terminie do 15 dnia danego miesiąca; 2) 20 dzień miesiąca – w terminie do 25 dnia danego miesiąca. Pobrane do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1, dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami są przekazywane odpowiednio przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową – w terminie do dnia 8 stycznia roku następującego po roku budżetowym, a gdy ten dzień jest dniem wolnym od pracy – do pierwszego dnia roboczego po tym terminie. W przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. a i pkt 3 u.f.p., dochodami publicznymi są dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze oraz ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych. Art. 111 pkt 8 u.f.p. stanowi, iż dochodami podatkowymi i niepodatkowymi budżetu państwa są dochody z najmu i dzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, dotyczące składników majątkowych Skarbu Państwa, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, zaś pkt 14 stanowi, że są to dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 lit a i b, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej.. Z akt sprawy wynika, iż w 2012 r. i w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 22 lutego 2013 r. Starosta S. realizujący zadania z zakresu administracji rządowej wynajmował/dzierżawił mienie Skarbu Państwa po byłym TTOC I DPG w S., w związku z czym pobierał, na podstawie zawieranych umów, m.in. opłaty eksploatacyjne, które nie były odprowadzane w trybie art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p. do budżetu państwa. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący na cele utrzymania przedmiotowych nieruchomości otrzymał w 2012 r. dotację, która została wydatkowana i rozliczona. Przedmiotem sporu są natomiast należności, które skarżący otrzymał w ramach udostępniania dóbr podmiotom korzystającym z nieruchomości Skarbu Państwa na podstawie umów cywilnoprawnych w postaci opłat eksploatacyjnych, i których co jest bezsporne, nie przekazał do budżetu państwa. Nie ulega natomiast wątpliwości, że wszystkie należności, które otrzymał skarżący w ramach udostępniania przedmiotowych dóbr (potwierdzonych fakturami VAT), powinny być odprowadzone do budżetu państwa (z odpowiednim pomniejszeniem dochodów wynikających z odrębnych ustaw). Tymczasem ustalono, że opłaty eksploatacyjne netto (bez VAT), należne od nich odsetki oraz pozostałe związane z nimi dochody były księgowane w całości jako przychód Powiatu S. na koncie [...]. Wpłaty netto z powyższych tytułów księgowane były na koncie [...] i wykazane jako dochód Powiatu S. w rocznym sprawozdaniu [...] z wykonania planu dochodów budżetowych jednostki samorządu terytorialnego. Wysokość nieprzekazanych dochodów za sporny okres, wskazanych w decyzji, organ I instancji przyjął w oparciu o wyniki kontroli dokonanej przez UKS oraz zgromadzone w jej ramach dokumenty, która to wysokość nie była kwestionowana ( na podstawie obrotów stanu konta Starostwa S. [...]) przedstawiając stosowne wyliczenia w załącznikach nr 1 i 2 do decyzji. W świetle przywołanych regulacji zasadne stało się zatem wydanie decyzji określającej kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. W tym miejscu należy stwierdzić, że pozbawione podstaw prawnych są twierdzenia strony co do tego, że sporne należności stanowiące opłaty eksploatacyjne, stanowią wraz z należnościami z tytułu czynszu, dzierżawy, wynikającymi z umów cywilnoprawnych i będące należnościami z tych umów należności jednolite zatem jeżeli nawet Powiat ( z czym skarżący się nie zgadza) zobowiązany byłby do zwrotu przedmiotowych należności to jedynie w wysokości 75% a nie 95% jak błędnie określono to w decyzjach organów. Ponadto bezzasadne są twierdzenia strony co do tego, że należności te, są należnościami cywilnoprawnymi zatem mogą być dochodzone jedynie na drodze cywilnej z wyłączeniem drogi administracyjnej. Odnosząc się do przedstawionego stanowiska strony należy wskazać, że charakter należności, wynikający ze wskazywanych umów cywilnoprawnych wyraźnie określił sam ustawodawca, określając je w art. 5 ust.4 lit.a i pkt 3 uofp ( w tym ostatnim przypadku chodzi tu np. o odsprzedawaną energię elektryczną, czy dostawę ciepła, wodę) jako dochody publiczne, zatem odmienne stanowisko skarżącego, w tym zakresie, nie może odnieść skutku. Do charakteru przedmiotowych należności ustawodawca odnosi się również w art. 111 pkt 8 i 14 wskazując, że są to dochody. Nie ma wątpliwości zatem, że w odniesieniu do takich dochodów pobranych przez zarząd jst, a nie przekazanych do budżetu państwa w terminie określonym w art. 255 ust.1 uofp konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej. Powoduje to, że do kontroli takiej decyzji właściwy jest sąd administracyjny, a kontrola Sądu może dotyczyć jedynie prawidłowości takiej decyzji, a nie może dotyczyć rozważania charakteru umów zawieranych z najemcami/ dzierżawcami przez organy w ramach "dominium". Sąd wskazuje, że dla przyjęcia, że czynsz i opłaty eksploatacyjne stanowią jednolitą należność (wg strony), co miałoby znaczenie dla wysokości kwot należnych z tego tytułu Skarbowi Państwa, bez znaczenia pozostają zapisy umów najmu i dzierżawy, (które Sąd na wniosek strony przyjął w poczet materiału dowodowego), ponieważ o wysokości rozliczeń opłat eksploatacyjnych decydują przepisy prawa, w tym wypadku prawidłowo wskazany przez organy art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o dochodach jst z 23 listopada 2003 r. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że Powiat ma prawo jedynie do 5% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Z przedłożonych przy skardze przykładowych umów najmu/dzierżawy zawieranych przez Powiat z najemcami wynika jedynie ustalenie praw i obowiązków stron, wysokość czynszu i odrębnie wyliczanych we wskazany w umowach sposób, opłat eksploatacyjnych. Z przykładowych dowodów wpłat (5) wynika natomiast, że dokonując wpłat najemcy/dzierżawcy dokonywali tego w oparciu o dwie faktury jakkolwiek na jeden rachunek. W związku jednak z tym z faktem i z faktem, że opłaty eksploatacyjne np. za energię elektryczną były rozliczane ryczałtowo, nie można zasadnie twierdzić, jak czyni to strona w skardze, że należności eksploatacyjne stanowią jedynie element rachunku kosztów zmierzający do ustalenia kwoty odpłatności za usługę najmu/dzierżawy, że dopełniają jedynie należności z tytułu tego zasadniczego świadczenia i nie można ich sztucznie oddzielać od przedmiotowego świadczenia. Na okoliczność, że opłaty zasadnicze należy w określonym stanie traktować jako świadczenie jednolite wraz z czynszem skarżący powołał wskazane w skardze wyroki TSUE, które dotyczą jednak innego przedmiotu sprawy i innego stanu prawnego ponieważ zostały one tak jak np. wyroki C- 392/11, C- 42/14 wydane wprawdzie w odniesieniu do umowy najmu ale dla potrzeb podatku VAT, wyrok w sprawie C- 224/2013 dotyczy natomiast umowy ubezpieczenia i leasingu. Żaden ze wskazywanych w skardze wyroków, w tym wyrok NSA I FSK 844/15 również dotyczący problematyki VAT, nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Tak więc nie można uznać, że sposób rozliczania się z wynajmującym ma decydować o charakterze wnoszonych należności w przedmiotowej sprawie. Nie można w związku z tym przyjąć, że z tytułu uzyskiwanych dochodów w związku z wykonywaniem zadań z zakresu administracji rządowej skarżący miałby prawo nie do 5% a do 25% pobranych należności - zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zasadnie organ II instancji wywiódł bowiem, iż dochody z tytułu opłat eksploatacyjnych nie stanowią czynszu dzierżawnego czy czynszu najmu i wpływy te nie podlegają regulacji wynikającej z art. 23 ust. 3 u.g.n. Nie można przy tym jak twierdzi skarżący w związku z zawarciem i wykonywaniem umów najmu/dzierżawy traktować go jak pośrednika a uzyskiwane dochody za przychody. Należy zgodzić się z organami, że opłaty eksploatacyjne nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 4lit.e lub 5 uofp , ponieważ nie stanowią ani innych operacji finansowych (pkt. 4 lit. e) ani też nie stanowią przychodów jednostek sektora finansów publicznych pochodzących z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Tym samym Sąd za bezzasadne uznał zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia treści przepisów materialnych wskazywanych w pkt 1, 2 3,4,10 i 11 skargi tj. art. 5 ust.2 pkt 3 uofp w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 4 lit.a uofp, art. 111 pkt 8 i 14 uofp, art. 255 ust. 1-5 uofp, art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jak również zarzuty zawarte w piśmie procesowym strony z dnia [...] listopada 2017 r. Za nietrafne Sąd uznał także zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt od 5 do 9 lit. a- gqq skargi. Odnosząc się do wskazywanych w nich zarzutów należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja organu I instancji zapadła z rażącym naruszeniem prawa poprzez zawarcie w jej treści nieczytelnego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, a także braku oznaczenia przy podpisie jej stanowiska służbowego, co uniemożliwia jej identyfikację. Należy stwierdzić, że decyzja Wojewody [...] została sporządzona w taki sposób, że na jej stronie pierwszej wskazany został organ oraz imię i nazwisko piastuna funkcji organu czyli imię i nazwisko Wojewody W. D. zaś pod pouczeniem strony o zasadach zaskarżenia decyzji złożony został podpis na tyle czytelny, że w ocenie Sądu dowodzi on, że złożony został przez Wojewodę. Taki sam podpis i podobne oznaczenie zawiera postanowienie o sprostowaniu decyzji. Skoro podpis złożył sam uprawniony do wydania decyzji brak jest podstaw ażeby zasadnie twierdzić, że doszło do naruszenia art. 107 § 1 kpa., zatem nie można uznać, że stan faktyczny w sprawie związany z tą kwestią odpowiada sytuacjom, których dotyczą wskazywane w skardze na tę okoliczność wyroki sądów administracyjnych. Brak jest zatem podstaw do uznania, że doszło do naruszenia art. 107 § 1 kpa. Z zagadnieniem tym wiąże się kwestia załączników nr 1 i 2 do decyzji I instancji, które zawierają wyliczenia należnych opłat eksploatacyjnych za poszczególne miesiące roku 2012 i 2013, co do których strona wskazuje, iż nie zawierają one podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji. Przede wszystkim należy wskazać, że w decyzji organu I instancji znajduje się wyraźne określenie dotyczące należnych kwot więc okoliczność ta nie budzi wątpliwości. Art. 107 § 1 kpa stanowi, że podpis musi stanowić element decyzji i taki podpis na decyzji, co wskazano widnieje. W ocenie Sądu podpisanie załączników jeśli stanowią jej część byłoby wskazane ale ich brak nie dyskwalifikuje samej decyzji. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania w sprawie ponieważ organy obydwu instancji słusznie wskazały, że fakt iż toczy się wskazywane przez stronę postępowanie w Prokuraturze Okręgowej w G., w którym skarżący występuje jako pokrzywdzony, nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez rozstrzygnięcia którego organ nie mógłby rozstrzygnąć sprawy. Zagadnienie wstępne musi dotyczyć jak trafnie wskazały organy zagadnienia prawnego, tymczasem fakt prowadzenia postępowania karnego takiego zagadnienia nie stanowi a i sama strona, poza kwestionowaniem stanowiska organów w tym zakresie do zagadnienia tego w żaden sposób się nie odnosi. Tym samym Sąd podziela stanowisko organów w tym zakresie. Sąd zwraca jednak uwagę na to, że jakkolwiek organ I instancji odniósł się do wniosku o zawieszenie w swojej decyzji wskazując na przyczyny odmowy uwzględnienia wniosku, to jednak dopuścił się uchybienia w tym zakresie polegającego na tym, że powinien wydać odrębne postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania i doręczyć je stronie. Zaznaczyć przy tym należy, że okoliczność ta nie pozbawiła strony – jak twierdzi skarżący - możliwości zaskarżenia tego postanowienia do Sądu ponieważ na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie służy zażalenie – co wynika z treści art. 101 § 3 kpa. Jak bowiem wynika z tego przepisu zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania a więc na postanowienia tamujące bieg sprawy. Taki też ugruntowany pogląd prezentuje w tym przedmiocie orzecznictwo sądowo- administracyjne (tak komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego - art. 101 § 3 Piotr Marek Przybysz). Skoro więc na przedmiotowe postanowienie nie służy zażalenie to zgodnie z art 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nie służy na nie skarga do Sądu. Biorąc pod uwagę wskazywany przepis należy stwierdzić, że postanowienie takie jak omawiane wyżej nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym co do istoty sprawy – jest to tzw. postępowanie wpadkowe wobec czego w żadnym razie nie jest ono zaskarżalne do Sądu. Powoduje to, że strona mogła zwalczać stanowisko organu w tym przedmiocie w odwołaniu na podstawie art. 142 kpa, co też uczyniła i do czego odniósł się organ II instancji. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia art. 126 § 3 w zw. z art. 45 Konstytucji. Sąd nie podziela również poglądu strony i nie uznaje za zasadne jej zarzutów odnoszących się do odmowy uwzględnienia jej wniosku dowodowego w postaci powołania w sprawie biegłego rewidenta na okoliczność wskazania faktycznej wysokości należności z tytułu opłat eksploatacyjnych. W tym zakresie organ I instancji również dopuścił się uchybienia, które dotyczy braku wydania postanowienia i jego doręczenia stronie odnosząc się do tego zagadnienia w decyzji w związku z czym strona mogła zaskarżyć stanowisko organu w odwołaniu. Tym niemniej ze stanowiskiem organów w zakresie zbędności tego dowodu Sąd się zgadza. Należy wskazać, że kwota należności została określona przez UKS zarówno w protokole jak również w wyniku kontroli, które to dokumenty zostały stronie doręczone. Wysokości tych wyliczeń, które zostały dokonane na podstawie materiałów źródłowych w postaci faktur dowodów wpłat i obrotów na kontach, które były w posiadaniu strony i przez nią zostały udostępnione, strona nie tylko nie kwestionowała ale wręcz potwierdziła. Dowodzi tego treść pisma z [...] sierpnia 2016 r., stanowiącego odpowiedź na protokół kontroli skierowanego do UKS podpisanego przez Starostę Powiatu. Tym samym skoro na etapie kontrolnym strona potwierdziła prawidłowość dokonanych wyliczeń to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dotyczącego powołania biegłego na etapie postępowania administracyjnego w sytuacji gdy nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowość ustaleń kontrolnych. Za takie okoliczności nie może być uznany protokół kompleksowej kontroli Powiatu S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. dokonanej przez Regionalną Izbę Obrachunkową w Z., w którym znalazły się w odniesieniu do 2012 r. nieznacznie odmienne wyliczenia dotyczące opłat eksploatacyjnych, ponieważ był to dokument wcześniejszy, doskonale stronie znany, zatem skoro nie kwestionowała wyników późniejszej kontroli należy uznać, że to te wyliczenia były prawidłowe. W związku z powyższym należy uznać, że organy nie dopuściły się naruszenia art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 78 kpa. Sąd uznaje za bezzasadne również zarzuty skarżącego dotyczące braku przedłużenia przez organ do 30 dni terminu do zapoznania się przez pełnomocnika z materiałami sprawy, możliwości wypowiadania się jak również zgłaszania dowodów. Sąd uznaje w ślad za organami, że biorąc pod uwagę materię sprawy, to że akta administracyjne nie były zbyt obszerne, pełnomocnik miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w wyznaczonym czasie. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik w wyznaczonym czasie złożył w sprawie pismo procesowe, w którym zgłosił stosowne wnioski, w tym wniosek dowodowy, co dowodzi, że przedmiot sprawy nie był mu obcy, w dniu [...] września 2016 r. zapoznał się również z aktami sprawy. Należy zaznaczyć przy tym, że w toku postępowania odwoławczego skarżący zapoznał się z aktami lecz mimo, że miał taką możliwość nie składał żadnych wniosków, nie zajął też stanowiska w sprawie. Tym samym Sąd uznał, że nie zostały naruszone uprawnienia strony przewidziane treścią art. 10 kpa i nie został również naruszony co zarzuca strona w skardze bez bliższego wyjaśnienia art. 81kpa. Sąd uznaje, że zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy i właściwie oceniony z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie obydwu decyzji zostało sporządzone w sposób właściwy, zawierają one ustalenie stanu faktycznego, odniesienie się do materiału dowodowego i wskazują w sposób prawidłowy podstawę prawną z jej wyjaśnieniem. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa , art. 80 kpa, 107 § 3 kpa, jak również art. 6, 9 i 11 kpa. Organ II instancji uznając decyzję organu I instancji za prawidłową i utrzymując ją w mocy nie dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, zatem nie naruszył tym samym art. 138 § 2 kpa. Należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a dostrzeżone przez Sąd naruszenia art. 123 § 1 kpa dotyczące braku wydania odrębnego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu i odmowie zawieszenia postępowania i ich doręczenia, nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia w związku z czym działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.