V SA/Wa 48/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Wraz ze skargą z [...] grudnia 2016 r. na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., R. S. (dalej jako: "skarżący"), wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z uwagi na fakt, iż powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone przez stronę, zarządzeniem z 1 czerwca 2017 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 720 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Odpis zarządzenia z 1 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu 19 czerwca 2017 (ZPO – k. 33 akt sądowych), a zatem termin do jego wykonania mijał z dniem 26 czerwca 2017 r. Zgodnie z informacją z 5 lipca 2017 r. (k. 34 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w terminie zakreślonym przez Sąd, nie uiścił wpisu od skargi, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.