V SA/Wa 4800/15

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ż. J.-S. o przyznanie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Ż. J.S. i W. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... listopada 2015 r. Nr ... w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu zarządza: pozostawić wniosek bez rozpoznania. Z. J. zawarła w skardze z dnia 8 grudnia 2015 r. wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania w całości. Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2016 r. wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem PPF – w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z załączonym blankietem formularza PPF – według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257) – zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 19 stycznia 2016 r. (potwierdzenie na k. 25 akt sądowych). W odpowiedzi skarżąca nadesłała wniosek o prawo pomocy z dnia 26 stycznia 2016 r., sporządzonego na nieobowiązującym formularzu PPF – według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245). Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzroku. Na podstawie delegacji ustawowej – zawartej w art. 256 pkt 1 p.p.s.a. – Rada Ministrów wydała w dniu 19 sierpnia 2015 r. wskazane wyżej rozporządzenie, które zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 28 sierpnia 2015 r. pod pozycją 1257. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r., stosownie do treści § 5 tego rozporządzenia. Wobec tego, iż mimo wezwania oraz przesłania wnioskodawczyni obowiązującego formularza PPF, nie złożyła ona wniosku na formularzu PPF według wzoru obowiązującego od dnia 29 sierpnia 2015 r., należało wniosek pozostawić bez rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dodatkowo podnieść należy, iż na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła wżycie od dnia 15 sierpnia 2015 r., wprowadzono do p.p.s.a. przepis art. 252 § 1a. Przepis ten nałożył na stronę ubiegającą się o prawo pomocy obowiązek złożenia oświadczenia o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Wskazać trzeba, iż wzory formularzy PPF i PPPr ustalone nieobowiązującym już rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., klauzuli wymaganej przez art. 252 § 1a p.p.s.a. nie zawierały. Została ona natomiast wprowadzona do wzoru urzędowego formularza stanowiącego załącznik do obowiązującego obecnie rozporządzenia z dnia 19 sierpnia 2015 r. Niezależnie zatem od wyłuszczonych wyżej powodów pozostawienia wniosku bez rozpoznania, dodatkowo należało mieć na uwadze to, że skarżąca nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 252 § 1a p.p.s.a., bowiem występując z wnioskiem o prawo pomocy nie zawarła w nim klauzuli wyrażonej w tym przepisie. Niejako na marginesie zauważyć można, iż złożony przez skarżącą wniosek na formularzu PPF z dnia 26 stycznia 2016 r. (k. 28-32 akt sądowych), został wygenerowany elektronicznie przez samą wnioskodawczynię, o czym świadczy sposób wypełnienia jego poszczególnych rubryk. Natomiast do wezwania z dnia 13 stycznia 2016 r. (k. 19 akt sądowych) został załączony obowiązujący, niewypełniony blankiet formularza PPF (czysty blankiet), który należało uzupełnić i odesłać do Sądu, zgodnie z treścią wezwania. Wnioskodawczyni mogła to uczynić odręcznie, bądź skorzystać z właściwego formularza PPF wygenerowanego elektronicznie, jednakże zgodnego z obecnie obowiązującym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. Z wyłożonych wyżej względów, na podstawie art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., zarządzono jak w sentencji.