V SA/Wa 4839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) w pomniejszonej wysokości za rok 2013 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie na rzecz M. W. kwotę 114 zł (sto czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez M. W. (dalej: Skarżący, Strona) jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Dyrektorem Oddziału, organem odwoławczym lub II instancji) z [...] października 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Kierownikiem Biura lub organem I instancji) z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 15 maja 2013 r. złożonym do Biura Powiatowego w [...] Skarżący zwrócił się o przyznanie płatności za rok 2013 deklarując powierzchnię działek rolnych do jednolitej płatności podstawowej 15,02 ha. W dniu 7 października 2013 roku Skarżący złożył oświadczenie o wystąpieniu podtopień i na działach zadeklarowanych do płatności obszarowej, które w konsekwencji nie były wykoszone i nie były wykonywane na nich działania agrotechniczne. W tym samym dniu złożono oświadczenia o wystąpieniu szkody w uprawach w gospodarstwie wnioskodawcy podpisane przez H. M. i A. M.. Pismem z dnia 25 października 2013 roku organ I instancji wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych podczas kontroli administracyjnej błędów odnośnie działki nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie w dniu 4 listopada 2013 roku Strona złożyła korektę wniosku wraz z oświadczeniem, iż od dnia 12 lipca 2013 roku użytkowała działkę rolną położoną na działce nr [...] o powierzchni 1,42 ha, jako łąkę trwałą i w związku z tym ubiega się o płatność. Skarżący przedstawił akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] lipca 2013 roku sprzedaży działki przez Skarżącego. W trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych w dniach 12-19.11.2013r. w zakresie wzajemnej zgodności w gospodarstwie odkryto na działkach rolnych naruszenie w zakresie normy N.04.1. : – na działce A (położonej na działce ewidencyjnej [...]) na powierzchni 0,19ha, stwierdzono zasięg – 1 pkt, dotkliwość – 3 pkt, trwałość - 3 pkt; – na działce B (położonej na działce ewidencyjnej [...]) na powierzchni 0,07ha stwierdzono zasięg – 1 pkt, dotkliwość - 3pkt, trwałość - 3pkt; – na działce E (położonej na działce ewidencyjnej [...]) na powierzchni 0,03ha stwierdzono zasięg - 1 pkt, dotkliwość - 3pkt, trwałość - 3pkt. Raporty z kontroli przeprowadzonej w dniach 19 – 29 listopada 2013 roku w zakresie kwalifikowalności powierzchni wskazywały na następujące nieprawidłowości mające wpływ na wysokość przyznanych płatności: – w przypadku działki rolnej A o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,02 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 1,94 ha i zastosowano kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej oraz kod DR52 Stwierdzono powiększenie zasiągu pola zagospodarowania wraz z kodem DR53 Stwierdzono zmniejszenie zasiągu pola zagospodarowania; – w przypadku działki rolnej B o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 3,49 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 3,12 ha i zastosowano kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, kod DR51 Stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności oraz kod DR52 Stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania. Stwierdzono również, że działka rolna jest niespójna (kod DR22), pomierzono część 1 o powierzchni 2,82 ha oraz część 2 o powierzchni 0,30ha; – w przypadku działki rolnej C o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,46 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 2,35 ha i zastosowano kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, kod DR51 Stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności; – w przypadku działki rolnej D o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,88ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 0,45 ha i zastosowano kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, kod DR51 Stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności; – w przypadku działki rolnej E o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,00 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 0,82 ha i zastosowano kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, kod DR51 Stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności oraz kod DR52 Stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania; – w przypadku działki rolnej F o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,92 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 0,87 ha i zastosowano kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej oraz kod DR52 Stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania; – w przypadku działki rolnej M o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,76 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 0,81 ha i zastosowano kod DR13- Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej – w przypadku działki rolnej N o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,42 ha stwierdzono na podstawie wykonanych pomiarów - 1,42 ha i zastosowano kod DR18- Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Kierownik Biura decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] przyznał Skarżącemu płatności na rok 2013 w kwocie 8 672,11 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 2 827,55 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz zastosowanie współczynnika korygującego. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 , art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), art. 58, art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 1 ze zm. dalej: rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009), art. 11 oraz art. 23-34 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009r., str. 16, ze zm.) z uwzględnieniem przepisów art. 79 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Organ I instancji, uwzględniając oświadczenie złożone w dniu [...] października 2013 roku oraz zeznania dwóch świadków, uznał działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w 2013 roku spowodowanych podtopieniami na działkach zadeklarowanych do płatności obszarowej. Kierownik Biura wskazał, że łączna powierzchnia wykluczonych z płatności obszarowej gruntów po uwzględnieniu kompensacji wynosi 1,17 ha, zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej po kontroli na miejscu wynosi 13,85 ha. Początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej wynosi 11 499,66 zł została jednak pomniejszona ze względu na stwierdzone różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną zgodnie z art. z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wynosi 8,4477%. Zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej została pomniejszona o kwotę 1 942,90 zł. Organ I instancji zwrócił uwagę, iż w sytuacji, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000,00 euro, przeliczonej na złote według kursu euro - kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000,00 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 2,45365800%. Współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. W przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Organ I instancji mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych Skarżącemu płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 9 556,76 zł, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 2 259,92 euro, zastosował do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 259,92 euro współczynnik korygujący w wysokości 2,45365800%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 6,38 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 26,97 złotych, co stanowi 6,38 euro. O kwotę tę organ I instancji zastosował współczynnik korygujący pomniejszając dla Skarżącego kwotę jednolitej płatności obszarowej. Kierownik Biura zmniejszył również całkowitą kwotę płatności, ponieważ w kontroli na miejscu stwierdzono niezgodności z tytułu wzajemnej zgodności. Odnosząc się do stwierdzonej nieprawidłowości N.04.1 organ I instancji podał, iż mówi ona o tym, że na łąkach lub pastwiskach okrywa roślinna nie była koszona i usuwana, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca, lub nie były na nich wypasane zwierzęta. W przypadku łąk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej okrywa roślinna nie była na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie określonym w przepisach w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013, jednak nie później niż do dnia 30 września. Organ I instancji stwierdził powtarzające się niezgodności w ciągu kolejnych 3 lat, gdzie pierwsza miała miejsce w 2011 roku. Suma punktów w niniejszej sprawie wynosi 7, a więc płatność podlega zmniejszeniu o 3 % zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącego organ II instancji w dniu [...] października 2015 roku wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura z [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o wyniki prawidłowo przeprowadzonej kontroli działek rolnych i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa uznając słuszność wydanej decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Organ II instancji podkreślił, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności za rok 2013 wynosi 15,02 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu wynosiła 13,85 ha. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji uznał, że niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem Strony, aby decyzja została oparta na nie zawsze prawdziwych stwierdzeniach zawartych w raportach ze sztucznie mnożonych kontroli, podkreślając, iż zgodnie z art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Brak powiadomienia rolnika o kontroli i jego nieobecność w trakcie kontroli nie powoduje nieważności przeprowadzonych czynności kontrolnych. W odpowiedzi na zarzuty Skarżącego dotyczące współczynnika korygującego organ odwoławczy zauważył, iż ta kwestia została omówiona w decyzji organu I instancji. M. W. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału z [...] października 2015 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie wszystkie grunty rolne były utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został zgłoszony wniosek o przyznanie tej płatności, podczas gdy dokumenty Skarżący złożył – stosowne oświadczenie o wystąpieniu siły wyższej, które następnie zostało uznane przez organ I instancji; b) art. 75 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE. L 316 z 2 grudnia 2009 roku, str. 65, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i dokonanie zmniejszeń płatności w sytuacji, gdy organ I instancji uznał istnienie siły wyższej; c) art. 19 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z: – art. 71 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE. L 316 z 2 grudnia 2009 roku, str. 65, ze zm.); – § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 roku w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434, ze zm.); poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że doszło do powtarzającej się niezgodności w zakresie normy N.04.1, podczas gdy nie można mówić o niezgodności normy N.04.1 w 2013 r. (na działkach A,B,E) i w 2011 r. Niezgodność tej normy w 2011 r. została skutecznie zakwestionowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 roku, sygn. akt V SA/Wa 1219/13, wydanym na skutek wniesienia skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2013 roku Nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej za 2011 r. w pomniejszonej wysokości, w którym wskazano na bezpodstawność uznania istnienia w 2011 r. niezgodności normy N.04.1 na działkach J, Ł, R, H, N, M, d) art. 17 ust. 1, art. 18 i 19 rozporządzenia nr 2419/2001, art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 124 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz przepisu art. 57 ust. 3 akapit pierwszy i art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez przeprowadzenie kontroli na miejscu w niewłaściwy sposób polegający na nie wzięciu pod uwagę topografii terenu, sąsiedztwa wysokich drzew i wysokiej ściany lasu, które wpływają na zanik sygnału GPS na granicy działki, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem w wyniku kontroli powierzchni działek Skarżącego i błędnym wynikiem odbiegającym od danych zawartych we wniosku Skarżącego. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7, 77, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności wskazywanego w odwołaniu wpływu ww. wyroku WSA w Warszawie zapisy raportu kontroli w 2011 r., będącego podstawą uznania istnienia powtarzalności naruszenia normy N.0.4.1 i niewskazanie przyczyn jego nieuwzględnienia; 2. art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy ww. decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] mimo wskazanych wyżej zarzutów. Dyrektor Oddziału w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna, nie podzielając jednakże wszystkich jej zarzutów. Na początku WSA podkreśla, iż niezasadny jest zarzut nieprawidłowego ustalenia przez organ powierzchni działek, które to powierzchnie są inne, niż zadeklarowane przez Skarżącego we wniosku o płatność bezpośrednią na rok 2013 (sprawa niniejsza) jak też we wniosku o płatność rolnośrodowiskową za rok 2013 (sprawa o sygn. akt: V SA/Wa 4838/15) i płatność ONW za rok 2013 (sygn. akt: V SA/Wa 4837/15). Powierzchnia została ustalona przez kontrolę wykonaną na miejscu metodą inspekcji terenowej, w której pomiary powierzchni dokonywane są w terenie przy pomocy urządzenia GPS wykorzystującego system nawigacji satelitarnej i częściowo za pomocą innych metod pomiaru, przy wykorzystaniu taśmy mierniczej oraz tachimetru elektrycznego. Ponadto inspektorzy terenowi wykonują zdjęcia działek rolnych oraz szkice pomiaru, na których wskazują miejsca i kierunek wykonywania zdjęć. Kontrola, była przeprowadzona przez podmiot dysponujący odpowiednimi warunkami organizacyjnymi i technicznymi, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o wspieraniu. Sąd nie ma uprawnień, do podważenia wyników kontroli, skoro dokonał jej uprawniony do tego podmiot, w sposób niezależny od organu administracyjnego i bezstronny. Nie można zgodzić się z zarzutem Strony, aby decyzja została oparta na nie zawsze prawdziwych stwierdzeniach zawartych w raportach ze sztucznie mnożonych kontroli, podkreślając, iż zgodnie z art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Brak powiadomienia rolnika o kontroli i jego nieobecność w trakcie kontroli nie powoduje nieważności przeprowadzonych czynności kontrolnych. Odnośnie wskazanego przez Skarżącego wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013r. sygn. akt: V SA/Wa 1219/13, to dotyczył on płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. Sąd uchylił decyzję II instancji z powodu błędnej interpretacji i wykładni rozporządzenia MRiRW z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 odnośnie przyjęcia terminu końcowego na wykonanie koszenia (kwestia, czy zaistniały nieprawidłowości w zakresie obowiązujących dla danej płatności norm i wymogów). Ma to duże znaczenie, albowiem, w razie powtarzającej się niezgodności N.04.1 , zgodnie z § 41 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego ustalana jest procentowa obniżka płatności rolnośrodowiskowej na podstawie przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonym nieprawidłowościom. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 roku w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. nr 67, poz. 434, ze zm.) stwierdzonemu naruszeniu wymogów lub norm (raport z kontroli) przypisuje się liczbę punktów w ramach oceny wagi w zakresie zasięgu, dotkliwości i trwałości. W przypadku stwierdzenia powtarzającej się niezgodności, odsetek ustalony w sposób wskazany powyżej, zostaje pomnożony przez 3 względem pierwszego przypadku niezgodności. Odnosząc się do stwierdzonej nieprawidłowości N.04.1 organ podał, iż chodzi o to, że na łąkach lub pastwiskach okrywa roślinna nie była koszona i usuwana, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca, lub nie były na nich wypasane zwierzęta. W przypadku łąk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej okrywa roślinna nie była na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie określonym w przepisach w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013, jednak nie później niż do dnia 30 września. Organ stwierdził , że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z powtarzającymi się niezgodnościami w ciągu kolejnych 3 lat, gdzie pierwsza miała miejsce w 2011 roku. Suma punktów w wynosi 7, a więc płatność podlega zmniejszeniu o 3 % zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, jednakże z uwagi na powtarzające się niezgodności , ustalony odsetek zostaje pomnożony przez trzy względem pierwszego przypadku niezgodności. Dlatego określono procentową wielkość zmniejszenia kwoty płatności na 9%. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w wyniku uchylenia przez WSA decyzji dot. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 (sprawa sygn. akt: V SA/Wa 1219/13), została wydana decyzja z dnia [...].03. 2015r Nr [...] (stała się ostateczna). Odnośnie roku 2012 organ wydał decyzję z dnia [...].03. 2014r. (ostateczna) Nr [...]. Obie te decyzje nie mogą być w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu; obie dotyczą płatności rolnośrodowiskowej i płatności nimi przyznane są w pomniejszonej wysokości. Jednakże, jeżeli chodzi o decyzję z [...] października 2015r.(przedmiotową) należy wskazać, iż nie jest ona prawidłowa. Decyzją I instancji przyznano Skarżącemu płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tj. jednolitą płatność obszarową (JPO) w pomniejszonej wysokości określając procentową wielkość zmniejszenia kwoty płatności wynoszącą 9% z powodu powtarzającej się niezgodności w zakresie wymogów i norm. Decyzją II instancji utrzymano w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR, stwierdzając w jej uzasadnieniu iż uznano działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w 2013r, dlatego nie zastosowano obniżek z tytułu stwierdzonych niezgodności. Wskazując oznaczenia działek na których doszło do niezgodności, organ nie ustalił stosunku działek rolnych do działek ewidencyjnych, co - wobec operowania nieczytelnymi oznaczeniami działek, uniemożliwia Sądowi prześledzenie toku rozumowania organu i zasadności dokonanych przez niego ustaleń, w kontekście wystąpienia (lub braku) niezgodności. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jasno, jakie niezgodności i na których działkach wystąpiły. Uzasadnienie jest nieczytelne, a to narusza przepis art. 107 § 3 K.p.a., który realizuje zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Z tych względów, WSA nie mógł skontrolować przedmiotowej decyzji . Wobec powyższego na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.