V SA/Wa 489/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T.N. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Wojewoda [...] pismem z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] powiadomił T.N., iż jej wniosek w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art.61 ust.1a pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), z uwagi na zastosowanie wobec cudzoziemki środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu (postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].08.2009r. sygn.akt [...]). Pismem z dnia 8 lutego 2010 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. pismo Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz.1694 ze zm.) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca zatrzymanego, umieszczonego w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku do którego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju lub pozbawionego wolności wskutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie ustaw, uznaje się za legalny. Na podstawie natomiast art.61 ust.1a pkt 2 ww. ustawy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożony cudzoziemca, o którym mowa w art.110, pozostawia się bez rozpoznania. Przepis art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm. ), w punktach 1-8 wymienia rodzaje aktów i czynności, względem których sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej przez orzekanie w sprawach skarg na te akty. Należy wskazać, iż pozostawienie wniosku bez biegu na podstawie art. 61 ust.1a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach polega na usprawiedliwionym prawem zaniechaniu czynności do jakich obliguje wszczęcie postępowania zainicjowanego podaniem czyniącym zadość wymaganiom przepisów prawa. Poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Jest to czynność materialno-prawna, nie powodująca żadnych skutków zarówno materialno-prawnych, jak i procesowych. W związku z powyższym należy uznać, iż pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania nie stanowi aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne. W tej sytuacji, nie poddając analizie pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.