V SA/Wa 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko- Jabłońska, Protokolant - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2008 r. nr pismo [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. I. Uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie II. Zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. W. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] listopada 2007r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) [...] Oddziału Regionalnego w T. (zwanej w dalszej części uzasadnienia także "Agencją") wpłynął złożony na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) wniosek M. W. o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". Pismem z [...] grudnia 2008r. Agencja odmówiła przyznania producentce pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. W uzasadnieniu wskazała, że powyższe nastąpiło z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 6 ust. 1 Rozporządzenia z 17 października 2007r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397 ze zm.). Z § 2 ww. rozporządzenia wynika, że o pomoc może ubiegać się osoba fizyczna, która jest posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa rolnego w rozumieniu Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych co najmniej 1 ha lub nieruchomości służącej do prowadzenia produkcji w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, zwanych dalej "gospodarstwem", wielkość ekonomiczna gospodarstwa stanowi co najmniej równowartość 4 ESU (Europejska Jednostka Wielkości Ekonomicznej). Z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika z kolei, że pomoc przyznaje się osobie fizycznej, która spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, z zastrzeżeniem § 2 ust. 3 i której został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z § 14 ust. 4 pkt 2 tegoż rozporządzenia, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy, agencja nie przyznaje pomocy. Organ wskazał, iż pismem z [...] września 2008r. producentka została wezwana do złożenia wyjaśnień dotyczących braków w przyjętym wniosku. Po weryfikacji złożonych wyjaśnień, jak podkreślił organ ustalono, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków przyznania pomocy określonych we wspomnianym rozporządzeniu tj. w dniu złożenia wniosku żywotność ekonomiczna gospodarstwa nie wynosiła minimalnego progu 4 ESU. We wniosku o przyznanie płatności na 2007 rok, jak podała Agencja, producentka zadeklarowała 2,17 ha upraw do których przysługuje jednolita płatność obszarowa oraz 0,14 ha upraw, do których przysługuje jednolita płatność obszarowa oraz płatność uzupełniająca. Sady zaliczone są do grupy upraw JPO, w związku z tym wnioskodawczyni w 2007 roku posiada sad o powierzchni 2,17 ha, a nie jak wskazano w Planie Rozwoju Gospodarstwa 2,31 ha, do obliczenia żywotności ekonomicznej gospodarstwa przyjęto 2,31 sadu jabłoniowego. Przy takiej skali produkcji, co podkreślił organ rozpatrujący wniosek, żywotność ekonomiczna gospodarstwa w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" tj. [...] listopada 2007r. wynosiła 1,96 ESU. Pismem z [...] stycznia 2009r. wnioskująca o przyznanie pomocy producentka wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wezwania wyjaśniła, że wniosek o przyznanie pomocy został złożony zgodnie z wymaganiami nałożonymi przez ustawodawcę. Jak podkreśliła autorka wezwania, powierzchnia 6,67 ha to suma gruntów posiadanych przez nią od 2004r., na którą składa się 2,31 ha oraz działka o pow. 4,36 ha, w której posiadanie weszła w dniu [...] października 2007r. W terminie od [...] czerwca do [...] października 2007r. działka ta była przez wnioskodawczynię wykorzystywana rolniczo, ponieważ przygotowując się do zbiorów jesiennych i planowanego projektu działka została wydzierżawiona. Wniosek o płatności obszarowe na tę działkę złożył poprzedni właściciel co spowodowało, jak podała producentka, że nie wykazała jej we wniosku obszarowym na rok 2007. Autorka wezwania podała ponadto, iż bezsporne jest w sprawie, że prowadziła na posiadanych gruntach produkcję rolniczą, a wpisana we wniosku niższa wartość ESU jest omyłkowa. Pismem z [...] maja 2010r. Zastępca Prezesa ARiMR negatywnie rozpatrzył ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym podał, że przepisy rozporządzenia "Modernizacja gospodarstw rolnych" Programu Rozwoju Obszarów wiejskich 2007-2013 nakładają na wnioskodawcę obowiązek wykazania wielkości ekonomicznej gospodarstwa na poziomie 4 ESU w momencie ubiegania się o pomoc tj. na dzień złożenia wniosku. W treści uzasadnienia ARiMR podał, iż działka o pow. 4,48 ha położona w miejscowości L. była w roku 2007 użytkowana przez J. W., który uzyskał do tych gruntów płatności bezpośrednie. Ponadto, jak nadmienił organ rozpatrujący sprawę, obowiązujące przepisy nie dopuszczają ujęcia w tabeli żywotności ekonomicznej gruntów, jeżeli o płatności do tych gruntów rolnych ubiegał się inny producent, który w danym roku bazowym wypracował wielkość ekonomiczną. W treści uzasadnienia swego negatywnego stanowiska, organ podał, iż producentka nie przedstawiła stosownej umowy dzierżawy, że w okresie od [...] czerwca do [...] października 2007r. dzierżawiła działkę nr 72 i prowadziła na niej produkcję rolną, wnioskodawczyni nie udowodniła także, że sprzedane przez nią owoce i warzywa pochodzą z produkcji prowadzonej na działce nr 72 w roku 2007. Na rozstrzygnięcie z [...] maja 2009r. producentka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w całości. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła wcześniej prezentowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa argumentację dotyczącą błędnego wskazania żywotności ekonomicznej gospodarstwa. Jej zdaniem organ winien wezwać ją do zweryfikowania błędu jaki popełniła źle oznaczając ESU, biorąc przy tym pod uwagę wysoki stopień skomplikowania procedur wypełniania wniosków pomocowych. Wnosząca skargę podała także, że organ nie uwzględnił dostarczonych przez nią na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokumentów, które jej zdaniem w sposób jednoznaczny uprawdopodobniają okoliczność, że w tym czasie faktycznie użytkowała dane grunty. W odpowiedzi na skargę z [...] lipca 2009r. organ administracji publicznej wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), ewentualnie o oddalenie skargi. Postanowieniem z 27 sierpnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na rozstrzygnięcie z [...] maja 2009r., uznając, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo z [...] grudnia 2008r. o odmowie przyznania pomocy. Z uwagi na błędne pouczenie umieszczone przez organ w piśmie z [...] maja 2009r. Sąd zaznaczył, iż okoliczność ta może stanowić podstawę złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Producentka reprezentowana przez radcę prawnego J. W. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z 8 października 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako złożony po upływie terminu do jego złożenia. Akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną i zażaleniem zostały przedstawione Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 grudnia 2009r. uchylił postanowienie z [...] sierpnia 2009r., którym Sąd I instancji odrzucił skargę M. W., zobowiązując jednocześnie Sąd I instancji do rozpoznania wniesionej przez producentkę skargi. Natomiast postanowieniem z 10 lutego 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z 8 października 2009r. dotyczące odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W treści odpowiedzi na skargę z [...] października 2009r. organ wniósł o odrzucenie skargi wniesionej przez M. W. na rozstrzygnięcie organu z [...] grudnia 2008r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącej pismem z [...] marca 2010r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a także o rozpoznanie skargi przez Sąd oraz orzeczenie przez Sąd spełnienia przez producentkę warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z 17 października 2007r. wydanym z delegacji ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego (Dz.U. nr 193, poz. 1397 ze zm.) oraz orzeczenie przez Sąd obowiązku Prezesa ARiMR do ponownego przyjęcia wniosku skarżącej o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych", a także rozpoznanie tego wniosku, a w jego wyniku przyznania producentce pomocy finansowej we wnioskowanej wysokości. Postanowieniem z 15 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako bezprzedmiotowy, gdyż skarga zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie rozpoznawana przez Sąd I instancji. W piśmie procesowym [...] sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe argumenty skargi wskazując na istnienie dwóch odpowiedzi na skargę złożonych przez organ i podtrzymując dotychczasowe argumenty podnoszone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga producentki zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim należy przypomnieć, że zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w zakresie działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" mają swoje źródło w stosownych regulacjach podjętych przez Unię Europejską t.j. głównie w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. UE L. 277 z 21.10.2005 r.), natomiast w zakresie przepisów krajowych kwestie te określa ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.. 427 ze zm.) zwana w dalszej części uzasadnienia w skrócie "ustawa o wspieraniu") oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397 ze zm., zwanego w dalszej części uzasadnienia w skrócie "rozporządzeniem"). W rozstrzyganej sprawie przedmiotem skargi jest akt z zakresu administracji publicznej o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotowy akt dotyczy odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych", o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu, zgodnie z którym program (Program Rozwoju Obszarów Wiejskich) jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje między innymi modernizację gospodarstw rolnych. W myśl art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy (czyli m.in. postępowań w ramach programu modernizacji gospodarstw rolnych), prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników, organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast ustęp 3 art. 22 ustawy o wspieraniu określa sposób załatwienia sprawy w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania prawa pomocy. W takiej sytuacji podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn jej odmowy. Na negatywne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie strona skarżąca jak ostatecznie uznano, prawidłowo złożyła skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu pomoc finansowa w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, w myśl natomiast ustępu 2 art. 10 pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. W sprawie organ uznał, że skarżąca nie spełniła warunków uzyskania pomocy ze względu na to, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa (ESU), którego dotyczył złożony wniosek, nie spełniała wymogów ustawy t.zn. wynosiła poniżej 4 ESU, z czym skarżąca się nie zgadza, dowodząc dodatkowo, że organ mimo wyznaczenia jej terminu do uzupełnienia braków wniosku uniemożliwił jej właściwe dokonanie tej czynności. Odnosząc się do tego sporu należy zauważyć, że w odpowiedzi na wniosek skarżącej z [...] listopada 2008 r. pismem z [...] listopada 2008 r. organ przedłużył skarżącej wspomniany termin do usunięcia braków do [...] kwietnia 2009r. Długość wyznaczonego przez organ terminu jest wynikiem oparcia się na treści § 17 rozporządzenia z 17 października 2007 r. i miało pozwolić skarżącej na złożenie dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje zawodowe jak również staż pracy w gospodarstwie rolnym. Z wezwania do usunięcia braków wniosku z 16 września 2008r. wynika, że zawierało ono 15 punktów dotyczących konieczności złożenia brakujących dokumentów lub wyjaśnienia niejasności i rozbieżności danych wskazanych przez wnioskodawczynię we wniosku. W dniu [...] grudnia 2008 r. wnioskodawczyni uzupełniła braki wniosku lecz w związku z treścią podjętego przez organ rozstrzygnięcia, nie został on przez organ oceniony merytorycznie, w związku z czym brak jest ustalenia w jakim stopniu i w jakim zakresie braki te zostały przez wnioskodawczynię usunięte. Tym niemniej jest bezsporne, że poza wnioskiem złożonym [...] listopada 2007 r. wnioskodawczyni złożyła [...] grudnia 2008 r. również korektę wniosku. W obydwu wnioskach wnioskodawczyni wskazała całkowitą powierzchnię gospodarstwa jako 7,39 ha, a w odniesieniu do wielkości ekonomicznej gospodarstwa w pierwotnie złożonym wniosku wskazała 5,39 ESU, zaś w drugim 1,97 ESU, co spowodowało podjęcie przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia bez oczekiwania na uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków w całości. Stanowisko organu należy uznać za nieprawidłowe. Fakt, że w postępowaniu nie stosuje się co do zasady przepisów kpa, nie zwalnia organu od właściwego procedowania w sprawie, które powinno prowadzić do rzetelnej oceny wniosku z poszanowaniem zasad obiektywizmu i całościowego oglądu sprawy zgodnie z zasadami określonymi w ustawie jak i w rozporządzeniu. Zasady te nakładają na organ obowiązek oceny kompletności wniosku i oceny spełnienia przez potencjalnego beneficjenta warunków przyznania mu pomocy. W przedmiotowej sprawie organ przedwcześnie uznał, że w sprawie zachodzi sytuacja pozwalająca na odmowę udzielenia pomocy. Przede wszystkim wskazać trzeba, że skoro wniosek z [...] listopada 2007 r. wymagał uzupełnienia powinno to nastąpić w myśl treści § 14 rozporządzenia bez zastosowania w przypadku przedłużenia terminu treści § 17, który w ocenie Sądu dotyczy czynności innych niż te podane przez wnioskodawczynię. Zdaniem Sądu § 17 ma za zadanie umożliwić wykonanie przez wnioskodawcę czynności w toku postępowania, które bez wątpienia nie zależą od wnioskodawcy, które są długotrwale i niezbędne dla merytorycznej oceny wniosku. Chodzi tu przede wszystkim o takie czynności, które zostały zapoczątkowane przed złożeniem wniosku i zależą np. od podjęcia decyzji przez inny organ albo stanowią przedsięwzięcie gospodarcze z natury swojej rozłożone w czasie. Tym niemniej skoro organ uznał za możliwe przedłużyć wnioskodawczyni termin do uzupełnienia przez nią braków wniosku z zastosowaniem terminu określonego w § 17, to nie powinien podejmować zaskarżonego rozstrzygnięcia bazując na danych, którymi dysponował w dacie jego podejmowania. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku, w którym skarżąca wskazała dwie różne wielkości ESU przy tej samej powierzchni całkowitej gospodarstwa i w sytuacji, w której wyznaczony termin do uzupełnienia wniosku jeszcze nie upłynął, organ powinien był wezwać wnioskodawczynię do wyjaśnienia tej kwestii. Twierdzi ona, że podanie tych rozbieżnych wartości było pomyłką. Nie przesądzając tego faktu Sąd wskazuje, że organ ponownie rozpatrując sprawę powinien wyjaśnić w jaki sposób przy konieczności poczynienia stosownych wyliczeń matematycznych i posłużeniu się m.in. wskaźnikiem powierzchni gruntów i wartości SGM wnioskodawczyni ją popełniła. Ponadto organ powinien wyjaśnić kwestie związane z umową dzierżawy, wyjaśnić czy i w jaki sposób wnioskodawczyni dokumentowała tytuł prawny do posiadanego gospodarstwa rolnego i ocenić zarówno wyjaśnienia wnioskodawczyni jak również złożoną umowę dzierżawy i przedłożone (wprawdzie dopiero na etapie złożenia zażalenia) dokumenty finansowe, które mają dokumentować korzystanie z płodów rolnych pochodzących z uprawy działki 72. Jeśli chodzi o wspomniane dokumenty należy przyjąć, że ich złożenie było możliwe ze względu na to, że termin do uzupełnienia braków nie upłynął przed dniem wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjęcie takiego stanowiska jest konieczne dla właściwej, kompleksowej oceny wniosku. Oczywiście organ ma prawo dla oceny wniosku a przedtem dla oceny posiadania przez skarżącą wskazywanych działek rolnych, skorzystać z innych dokumentów zgromadzonych dla potrzeb dopłat za 2007 r. a dotyczących działki 72. Zwrócić jednak należy uwagę na to, że istotą rzeczy w przedmiotowej sprawie, jest rzeczywiste posiadanie przez skarżącą określonych działek rolnych, a nie kwestia tego kto zgłosił je do uzyskania dopłat bezpośrednich ponieważ w tym ostatnim przypadku, jeśli posiadanie tych działek przez osobę, która uzyskała dopłaty nie miało miejsca, możliwa jest weryfikacja takiej decyzji ze wszystkimi wynikającymi z tego stanu rzeczy konsekwencjami. Na koniec należy odnieść się do zarzutów strony skarżącej dotyczących błędnych pouczeń adresowanych do skarżącej jak również faktu złożenia przez organ dwóch pism określonych jako odpowiedź na skargę. Okoliczności te nie mają żadnego znaczenia w sprawie jako, że jeśli chodzi o błędne pouczenie co do tego, który akt organu podlega zaskarżeniu, to nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia organu a skarga została merytorycznie rozstrzygnięta przez Sąd. Jeśli chodzi zaś o stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę to należy uznać, że brak jest podstaw do formułowania pod jego adresem zarzutów z tego tytułu, że złożył dwa pisma określone jako odpowiedź na skargę. Należy uznać, że drugie z tych pism jest pismem procesowym rozwijającym treści zawarte w odpowiedzi na skargę, i jego złożenie przez organ jest możliwe i całkowicie dopuszczalne. Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając, że na skutek uchybienia organu związanego z możliwością uzupełnienia wniosku, mogło dojść do naruszenia prawa w postaci art. 10 ustawy o wspieraniu i § 2 rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 146 ust. 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. Sad podkreśla w tym miejscu, że uchylenie rozstrzygnięcia nakłada na organ obowiązek umożliwienia wnioskodawczyni ewentualnego uzupełnienia tych braków, których nie zdążyła uzupełnić ze względu na wydanie przez organ rozstrzygnięcia a następnie rzetelnej oceny wniosku zgodnie ze wskazaniami Sądu. Sąd zwraca również uwagę na to, że wbrew wnioskom skargi uprawnionym do merytorycznego rozstrzygnięcia i potencjalnego przyznania pomocy po pozytywnej weryfikacji wniosku jest wyłącznie organ.