V SA/Wa 491/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. R., H. F., H. H., Z. K. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich postanawia: - odrzucić wniosek Wnioskiem z dnia 19 listopada 2015 r. G. R., H. F., H. H. oraz Z. K. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wydaną w stosunku do C. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący są byłymi członkami zarządu Stowarzyszenia C. oraz że walne zebranie Stowarzyszenia C. w dniu [...].03.2013 r. podjęło uchwałę o likwidacji Stowarzyszenia. Z chwilą podjęcia uchwały o rozwiązaniu organizacji członkowie zarządu przestali mieć prawo reprezentowania Stowarzyszenia. W imieniu Stowarzyszenia rozpoczęła działać komisja likwidacyjna. Dlatego skarżący, jako członkowie zarządu Stowarzyszenia nie wiedzieli o ww. decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego. Wnioskodawcy oświadczyli, że nie wiedzieli też, że likwidator Stowarzyszenia nie odwołał się od ww. decyzji. Skarżący wskazali, że nie znają treści decyzji, ani terminu w jakim można było się od tej decyzji odwołać. Podkreślili, że po otrzymaniu [...].11.2015 r. decyzji D. zwrócili się do likwidatora Stowarzyszenia o informację. Wskazali, że Stowarzyszenie zostało wykreślone z rejestru stowarzyszeń [...].05.2015 r. W dniu [...].11.2015 r. likwidator Stowarzyszenia poinformował skarżących, że nie odwoływał się od decyzji wydanej przez Ministra Rozwoju Regionalnego. Skarżący podkreślili, że o decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego dowiedzieli się dopiero kilka dni wcześniej dlatego nie mogli się od niej odwołać i dopiero teraz składają wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 88 tej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek strony skarżącej uznać należy za niedopuszczalny wobec niedopuszczalności wniesienia samej skargi. W pierwszej kolejności ustalić należało, czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Podkreślić należy, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez wnoszącego skargę interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Zdaniem Sądu G. R., H. F., H. H. oraz Z. K. nie mają interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wydaną w stosunku do C. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotowe Stowarzyszenie utraciło byt prawny, co wynika z informacji zawartej na stronie internetowej https://ems.ms.gov.pl/krs/danepodmiotu Krajowego Rejestru Sądowego stanowiącej o prawomocnym wykreśleniu tegoż podmiotu z Rejestru Stowarzyszeń KRS [...] w dniu [...] maja 2015 r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2015 poz. 1393), Stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą wpisania do KRS. Uzyskuje w ten sposób zdolność prawną do działania. Z chwilą wykreślenia Stowarzyszenia z rejestru następuje utrata bytu prawnego, a zarazem zdolności prawnej. Nikt już nie reprezentuje nieistniejącego podmiotu prawnego. Okoliczność, że poszczególne osoby fizyczne były kiedyś w organie osoby prawnej i w ramach uprawnień mogły ją reprezentować oraz działać za osobę prawną pozostaje bez znaczenia dla czynności, która była przypisana osobie prawnej, a została odjęta z chwilą utraty bytu prawnego. Wobec powyższego osoby te, w tym przypadku skarżący, nie mogą podejmować żadnych działań w imieniu i na rzecz nieistniejącej osoby prawnej. Zaskarżenie decyzji wydanej w odniesieniu do Stowarzyszenia mogło być dokonane jedynie przez to Stowarzyszenie, czyli przez reprezentanta Stowarzyszenia lub jego pełnomocnika. Prawo to wygasło. Skarżący nie mają legitymacji do działania za nieistniejącą osobę prawną. Nie mają też legitymacji do zaskarżenia decyzji skierowanej do innego podmiotu i określającej obowiązki innego podmiotu niż oni sami. Po stronie skarżących zachodzi zatem oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi. Z akt administracyjnych nie wynika by posiadali oni prawem chroniony interes prawny uprawniający ich do wniesienia skargi w imieniu własnym i znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego. Jak wynika z akt sprawy, stroną postępowania w sprawie było C., które było prawidłowo reprezentowane przez likwidatorów. Wobec tego jedynie Stowarzyszenie miało interes prawny we wniesieniu skargi. Z chwilą podjęcia uchwały o rozwiązaniu organizacji członkowie zarządu przestali mieć prawo reprezentowania Stowarzyszenia. Nieskorzystanie przez likwidatorów z możliwości wniesienia skargi nie tworzy dla byłych członków zarządu Stowarzyszenia uprawnienia do wniesienia skargi. Wobec zachodzenia niedopuszczalności skargi również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia uznać należy za niedopuszczalny z mocy ustawy, skoro w ogóle nie ma terminu, który mógł biec w niniejszej sprawie. Stąd też wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek z mocy ustawy niedopuszczalny sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.