V SA/Wa 495/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenie stawki celnej oraz kwoty należności celnych i zobowiązania podatkowego - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej przez S. Spółkę z o.o. w W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2009 r. nr [...]. Decyzją tą, w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) i po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2007 r. - określającej stawkę celną, kwotę należności celnych oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu- Dyrektor Izby zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Podejmując takie rozstrzygnięcie Dyrektor Izby w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że: W dniu [...] maja 2004 r. na podstawie zgłoszenia celnego [...], objęto procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci dietetycznych środków spożywczych (klasyfikowany do kodu 2106 90 92 80), importowany z Wielkiej Brytanii, ze wskazaniem Stanów Zjednoczonych Ameryki jako kraju pochodzenia towaru. Towar dopuszczono do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej. W polu 36 zgłoszenia (preferencje) zadeklarowano symbol "100"- środki taryfowe erga omnes. W wyniku kontroli postimportowej dotyczącej ww. zgłoszenia celnego stwierdzono, iż brak jest podstaw do zastosowania obniżonej stawki celnej - tj. wynoszącej 0%. Dlatego też postanowieniem z [...] stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie celno-podatkowe, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał decyzję, którą określił prawidłową kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej przewidzianej dla krajów trzecich i wynoszącej 12,8 % oraz kwotę należności podatkowych. Następnie Dyrektor Izby wskazał, iż pismem z 27 kwietnia 2007 r. strona złożyła odwołanie w sprawie. Wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Przede wszystkim zauważył, iż strona zadeklarowała w zgłoszeniu celnym stawkę celną 0% i z taką stawką dopuszczono towar do wolnego obrotu. Wyjaśnił przy tym, iż jako kraj wywozu strona wskazała Wielką Brytanię, a jako kraj pochodzenia - USA. Zauważył też, że z wyjaśnień strony wynika, że podstawą zastosowania stawki celnej 0% był fakt nabycia przez importowany towar statusu wspólnotowego w Wielkiej Brytanii, co oznacza, że towar ten został w tym państwie dopuszczony do wolnego obrotu, a następnie wywieziony do Polski na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego. Dalej Dyrektor Izby wskazał, iż w wyniku kontroli postimportowej stwierdzono brak podstaw do zastosowania obniżonej stawki celnej 0% w niniejszej sprawie. Strona nie przedłożyła bowiem do zgłoszenia celnego dokumentu potwierdzającego unijny status sprowadzonego towaru, odpowiadającego wymogom przepisów wspólnotowych. Wyjaśnił przy tym, iż zgodnie z uregulowaniami Aktu Przystąpienia ustanawiającego środki przejściowe regulujące zasady przepływu towarów pomiędzy dotychczasowymi, a nowymi Państwami Członkowskimi, oraz między nowymi Państwami Członkowskimi, a państwami trzecimi (Dz. U. z 2004r. Nr 90, póz. 864 ze zmianami) oraz zgodnie z przepisami art. 315 - 317 lit. b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11.10.1993 z późn. zm.), obowiązującymi w niniejszej sprawie: -potwierdzenie wspólnotowego statusu towaru odbywa się przez przedłożenie dokumentu T2L lub T2LF- w przypadku towarów wysyłanych do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie stosuje się dyrektywy 77/388/EWG - art. 315 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93; -potwierdzenie wspólnotowego statusu towaru odbywa się przez przedłożenie faktury lub dokumentu przewozowego odnoszącego się do tych towarów, na których w sposób widoczny osoba zainteresowana wpisze symbol "T2L" i złoży własnoręczny podpis. Faktura lub dokument przewozowy należycie wypełniony i podpisany przez zainteresowana osobę, powinien zostać na jej wniosek poświadczony przez właściwy urząd. W przypadku gdy wartość towaru przekracza 10.000 EUR, poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę poświadczenia oraz numer ewidencyjny lub numer zgłoszenia do wysyłki, jeżeli takie zgłoszenie jest wymagane - art. 317 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93. Powołując się na powyższe regulacje prawne Dyrektor Izby stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie strona nie przedłożyła dokumentu T2L. Natomiast kopia faktury handlowej załączona do zgłoszenia celnego nie posiada wymaganego oznaczenia "T2L". Stwierdził też, że również dokumenty dotyczące transakcji między firmą amerykańską a brytyjską, załączone do zgłoszenia, nie odpowiadają wymogom, o których mowa wyżej. Wyjaśnił, iż w jego ocenie powołane wyżej przepisy wspólnotowe jasno określają, jakie dokumenty służą potwierdzaniu statusu wspólnotowego towaru. Strona takich dokumentów nie dostarczyła ani na etapie zgłoszenia celnego towarów do procedury dopuszczenia do obrotu, ani na etapie postępowania instancyjnego. W tej sytuacji -jak wskazał organ odwoławczy- należało uznać, że właściwą stawką celną na sprowadzony towar w postaci dietetycznych środków spożywczych, jest stawka erga omnes w wysokości 12,8%. Organ odwoławczy zauważył przy tym, iż sama strona zadeklarowała w polu 36 zgłoszenia (preferencje) symbol "100" oznaczający środki taryfowe erga omnes. Dalej, Dyrektor Izby podał, że wraz ze zmianą stawki celnej nastąpiła również zmiana kwoty podatku od towarów i usług w związku z importem towarów, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji organu I instancji. Podał też, iż w zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2007 r. organ celny I instancji obciążył stronę również odsetkami, zgodnie z przepisem art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Zauważył w tym zakresie, że strona nie wykazała, iż nie przedłożenie dokumentu dającego podstawę do zastosowania na towar zerowej stawki celnej, w następstwie czego nastąpiło zaniżenie kwoty długu celnego, nie było wynikiem jej świadomego działania lub zaniechania. Stąd organ I instancji prawidłowo obciążył stronę odsetkami. Na koniec Dyrektor Izby jeszcze raz wyjaśnił, iż w sprawie strona nie udokumentowała statusu wspólnotowego towaru, zgodnie z przepisami prawa obowiązującego w tym zakresie. Dlatego też nie było możliwe zastosowanie na sprowadzony towar stawki celnej 0%. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. orzeczenie Dyrektora Izby z [...] lutego 2009 r. skarżąca - Spółka S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości obu decyzji wydanych w sprawie, tj. zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2007 r. Wniosła również o zarządzenie zwrotu zapłaconych należności wynikających z błędnie określonego długu celnego - wysokości 6.516 zł powiększonego o odsetki w wysokości 2662 zł, wraz z odsetkami od tych należności liczonymi od dnia zapłaty należności do dnia ich zwrotu, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: -art. 3, art. 4 pkt 7 oraz art. 79 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 313 rozporządzenia Komisji (EWG) nr2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu Celnego - poprzez ich niezastosowanie, -art. 315 - 317 lit. b rozporządzenia wykonawczego - poprzez ich błędne zastosowanie, -art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - poprzez jego niezastosowanie, -ust. 1 części 5 Unia Celna załącznika IV tzw. Aktu Przystąpienia m.in. Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, -art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - poprzez jego niezastosowanie; oraz II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała stan faktyczny spornej sprawy. Wskazała, że odbiór produktów został zlecony firmie transportowej z W.. Odbioru z magazynu w Wielkiej Brytanii dokonano w dniu 20 kwietnia 2004 r., co zostało potem potwierdzone oświadczeniem osoby reprezentującej S. z Wielkiej Brytanii (oświadczenie z 17 maja 2004 r.). W związku z faktem, iż firma przewozowa nie przedstawiła na granicy odpowiednich dokumentów, należność celna została określona na poziomie 10.535,30 zł. Niezwłocznie, tj. w maju 2004 r., skarżąca zakwestionowała powyższe określenie należności i w celu wyjaśnienia sprawy została wezwana do przedstawienia poprzednich zgłoszeń celnych sprowadzanych przez nią towarów firmy S., objętych zerową stawką celną oraz dokumentu T2L. Sprawę nieprzedstawienia przy składaniu zgłoszenia celnego tego dokumentu oraz określenia należności celnej w powyższy sposób (bez zastosowania zerowej stawki celnej) wyjaśnił prawnik odpowiedzialnej za niedopatrzenie firmy transportowej. Skarżąca na prośbę tej firmy dostarczyła ww. oświadczenie potwierdzające odbiór towarów z magazynu w Wielkiej Brytanii oraz wspólnotowy status tych towarów, a także faktury z USA wystawione dla Wielkiej Brytanii obejmujące przedmiotowe produkty. W wyniku powyższej interwencji urząd celny zaakceptował zgłoszenie celne niezawierające druku T2L, dopuścił przedmiotowe towary do obrotu oraz określił zerową stawkę celną, która trzy lata później po raz kolejny została zakwestionowana decyzją Naczelnika Urzędu Celnego, a skarżąca została obciążona za ten okres dodatkowo odsetkami ustawowymi. Następnie, uzasadniając naruszenie w sprawie art. 3, art. 4 pkt 7 i art. 79 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 313 i art. 315-317 lit. b rozporządzenia wykonawczego skarżąca podniosła, iż w obliczu podstawowych zasad rządzących Unią Europejską, w szczególności założeń unii celnej, nie można dopuścić do sytuacji, gdy omyłkowy i niezawiniony brak wpisania w daną rubrykę faktury krótkiego oznaczenia, zaakceptowany pierwotnie przez służby celne, powodowałby podwójne oclenie towaru i obciążenie importera dodatkowo odsetkami, w sytuacji, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że pochodzą one z państwa członkowskiego -czyli mają status towaru wspólnotowego- oraz, że należność celna została już opłacona przy przekraczaniu przez te towary granicy Wielkiej Brytanii. Dalej, rozwijając zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, skarżąca podniosła, że jeżeliby nawet przyjąć, iż dług celny powstał w wyniku podania nieprawidłowych lub niekompletnych danych, to Spółka S. nie ponosi żadnej odpowiedzialności za niedotrzymanie warunków formalnych stanowiących podstawę do błędnego określenia stawki należności celnych. Dołożyła bowiem ona najwyższej staranności, aby zgodnie z prawem dokonać prawidłowego zgłoszenia celnego. Brak wypełnienia druku T2L, czy nie wpisanie do odpowiedniej rubryki symbolu T2L było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Na tej podstawie zaznaczyła, iż brak jest podstaw do obciążania jej odpowiedzialnością za dług celny, który to powstał w wyniku pomyłki jakiej dopuściła się firma przewozowa. Ze względu na wskazane okoliczności nieuprawnione jest w ocenie skarżącej obciążenie jej odsetkami naliczanymi od dnia powstania długu celnego - tym bardziej w sytuacji, gdy powstanie długu wynika de facto ze zmiany stanowiska przez urząd celny w niniejszej sprawie po trzech latach od jej pierwotnego pozytywnego załatwienia. Podnosząc naruszenie ust. 1 części 5 Unia Celna załącznika IV Aktu Przystąpienia, skarżąca ponownie zaznaczyła, że w sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że importowane towary pochodzą z państwa członkowskiego, a więc mają status towaru wspólnotowego oraz, że należność celna została już opłacona przy przekraczaniu przez te towary granicy Wielkiej Brytanii. W końcu skarżąca zauważyła, że z uwagi na treść art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego za ewentualny dług celny w sprawie odpowiada solidarnie ze skarżącą firma transportowa, która to dokonała zgłoszenia celnego. Skarżąca zauważyła też, że niewłaściwe określenie należności celnej w sprawie wynika z błędu organu celnego, który najpierw zastosował zerową stawkę celną pomimo nieprzedstawienia przez firmę przewozową stosownych dokumentów, a następnie po trzech latach, w następstwie przeprowadzenia kontroli, orzekł o nieprawidłowości ustalenia tej należności celnej z uwagi na brak tych dokumentów i orzekł o powstaniu długu celnego oraz obciążył stronę odsetkami za te 3 lata. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, iż w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu, a wręcz przeciwnie - dołożyła należytej staranności: wynajęła firmę przewozową, wyjaśniła sprawę należności w maju 2004 r., by zgłoszenie zostało sporządzone prawidłowo. Z tego powodu, w jej ocenie, w razie uwzględnienia skargi, zasadne jest obciążenie organu celnego odsetkami od dnia zapłaty należności do dnia ich zwrotu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając niniejszą sprawę w ramach ww. przepisów i w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które winny skutkować wzruszeniem zaskarżonej decyzji. Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy towar sprowadzony na podstawie zgłoszenia celnego z [...] maja 2004 r. mógł być objęty zerową stawką celną - wobec nie udokumentowania statusu wspólnotowego tego towaru w sposób przewidziany przepisami prawa. Zdaniem skarżącej, zastosowanie w sprawie zerowej stawki celnej uzasadnione jest wspólnotowym statusem towaru. Sprowadzony towar jest bowiem towarem pochodzącym z państwa nie będącego częścią obszaru celnego Unii Europejskiej (tj. z USA) i dopuszczonym do obrotu (w Wielkiej Brytanii), a następnie transportowany między państwami członkowskim. Przy czym zdaniem skarżącej brak dokumentów przewidzianych w przepisach wspólnotowych na potwierdzenie wspólnotowego statusu tego towaru nie zmienia faktu, iż nadal jest to towar wspólnotowy. Pewne braki w dokumentacji mającej to potwierdzać nie mogą więc stanowić o jego ponownym ocleniu i nie mogą obciążać skarżącej. Natomiast, w ocenie organów celnych orzekających w sprawie skarżąca nie udokumentowała w sposób prawidłowy statusu wspólnotowego towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym, a to powoduje, iż brak jest podstaw do zastosowania na ten towar stawki celnej 0%. Stanowisko organów celnych w niniejszej sprawie jest zdaniem Sądu zasadne, oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i prawidłowo zastosowanych przepisach prawa. Należy w tym miejscu przede wszystkim wskazać, iż organy orzekające były obowiązane uwzględnić przepisy tzw. Aktu Przystąpienia (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864 ze zmianami), ustanawiającego środki przejściowe regulujące zasady przepływu towarów pomiędzy dotychczasowymi, a nowymi Państwami Członkowskimi, oraz między nowymi Państwami Członkowskimi, a państwami trzecimi. Przepisy te wprowadziły obowiązek przedłożenia dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status, w celu zwolnienia towarów z ceł przy dopuszczenia do obrotu w rozszerzonej Wspólnocie. Na podstawie tych przepisów udokumentowanie w sprawie wspólnotowego statusu towaru (dla zastosowania stawki celnej 0%), musiało się odbyć w sposób przewidziany w art. 315 - 317 lit. b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r., z późn. zm.). Zgodnie z art. 315 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów dokonywane jest poprzez wystawienie dokumentu T2L. Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów wysyłanych do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie stosuje się dyrektywy 77/388/EWG, dokonywane jest poprzez wystawienie dokumentu T2LF. Natomiast stosownie do treści art. 317 rozporządzenia wykonawczego, potwierdzenie wspólnotowego statusu towaru odbywa się przez przedłożenie faktury lub dokumentu przewozowego odnoszącego się do tych towarów, na których w sposób widoczny osoba zainteresowana wpisze symbol "T2L" i złoży własnoręczny podpis. Faktura lub dokument przewozowy należycie wypełniony i podpisany przez zainteresowana osobę, powinien zostać na jej wniosek poświadczony przez właściwy urząd. W przypadku gdy wartość towaru przekracza 10.000 EUR, poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę poświadczenia oraz numer ewidencyjny lub numer zgłoszenia do wysyłki, jeżeli takie zgłoszenie jest wymagane. Z przytoczonych powyżej przepisów wspólnotowych jasno wynika, jakie dokumenty potwierdzają status wspólnotowy towaru. Takich dokumentów skarżąca w toku trwania postępowania administracyjnego jednak nie złożyła. Do przedmiotowego zgłoszenia celnego skarżąca nie załączyła bowiem dokumentu T2L. Nadto, kopia faktury handlowej z 20 kwietnia 2004 r. załączonej do dokumentu SAD nie posiada oznaczenia "T2L". Zauważyć przy tym trzeba, iż okoliczności te są w sprawie bezsporne - podnoszone przez organy celne i nie kwestionowane w skardze przez skarżącą Spółkę. Tym samym skarżąca nie potwierdziła wspólnotowego statusu sprowadzonego towaru. W tej sytuacji za słuszne należało uznać stanowisko organów orzekających co do zastosowania wobec sprowadzonego towaru stawki celnej 12,8% - jak dla krajów trzecich. Zastosowanie zerowej stawki celnej w tym przypadku nie było bowiem możliwe. Tak dokonanej oceny Sądu nie zmienia fakt, iż dla udokumentowania wspólnotowego statusu towaru skarżąca dołączyła do dokumentu SAD, już po jego zgłoszeniu, kopie dokumentów SAD importowych angielskich. Żaden z przedstawionych bowiem wówczas dokumentów nie był właściwy do potwierdzenia unijnego statusu. Oceny Sądu w niniejszej sprawie nie zmieniają również zarzuty podniesione w skardze. Przede wszystkim Sąd za bezzasadne w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym i prawnym uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 3, art. 4 pkt 7 i art. 79 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 313 rozporządzenia wykonawczego. W tym zakresie zauważenia wymaga, iż organy orzekające w sprawie nie kwestionowały, że towary wspólnotowe przywiezione z państw lub terytoriów nie będących częścią obszaru celnego Wspólnoty i dopuszczone do obrotu, są towarami wspólnotowymi i jako takie nie podlegają należnościom celnym. Słusznie wskazywały jednak, że z uwagi na przepisy tzw. Aktu Przystąpienia (załącznik IV ust. 1 części 5 "Unia Celna"), mające charakter przepisów lex specialis w stosunku do przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego i rozporządzenia wykonawczego, status wspólnotowy takich towarów musi być udokumentowany w sposób przewidziany w art. 315-317lit. b rozporządzenia wykonawczego. Tego wymogu skarżąca zaś nie spełniła, a tym samym nie była uprawniona do zastosowania zerowej stawki celnej. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Zgodnie z jego treścią, organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W przedmiotowej sprawie kontrola postimportowa wykazała, że skarżąca bezpodstawnie wnioskowała o zastosowanie na sprowadzony towar stawki celnej 0%, zamiast stawki erga omnes w wysokości 12,8 %. Nie przedłożyła bowiem dokumentu potwierdzającego unijny status sprowadzonego towaru, odpowiadającego wymogom przepisów wspólnotowych, choć z jej wyjaśnień wynika, że to właśnie wspólnotowy status był podstawą zadeklarowania przez nią w zgłoszeniu stawki celnej 0%. Jednocześnie skarżąca nie wykazała, iż nie przedłożenie dokumentu dającego podstawę do zastosowania na towar zerowej stawki celnej, w następstwie czego nastąpiło zaniżenie kwoty długu celnego, nie było wynikiem jej świadomego działania lub zaniechania. Wprawdzie w skardze skarżąca próbuje wykazać, iż niedotrzymanie warunków formalnych do zastosowania zerowej stawki celnej było wynikiem pomyłki, czy błędu firmy przewozowej, a następnie błędu organu celnego przyjmującego zgłoszenie celne (i nie kwestionującego faktu braku odpowiedniej dokumentacji). Okoliczności tych skarżąca w toku postępowania jednak nie zgłaszała i nie mogły być one przedmiotem oceny organu odwoławczego. Stąd, zdaniem Sądu, organ I instancji prawidłowo obciążył skarżącą odsetkami, nie znajdując w sprawie podstaw do odstąpienia od ich pobrania. Dodatkowo Sąd zauważa, iż z wyjaśnień skarżącej zawartych w skardze, bezsprzecznie wynika, że zdawała ona sobie sprawę z tego, iż wśród dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego brak jest dokumentu wymaganego do potwierdzenia unijnego statusu sprowadzanego towaru. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 201 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zgodnie z którym dłużnikiem jest zgłaszający; w przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. W ocenie skarżącej na podstawie tego przepisu to firma przewozowa jako zgłaszający winna odpowiadać za ewentualny dług celny. Sąd analizują ten zarzut dostrzega natomiast, iż zgłoszenie celne w sprawie zostało dokonane przez agencję celną, na podstawie upoważnienia z 7 maja 2004 r. do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego udzielonego przez N. Spółkę z o.o. w W. (dawna nazwa skarżącej). W sytuacji zaś, gdy zgłoszenia celnego dokonuje podmiot działający w ramach przedstawicielstwa bezpośredniego, a więc działający w imieniu i na rzecz mocodawcy, zgłaszającym jest osoba, w imieniu której dokonano zgłoszenia celnego i to ona jest dłużnikiem celnym. Tym samym za bezpodstawne należy uznać twierdzenie skarżącej, że nie ponosi ona żadnej odpowiedzialności w niniejszej sprawie. Na koniec Sąd wyjaśnia, iż nie znalazł podstaw w sprawie do uwzględnienia zarzutów procesowych podniesionych w skardze. Zgodnie z art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Stosownie do ust. 3 cytowanego przepisu, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W niniejszej sprawie, w oparciu o cytowane przepisy, organy celne przeprowadziły kontrolę zgłoszenia celnego z [...] maja 2004 r. Kontrola ta była więc przewidziana przepisami prawa, a jej wyniki stanowiły podstawę najpierw do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, a następnie do wydania orzeczenia zgodnie z obowiązującym prawem, w tym przypadku z uwzględnieniem przepisów tzw. Aktu Przystąpienia. Trudno w tej sytuacji zarzucić organom celnym naruszenie zasad ogólnych postępowania, w tym zasady praworządności. W związku z powyższym, nie znajdując wystarczających podstaw do uwzględniania skargi, i działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.