V SA/Wa 499/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, , Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... listopada 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany oddala skargę. Przedmiotem skargi z 17 stycznia 2011 r. wniesionej przez T. S. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2010 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) z [...] października 2010 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: [...] lipca 2009 r. S. T., obywatel I., deklarujący narodowość h., wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazując na zasadnicze przyczyny ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, Wnioskodawca oświadczył: “[...]" Wnioskodawca zaprzeczył, aby w kraju pochodzenia był prześladowany, zaznaczył natomiast, że był poddawany przemocy fizycznej i psychicznej. “Byłem wielokrotnie bity przez członków opozycyjnych partii." Jednocześnie ww. oświadczył, że nie był zatrzymany, aresztowany ani skazany wyrokiem sądu w I. Wnioskodawca podał ponadto, że od [...] r. był członkiem P. Pełnił funkcję [...]. Ww. nie brał udziału w działaniach wojennych. Z danych zawartych we wniosku wynika ponadto, że Aplikant od urodzenia do wyjazdu z kraju pochodzenia mieszkał w miejscowości o nazwie K. Ma wykształcenie [...] i pracował jako pracownik biurowy. Kraj pochodzenia opuścił legalnie w lipcu 2006 r. na podstawie paszportu i. Na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wjechał nielegalnie w czerwcu 2009 r. Decyzją [...] z dnia [...] października 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić nadania Skarżącemu statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić Skarżącego z terytorium RP wobec stwierdzenia, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że podane przez Skarżącego powody opuszczenia kraju pochodzenia nie wskazują, że ma on uzasadnione obawy przed prześladowaniem. Nie stwierdzono również, aby w przypadku Skarżącego istniało ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2003 r. nr 128 poz. 1176 z późn. zm.). Ponadto organ I instancji stwierdził, że Skarżący nie wykazał, że może być narażony na naruszenie praw wymienionych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 2-7), a zatem nie ma podstaw do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada stwierdziła, że przyznanie statusu uchodźcy wymaga wykazania, że w konkretnej indywidualnej sytuacji Strony istnieje realna obawa przed prześladowaniami z uwagi na wymienione w art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, powody. W przepisie tym czytamy, że "cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju". Organ podkreślił, że Skarżący w postępowaniu przed organem I instancji twierdził, że powodem wyjazdu z kraju pochodzenia były problemy polityczne związane z jego członkostwem w partii S. Ponadto Skarżący twierdził, że miał kłopoty związane z przynależnością do mniejszości s. Zdaniem organu odwoławczego przynależność do wspomnianej partii nie wiąże się z ryzykiem prześladowań ze strony władz państwowych. Organ podkreślił, że Skarżący twierdził, że obawia się represji ze strony członków konkurencyjnej partii. Zdaniem organu takie obawy nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę przed prześladowaniem" w rozumieniu cytowanych powyżej przepisów. Odnosząc się do kwestii przynależności Skarżącego do mniejszości s., organ stwierdził, że w I. nie ma przeszkód w poruszaniu się, a sytuacja S. ulega znaczącej poprawie. Jeśli nawet Skarżący miał obawy przed policją w miejscu zamieszkania, mógł bez przeszkód przenieść się do innej części kraju. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców nie ma zatem najmniejszych podstaw do twierdzenia, że może mu grozić prześladowanie z ww. powodów. Rada stwierdziła, że organ I instancji zbadał również czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające objęcie Skarżącego inną formą opieki, czyli opieką uzupełniającą, bądź czy nie ma okoliczności uzasadniających wyrażenie zgody na pobyt tolerowany. Należało zatem rozważyć czy w sytuacji Skarżącego zachodzą przesłanki wymienione w art. 15 cytowanej ustawy i czy spełnia on warunki do udzielenia mu ochrony uzupełniającej. Zdaniem organu stan przestrzegania praw człowieka w I., może budzić zastrzeżenia. Skarżący jednak do chwili opuszczenia kraju pochodzenia w 2006 r., nie znalazł się a sytuacji, w której grozić by mu mogły tortury ze strony organów władzy państwowej. Zdaniem organu odwoławczego Skarżący nie wykazał również, że może obawiać się, w razie powrotu do I., naruszenia jego praw wynikających z art. 2 - 7 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, co uprawniałoby go do ubiegania się o zgodę na pobyt tolerowany w świetle postanowień art. 97 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy o ochronie cudzoziemców. W I. dochodzi do naruszeń praw człowieka, jednakże indywidualna sytuacja Skarżącego, nie daje podstaw do twierdzenia, że byłby on narażony na naruszenie swoich praw. Rada do Spraw Uchodźców po ponownej analizie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym także tego dotyczącego sytuacji w I., nie znalazła podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2010 r. T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: ← art. 6, art. 11 oraz art. 15 kpa poprzez naruszenie zasad w nich wyrażonych, art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; ← art. 53 ust. 3 oraz art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niedopełnienie obowiązku ciążącego na Radzie do Spraw Uchodźców na mocy powyższych przepisów. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472) - dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r., cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał w swoich zeznaniach i oświadczeniach, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy administracji obu instancji dokonały tej oceny w sposób właściwy – m. in. konfrontując twierdzenia wnioskodawcy i podawane przez niego fakty z ogólnie dostępnymi informacjami na temat obecnej sytuacji mniejszości s. w I.. Z uwagi na powyższe, organy orzekające mogły w ramach art. 80 k.p.a. zasadnie ocenić, że opuszczenie I. przez Skarżącego nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. i że Skarżący nie spełnia kryteriów do nadania statusu uchodźcy. Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i podczas prowadzonego wywiadu Skarżący nie przytoczył okoliczności, które mogłyby świadczyć o jego prześladowaniu, lub uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy, S. T. stwierdził, że opuścił kraj pochodzenia ze względu na prześladowania o charakterze religijnym. Cudzoziemiec twierdził, iż jako S. był narażony na niebezpieczeństwo w I. Kolejnym powodem ubiegania się o ochronę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej była przynależność do partii S. A. oraz zagrożenie ze strony "partii opozycyjnej". Odnosząc się do oświadczeń Wnioskodawcy na temat grożącego mu niebezpieczeństwa, należy przede wszystkim podkreślić, iż znajdują się w nich sprzeczności. W piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżący oświadczył, iż wyjechał z I. z powodu wyznania – S.. Jednocześnie S. T. nie powoływał się na inne przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy, który złożył dwa dni później, Cudzoziemiec oznajmił, iż nie tylko miał problemy z powodu wyznania, ale był zagrożony przez członków "opozycyjnej partii" – D. skonfliktowanej z partią s., do której on sam miał należeć. Tymczasem podczas przesłuchania statusowego, które odbyło się w dniu [...] czerwca 2010 r., Wnioskodawca stwierdził, iż był prześladowany przez "opozycyjną partię" o nazwie S.. Fakt, iż Skarżący w trakcie postępowania o nadanie statusu uchodźcy zmienił nazwę organizacji, która stanowiła dla niego zagrożenie, świadczy o tym, iż dowolnie kształtuje on obraz swojej przeszłości, chcąc w ten sposób dopasować swój życiorys do wymagań przepisów dotyczących nadawania statusu uchodźcy. Tym samym zeznania S. T. w kwestii zagrożenia ze strony nieokreślonej partii h. uznać należy za niewiarygodne i stwierdzić, że nie wskazuje on w tej kwestii na żadne konkretne fakty mogące świadczyć o ewentualnym prześladowaniu. W tym miejscu wskazać należy, że składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy Skarżący oświadczył ponadto, iż był zagrożony w kraju pochodzenia, ponieważ udzielił pomocy s. dziewczynie. Z ww. powodu członkowie "opozycyjnej partii" (D.) chcieli się na nim zemścić. Powyższy wątek wydaje się niewiarygodny z tych samych powodów, co oświadczenia na temat zagrożenia ze strony "partii opozycyjnej". Świadczy o tym fakt, iż ewoluował on w trakcie zeznań złożonych podczas przesłuchania statusowego. Cudzoziemiec oświadczył bowiem, iż w 2004 r. członkowie "opozycyjnej partii" – S. uprowadzili kobiety z miejscowości, w której mieszkał. Ponieważ Wnioskodawca miał uczestniczyć w akcji odbicia tych kobiet, groziło mu niebezpieczeństwo. Tym samym powyższe oświadczenia należy zdaniem Sądu uznać za niewiarygodne. Należy ponadto zaznaczyć, iż w sytuacji porwania, lub otrzymywania gróźb S. T. powinien był w pierwszej kolejności ubiegać się o ochronę odpowiednich organów władzy pochodzenia. Zarówno skierowana wobec kobiety s. agresja/ porwanie kobiet, czy też stosowanie gróźb, są czynami o charakterze kryminalnym. Z tego powodu deklarowane przez Skarżącego zagrożenie w powyższym zakresie powinno być przedmiotem zainteresowania ze strony właściwych organów władzy I., nie może zaś stanowić podstawy do udzielenia Skarżącemu statusu uchodźcy. Ponieważ z dokumentów dołączonych do akt sprawy nie wynika, aby Skarżący zgłosił powyższe czyny na policję, brak jest jakichkolwiek argumentów za tym, ażeby stwierdzić, że organy władzy publicznej w I. nie są w stanie prowadzić skutecznych działań w celu ochrony obywateli i. W trakcie postępowania o nadanie statusu uchodźcy S. T. stwierdził, iż jest członkiem partii A. Celem potwierdzenia tej deklaracji Skarżący dostarczył do akt sprawy pismo polecające wystosowane przez dr S. S. - przewodniczącego frakcji, w której działał (tłumaczenie na język polski: T. S. syn D. S. jest narodowości h. Jest pracownikiem naszej organizacji S. i od 5 lat uczciwie służy w jej szeregach. Główne cele naszej partii, to [...]. (...) T. S. walczył na wszystkich naszych demonstracjach. Z tego powodu lokalne władze piętrzyły przed nim problemy. Dla ochrony życia, partia S. wystała go do W.). Odnosząc się do powyższego pisma należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż jego treść nie jest zgodna z oświadczeniami Skarżącego. S. T. w trakcie postępowania powoływał się wyłącznie na zagrożenie ze strony "partii opozycyjnej". Zastanawiające jest zatem twierdzenie autora ww. pisma, iż Skarżący miał problemy ze strony lokalnych władz. Co więcej, podczas niniejszego postępowania Cudzoziemiec ani raz nie podał pełnej nazwy organizacji, do której miał należeć, a która została wymieniona w piśmie – S. Autentyczność powyższego pisma wzbudza poważne wątpliwości tym bardziej, że pomimo, iż miało ono zostać napisane przez przewodniczącego grupy, w której działał Skarżący, zostało ono napisane odręcznie. Nie ma na nim również żadnych pieczątek, które potwierdziłyby jego autentyczność. Sugeruje to, iż pismo nie zostało napisane przez jednego z lokalnych przewodniczących partii A., ale mogło powstać na zamówienie. Deklarowanej przynależności Skarżącego do partii A. nie potwierdzają również jego zeznania. Pomimo, iż Wnioskodawca miał działać w ww. organizacji od 2003 r., jego wiedza na temat tej organizacji jest znikoma. Cudzoziemiec w ogólny sposób określił główne cele organizacji, jak również zakres swoich obowiązków. “W 2004 r. brałem udział w akcji uwolnienia kobiet. Brałem udział również w demonstracjach dotyczących praw S." Istotny również jest fakt, iż S. T. nie wiedział, kiedy powstała ww. organizacja. Nie posiadał również informacji na temat założyciela S. oraz jej aktualnych przywódców. Tym samym nie można uznać jego zeznań w tej kwestii za uprawdopodobnione. Szczególnie, iż oświadczenia Skarżącego dotyczące przynależności do partii A. nie zostało poparte żadnymi dowodami. Poza wcześniej wspomnianym pismem, którego autentyczność została poddana w wątpliwość, Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających fakt, iż był jej członkiem, np. legitymacji partyjnej. W trakcie postępowania o nadanie statusu uchodźcy, Skarżący powołał się ponadto na problemy związane z przynależnością do mniejszości s.. Odnosząc się do powyższej kwestii podkreślić należy, że zgodnie z informacjami przygotowanymi przez WIKP UdSC, w I. nie ma wymogów dotyczących rejestrowania wyznawanej religii, a S. mogą praktykować swoją religię bez jakichkolwiek restrykcji w każdym [...]. Jednocześnie S. uważani są za jedną z najbardziej mobilnych i dobrze prosperujących wspólnot w I.. Są dobrze zorganizowani pod względem politycznym i czynni w życiu społecznym. Reprezentująca wspólnotę partia A. zajmuje czołowe miejsce w rządzie P., posiada również reprezentację w parlamencie I.. Według materiałów WIKP UdSC, brak jest zatem podstaw, aby uznać, że S. byliby w chwili obecnej narażeni na prześladowanie w I. Aczkolwiek wcześniej zdarzały się akty agresji przeciwko tej mniejszości religijnej, w ostatnim czasie relacje między S. a H. znacznie się polepszyły. Jednocześnie zgodnie z zebranymi przez UNHCR informacjami, S. mogą swobodnie przemieszczać się po terytorium I. - są mobilną i silnie powiązaną wspólnotą. Co więcej, S. mówiący językiem p. są w stanie komunikować się również poza P., jako że jest on zrozumiały dla osób mówiących w języku h.. S. można także znaleźć w stanach, które mają odrębne języki urzędowe np. [...]. Świadczy to o tym, że mogą oni dowolnie przenosić się do innych stanów I. nie będąc jednocześnie narażonymi na dyskryminację, czy akty agresji. Nawiązując do powyższego, należy stwierdzić, iż krajem pochodzenia Skarżącego jest całe terytorium I., a nie tylko miejscowość K. w stanie P., z której Skarżący pochodzi, co skutkuje tym, że nawet jeżeli - w opinii Cudzoziemca - istnieje jakieś zagrożenie dla jego osoby w tej miejscowości, to powinien on w pierwszej kolejności starać się zapewnić sobie bezpieczeństwa we własnym kraju, np. poprzez zamieszkanie w innej jego części. Szczególnie, iż z informacji przygotowanych przez WIKP UdSC wynika, iż w I. gwarantowana jest swoboda poruszania się po terytorium tego kraju. W świetle wyjaśnień składanych przez Skarżącego, zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niego działań krzywdzących na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Powyższe potwierdza również fakt wydania Skarżącemu przez władze I. paszportu zagranicznego i nie utrudnianie mu legalnego wyjazdu za granicę. Istotny również jest fakt, iż Skarżący zgłosił się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w sytuacji, kiedy został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej i groziło mu wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podważa to wiarygodność całokształtu rozpatrywanej sprawy oraz dodatkowo potwierdza fakt potraktowania przez Skarżącego złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy jako możliwości zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uniknięcia wydalenia. Fakt ten wskazuje, że w momencie przyjazdu do Polski, nie było jego intencją ubieganie się o status uchodźcy. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do Skarżącego nie ma zastosowania żadna z powyższych przesłanek. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Skarżący nie byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Zdaniem Sądu organy zasadnie wskazały, że pomimo stanu wewnętrznego napięcia i niepokojów w I., nie można uznać że Skarżącemu po powrocie do kraju pochodzenia grozi poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że mając na względzie swobodę, z jaką T. S. może poruszać się po terytorium kraju pochodzenia oraz to, że nie jest osobą poszukiwaną przez władze i. trudno uznać, aby tak w chwili wyjazdu z kraju jak i obecnie istniały jakiekolwiek obiektywne powody, dla których nie mógłby on zamieszkać w innej części terytorium I., gdzie jego życiu i zdrowiu nie zagrażałoby żadne niebezpieczeństwo. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy orzekające zasadnie stwierdziły, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż Skarżący nie uprawdopodobnił, że byłby w konsekwencji wydalenia narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 i art. 77, uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z I. Skarżący został w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku p. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Postępowanie administracyjne było dwuinstancyjne, a organy starannie i pełnie uzasadniły wydawane przez siebie decyzje. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.