V SA/Wa 50/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu [...] w W. z [...] sierpnia 2014r. nr [...] w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu [...] w W. z [...] sierpnia 2014r. nr [...] Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2015r. nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 24.837,00 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Volvo XC70 2.4D, P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: Spółka) złożyła – działając przez swojego pełnomocnika - wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji tj. Naczelnika Urzędu [...] w W. z [...] sierpnia 2014r. nr [...]. Wniosek ten jednak nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jednocześnie wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie dotyczy zaskarżonej decyzji, wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). W związku z powyższym treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, który w uchwale z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 stwierdził, że zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" odnosi się do postępowania, którego przedmiotem jest sprawa wykazująca tożsamość przedmiotową i podmiotową (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX, Wydanie 5, Warszawa 2013, s. 245-246). Decyzja organu I instancji tworzy wraz z zaskarżoną decyzją tę samą sprawę w znaczeniu materialnym, jednak w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie decyzji organu I instancji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie przywołał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zabrakło tym samym konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących sytuacji majątkowej spółki, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji (np. aktualne zestawienie środków trwałych Spółki, CIT-8, wyciągi i wykazy z posiadanych przez Spółkę rachunków bankowych, sprawozdanie finansowe spółki itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczne jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę, w tym przypadku pełnomocnika skarżącej spółki. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zatem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.