V SA/Wa 500/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi A. W. oraz A. W. - wspólników s. c. "W." w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz niedopuszczalności wniesienia zażalenia w zakresie stanowiska w przedmiocie kontynuowania tego postępowania; oddala skargę. Przedmiotem skargi A. W. i A. W. - wspólników spółki cywilnej [...] jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2009r. Zaskarżonym orzeczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 34 § 2 w związku z art. 17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) w pkt I - utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2008r. w zakresie stwierdzenia bezzasadności zarzutów zobowiązanych oraz w pkt II - stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego w zakresie stanowiska wierzyciela co do kontynuowania egzekucji administracyjnej. Postanowienie to, wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2007r. nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w kwocie 15.000,00 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 93 ww. ustawy. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z akt sprawy, wobec nieuiszczenia ww. wymierzonej kary pieniężnej w zakreślonym terminie, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego w dniu [...] maja 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne poprzez dokonanie zajęcia na rachunku bankowym kwoty 15.000,00 zł. powiększonej o kwotę kosztów egzekucyjnych oraz kosztów upomnienia (łącznie 15.908,80 zł.). Profesjonalny pełnomocnik skarżącej Spółki w piśmie z [...] września 2008r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zgłosił "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Jako podstawę prawną wskazał art. 33 pkt 1 oraz pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i wniósł o umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Zdaniem pełnomocnika skarżących skoro nie doręczono upomnienia dla niego, to zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja nie może być wszczęta, zaś jeśli została wszczęta winna być umorzona. Ponadto w opinii pełnomocnika Wojewódzki Inspektorat nie jest organem administracji, a jedynie urzędem pomocniczym dla wykonywania zadań przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w związku z tym nie może on wystawić tytułu wykonawczego. Podobnie jak, zdaniem składającego zarzuty w ramach uprawnień Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie mieści się możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zatem wszczęte postępowanie winno zostać umorzone, a kwota zajęta na poczet tytułów wykonawczych winna z powrotem wrócić do zobowiązanych, pod rygorem wszczęcia postępowania odszkodowawczego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał ww. pismo do wierzyciela celem zajęcia stanowiska w trybie określonym w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z [...] grudnia 2008r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w pkt I - uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne, w pkt II - wniósł o kontynuowanie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, iż pełnomocnik podważył zasadność prowadzenia egzekucji i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z czym organ I instancji się nie zgodził. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż uregulowanie art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że przesłanką dopuszczalności wszczęcia postępowania jest dołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, a jeśli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podanie w tytule wykonawczym podstawy prawnej braku tego obowiązku. Natomiast § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001r., nr 137 poz. 1541 z późn.zm.) w związku z art. 15 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia dłużnikowi, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Zdaniem organu taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2007r., zawiera określenie należności pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł., a przepis § 13 reguluje ogólną zasadę i stąd nie wymienia expressis verbis kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Przepisami szczególnymi, jak dalej w uzasadnieniu podał organ I instancji regulującymi prowadzenie egzekucji administracyjnej jest rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozporządzenie to zostało wydane m.in. z delegacji zawartej w art. 15 § 5 ww. ustawy, zgodnie z którą Minister Finansów uzyskał uprawnienie do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Wykorzystując tę właśnie delegację, Minister Finansów w § 13 rozporządzenia zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia określając, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Tym samym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał stanowisko pełnomocnika zobowiązanych za niezasadne bo wskazujące na obowiązek pisemnego doręczenia upomnienia dla pełnomocnika. Dalej organ I instancji wskazał, że jego decyzja nakładająca na zobowiązanego karę pieniężną posiada rygor natychmiastowej wykonalności, jest to także organ uprawniony do wystawiania tytułu wykonawczego, pomimo zarzutów podniesionych w tym zakresie przez pełnomocnika zobowiązanych. W świetle obowiązujących przepisów, jak nadmienił organ I instancji, art. 51 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r., o transporcie drogowym wskazuje, iż organem wykonującym zadania Inspekcji Transportu Drogowego jest Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewoda działający za pośrednictwem (nie - w imieniu), wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Nie ma zatem podstaw, jak wskazał daje organ do kwestionowania ciągłości uprawnień Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu upoważnionego do podejmowania kroków w celu wyegzekwowania swoich orzeczeń oraz wystawiania decyzji administracyjnych w oparciu o art. 93 ww. ustawy. Przepis art. 51 ust. 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym wskazują, że organy wymienione w ust. 1 cytowanego art. 51 wykonują zadania Inspekcji zgodnie z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych, a w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji jest Wojewódzki Inspektor, a organem wyższego stopnia – Główny Inspektor. W zażaleniu na ww. postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł o jego uchylenie zarzucając mu naruszenie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niedoręczenia pełnomocnikowi spółki upomnienia przed wszczęciem egzekucji. Nadto naruszenie art. 18 ww. ustawy w związku z art. 40 § 2 kpa oraz art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi spółki. Składający zażalenie podniósł również naruszenie art. 39 kpa i art. 26 § 5 pkt 1, art. 33 pkt 6 i 7 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 51 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu złożonego zażalenia wyjaśnił, iż tytuł wykonawczy pochodzi od nieuprawnionego do jego złożenia organu. Wskazał, iż art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej znowelizował art. 51 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Od 1 stycznia 2007 r., organem uprawnionym do wydawania decyzji jest wojewoda, a inspektor wydaje decyzje tylko w jego imieniu. Tym samym wszelkie czynności egzekucyjne jako mające charakter techniczny mogą być wykonywane tylko przez wojewodę. Po rozpatrzeniu zażalenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z [...] lutego 2009r., wyjaśnił, że wierzycielem w sprawie jest [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Wynika to zarówno z przepisów ustawy o transporcie drogowym (m.in. art. 93) jak i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1). Zatem tytuł wykonawczy spełnia wymagania ustawowe i nie ma podstaw do odstąpienia organu egzekucyjnego od egzekucji, a tym samym do zwrotu tytułu wykonawczego wierzycielowi. Wskazał, też na uregulowania szczególne zawarte w ustawie o transporcie drogowym, dotyczące kwestii wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną (art. 93 ust. 3 i ust. 4). Kolejny zarzut podniesiony przez pełnomocnika zobowiązanych, iż odpis tytułu wykonawczego nie został doręczony pełnomocnikowi, również zdaniem organu odwoławczego nie zasługuje na aprobatę. Postępowanie egzekucyjne w administracji, mające na celu doprowadzenie do realizacji przez dłużnika konkretnego obowiązku, ma charakter szczególny. W myśl mającego odpowiednie zastosowanie art. 32 kpa, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych tj. działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego udział zobowiązanego jest niezbędny, ponieważ czynności te skierowane są bezpośrednio do jego majątku z art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wynika że organ egzekucyjny lub egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Przemawia to za tym, że czynność doręczenia tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego wymaga osobistego udziału strony. Pełnomocnik może natomiast reprezentować zobowiązanego w odrębnych postępowaniach administracyjnych prowadzonych w toku postępowania egzekucyjnego, zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych. Również za bezzasadny uznał organ argument pełnomocnika skarżących poddany w treści zażalenia, dotyczący braku upomnienia przed wszczęciem egzekucji skierowanego do zobowiązanych. Organ odwoławczy zwraca uwagę na fakt, iż przesłanie upomnienia nie stanowi nieograniczonego obowiązku i ma zastosowanie w takiej sytuacji, gdy przepis szczególny nie wyłącza go w odniesieniu do określonego rodzaju egzekucji. Przepisem szczególnym jest, powołane wcześniej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, określa że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia m.in. w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Następnie Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że w postanowieniu wierzyciel wniósł w pkt II o kontynuowanie egzekucji, jednakże rozstrzygnięcie to - chociaż zawarte w sentencji postanowienia - jest niezaskarżalne, tj. nie przysługuje na nie zażalenie. Dlatego też w tej części organ II instancji uznał zażalenie skarżącej za niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2009r., profesjonalny pełnomocnik skarżących wniósł o jego uchylenie w całości z powodu naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1462), w związku z art. 51 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn.zm.); - art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej; - art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, iż wniósł skargę na czynności egzekucyjne, którą jednak organ egzekucyjny uznał za zarzuty zgłoszone do postępowania egzekucyjnego. Nadto podtrzymał swoje stanowisko w sprawie co do tego, że tytuł wykonawczy nie pochodzi od wierzyciela. Wskazał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jest organem nieuprawnionym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Powołał się przy tym na zmiany wprowadzone do art. 51 ustawy o transporcie drogowym obowiązujące od 1 stycznia 2007 r. Stwierdził, że jedynie właściwym podmiotem w zakresie prowadzenia egzekucji na podstawie prawomocnej decyzji jest w niniejszej sprawie Wojewoda [...]. Wspólnicy spółki cywilnej [...] reprezentowani przez pełnomocnika podnieśli też, że organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela, gdyż po pierwsze w kwestiach dopuszczalności egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny sam dokonuje ustaleń, zaś po drugie nawet gdyby przełamać ową zasadę, to stanowisko Inspektora nie jest stanowiskiem wierzyciela, z przyczyn powyżej wskazanych. Skoro zatem egzekucja nie była dopuszczalna, albowiem nie istniał prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny obowiązany był na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzyć postępowanie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości swoje stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd stwierdził, że orzeczenie to jest prawidłowe, tj. nie narusza prawa. Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż kontrolowane postępowanie zostało wszczęte pismem skarżącej z [...] września 2008r., zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", które zgodnie z jego treścią zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postępowanie to toczyło się zatem w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oba postanowienia wydane w sprawie, tj. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2008r. oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] lutego 2009r., stanowiły więc stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącą Spółkę - dłużnika - zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym tytułem wykonawczym nr [...]. Jak wynika z ww. pisma pełnomocnika skarżącej z [...] września 2008r. oraz z treści zażalenia na postanowienie z [...] grudnia 2008 r., zarzuty te oparte zostały na art. 33 pkt 6 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw, aby w tej sprawie odnosić się do zarzutów zawartych w skardze, a skierowanych pod adresem organu egzekucyjnego, w tym dotyczących niezastosowania przez ten organ art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez umorzenie postępowania. Sąd nie badał postępowania organu egzekucyjnego. Kontrolował jedynie pod względem zgodności z prawem zajęte przez wierzyciela stanowisko w postępowaniu egzekucyjnym. Następnie zauważyć należy, iż główny spór w sprawie dotyczy dopuszczalności egzekucji na skutek wystawienia tytułu wykonawczego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zdaniem skarżącej od 1 stycznia 2007 r., z uwagi na zmiany wprowadzone do art. 51 ustawy o transporcie drogowym, wierzycielem jest Wojewoda lub Główny Inspektor Transportu Drogowego, a nie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Tym samym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie mógł wystawić tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie. Mógł to uczynić tylko Wojewoda [...]. Analizując ten zarzut Sąd stwierdza, że stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu jest zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, od 1 stycznia 2007 r. wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 6 ww. ustawy, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. - Główny Inspektor. Należy też zauważyć, iż zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r., Nr 80, poz. 872 ze zm.), administrację rządową na obszarze województwa wykonują m.in. działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 (w tym: inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego), mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 93 ust. 1a decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. Należy też wskazać, iż stosownie do art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji użyte w tej ustawie pojęcie "wierzyciel" oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wynika natomiast, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 (w tym dotyczących kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji publicznej – pkt 2), jest właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że pomimo zmian wprowadzonych do ustawy o transporcie drogowym wojewódzki inspektor transportu drogowego nadal może wydawać decyzje i dochodzić ich wykonania. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego był więc uprawniony w niniejszej sprawie do wystawienia tytułu wykonawczego. W dniu [...] września 2007r. wydał decyzję, którą na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącą karę grzywny. Skoro skarżąca nie wykonała w zakreślonym terminie obowiązku wynikającego z tej decyzji, której to - zgodnie z przepisami prawa - nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to uzasadnione i możliwe było wszczęcie przez ten organ postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uznał zarzuty w niej wskazane za nieuzasadnione. Sąd zauważa również, iż zaskarżone postanowienie w części dotyczącej stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w zakresie, w jakim zażalenie to dotyczy postanowienia wierzyciela o kontynuowaniu egzekucji, jest błędne. Błąd ten jednakże nie ma żadnego znaczenia w sprawie i pozostaje bez wpływu na jej wynik. Zdaniem składu orzekającego, organ I instancji nie powinien w sentencji swojej decyzji zawierać wniosku o kontynuowanie egzekucji. Był obowiązany odnieść się w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do zarzutów dłużnika zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o art. 33. W takim zakresie miał orzec (tj. zająć stanowisko) i tego dotyczy pkt I postanowienia tego organu z 1 grudnia 2008 r. Nie doszło więc, w ocenie Sądu, do naruszenia art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej, a zastosowanie przez organ odwoławczy art. 134 k.p.a wprowadza jedynie w błąd adresata postanowienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.