V SA/Wa 505/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. K. (dalej jako Wnioskodawca, Skarżący) jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako Organ, Agencja, ARiMR) z dnia (...)lutego 2019 r. znak (...), w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu (...)lipca 2017 r. wpłynął do ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej na realizację operacji w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 pod tytułem "Kwiaty - innowacyjne źródło składników biologicznych". Po dokonaniu wstępnej analizy złożonego wniosku pod kątem spełnienia podstawowych wymogów formalnych uznano, iż zachodzi potrzeba usunięcia braków i złożenia wyjaśnień, co przewiduje rozporządzenie wykonawcze w sytuacji niekompletności dokumentacji aplikacyjnej. Pismem z dnia (...).10.2017 r. nr (...)Skarżący został wezwany do uzupełnienia/złożenia poprawnych dokumentów/złożenia wyjaśnień, których zakres został wskazany w załączniku nr 1 do ww. pisma. W dniu 06.11.2017 r., 10.11.2017 r., 13.11.2017 r. wpłynęły uzupełnienia do wniosku o przyznanie pomocy. Po przeprowadzeniu ponownej weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów Agencja ustaliła, iż pomimo złożonych uzupełnień do wniosku jest on nadal niekompletny i zachodzi potrzeba usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. W związku z tym pismem z dnia 18.01.2018 r. Skarżący został poinformowany o konieczności ponownego uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma. W piśmie tym wskazano, jakie uzupełnienia do wniosku powinny zostać dostarczone do ARiMR. W dniu 19.02.2018 r. wpłynęły do ARiMR uzupełnienia do wniosku o przyznanie pomocy w odpowiedzi na drugie wezwanie Wniosek Skarżącego przekazano do oceny eksperta pod kątem oceny innowacyjności operacji noszącej tytuł " Kwiaty - innowacyjne źródło składników biologicznych". W dniu 3.04.2018 r. została sporządzona opinia ekspercka. W wyniku analizy dostarczonej dokumentacji stwierdzono, że wniosek o przyznanie pomocy złożony w przedmiotowej sprawie nie kwalifikuje się do przyznania pomocy. Pismem z dnia (...).04.2018 r. znak (...), Organ odmówił przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 odmówił przyznania Skarżącemu pomocy finansowej. Na odmowę przyznania pomocy Skarżący złożył w dniu (...) czerwca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na informację ARiMR za pośrednictwem ARiMR. Organ w reakcji na skargę, dokonał autokontroli wydanego rozstrzygnięcia, wskutek której dnia 13 czerwca 2018 r. wystosował do Skarżącego informację o pozytywnym rozpatrzeniu skargi i przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy na drogę ponownej oceny zaznaczając jednocześnie, że przywrócenie wniosku do ponownej oceny nie jest jednoznaczne z pozytywnym zakończeniem postępowania. W związku z przywróceniem przez Organ wniosku do ponownej oceny ze względu na błędy proceduralne, których dopiero wyeliminowanie mogło stanowić podstawę do oceny innowacyjnego charakteru inwestycji, pełnomocnik Organu w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania wszczętego skargą na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Postanowieniem z dnia 20 września 2018 r. WSA w Warszawie umorzył postępowanie sądowe. W wyniku podjęcia dalszego procedowania wniosku Skarżącego, Organ ponownie przekazał protokołem zdawczo odbiorczym do oceny wniosek o przyznanie pomocy innemu ekspertowi. Biorąc pod uwagę ww. opinię Organ wystosował pismo z dnia (...)września 2018 r. (...)wzywające do złożenia wyjaśnień. W dniu 15 października 2018 r. Skarżący złożył wyjaśnienia . Protokołem zdawczo - odbiorczym przekazano do ponownej oceny eksperta wniosek Skarżącego pod kątem wnioskowanej do dofinansowania operacji noszącej tytuł " Kwiaty - innowacyjne źródło składników biologicznych". W dniu 4.12.2018 r. została sporządzona opinia ekspercka. Zaskarżonym pismem z dnia (...)lutego 2019 r. o znaku (...)Organ odmówił przyznania pomocy. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż powodem odmowy przyznania pomocy było niespełnienie warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego tj. niewykazaniu innowacyjnego charakteru operacji. Organ zakwestionował innowacyjność procesową i produktową przedmiotu operacji oraz cel operacji jako opracowanie i wdrożenie nowych produktów. Skarżący nie wskazał jednoznacznych i niepodważalnych dowodów na innowacyjność planowanej operacji, gdyż opinia wydana przez eksperta nie potwierdza innowacyjnego charakteru operacji. Strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawarte w piśmie z dnia 12 lutego 2019 r., wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Skarżący w skardze podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa, a w szczególności § 3 ust. 1 pkt 2 i § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego PROW na lata 2014 – 2020. Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem sprawy przez Organ i wskazuje, że jego operacja ma charakter innowacyjny. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349 z p. zm.; obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 627 z p. zm.; dalej jako ustawa o wspieraniu),jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z p. zm., dalej: k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje wspomniana ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zaś szczegółowe nasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje w ramach działania M16 "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, regulują - w stosunku do stanu faktycznego w niniejszej sprawie - przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego PRO W na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1226 z późn. zm. ; zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym"), wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Sąd - rozpoznając przedmiotową sprawę - uznał za prawidłowe stanowisko organu, którego emanacją jest zaskarżone pismo z dnia (...)lutego 2019 r. o odmowie przyznania pomocy. Na wstępie należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie Organ odmówił przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego tj. niewykazaniu innowacyjnego charakteru operacji. Organ w swoim rozstrzygnięciu zakwestionował innowacyjność procesową i produktową przedmiotu operacji oraz cel operacji jako opracowanie i wdrożenie nowych produktów, opierając się na opiniach eksperckich, które nie potwierdziły innowacyjnego charakteru operacji. Według organu, jak to wynika z opinii ekspertów, Skarżący nie wskazał jednoznacznych i niepodważalnych dowodów na innowacyjność planowanej operacji Z kolei Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy przez Organ i wskazuje, że jego operacja ma charakter innowacyjny. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnosił argumenty wskazujące na innowacyjność wnioskowanego projektu. Sąd pragnie podkreślić, że Organ wydaje rozstrzygnięcie mając na uwadze złożoną przez eksperta w danej dziedzinie opinię. Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o wspieraniu, ARiMR w sprawach należących do niej zadań związanych z przyznawaniem, wypłatą i zwrotem pomocy może powoływać organy opiniodawczo-doradcze, w skład których mogą wchodzić osoby, również niebędące pracownikami odpowiednio tej agencji albo tego podmiotu, których udział w pracach takich organów jest uzasadniony zakresem ich zadań. W przedmiotowej sprawie, powołanie zewnętrznych ekspertów było spowodowane konicznością uzyskania opinii osób posiadających specjalistyczną wiedzę w dziedzinie objętej wnioskiem. W przypadku operacji wnioskowanej przez Skarżącego w oparciu o ocenę dokonaną przez ekspertów Organ ustalił, że Skarżący nie przedstawił analizy już przeprowadzonych badań dla grup roślin i poszczególnych ich cech użytkowych i prozdrowotnych. Według Organu analiza przedstawiona w dokumentach przez Skarżącego, pomimo jej dość obszernego formatu, jest analizą bardzo ogólną i nieodnoszącą się do obecnego i przyszłego stanu rynku w Polsce w zakresie popytu i podaży polskich kwiatów jadalnych. W ocenie Sądu nie można w rozpoznawanej sprawie skutecznie zarzucić Organowi naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też i procesowego. Jak na to wskazywał Organ, ze sporządzonych przez ekspertów opinii wynikało m.in. że: 1) Skarżący, w uzasadnieniu swojego wniosku powołuje się głównie na publikacje naukowe dotyczące związków biologicznie czynnych, które występują w ziołach, czosnku i cebuli, a nie odnosi się do wyników badań dotyczących tematu operacji; 2) przedstawiona analiza rynku jest mało szczegółowa i nie odzwierciedla w pełni analizowanego zagadnienia, a określenie "kilkusezonowe badania marketingowe na dużej populacji klientów popularyzujące kwiaty jadalne" świadczą o braku wiedzy z zakresu badań marketingowych; 3) analiza rynku nie zawiera jakichkolwiek danych empirycznych; 4) zaproponowane rozwiązania dotyczące metodyki postępowania badawczego są bardzo lakoniczne oraz dotyczą obszaru, który był już przedmiotem zainteresowań naukowców; 5) badania porównania zawartości związków biologicznie czynnych w kwiatach leśnych z hodowlanymi były już przeprowadzone i jednoznacznie dowodzą o wyższej zawartości związków biologicznie czynnych znajdujących się w roślinach występujących na naturalnych stanowiskach; 6) brak jest szczegółowej metodyki planowanych badań dotyczącej technologii uprawy roślin oraz tworzenia warunków do przechowywania, pakowania i dystrybucji kwiatów; 7) zaproponowane rezultaty operacji nie przyczynią się do ochrony środowiska naturalnego, gdyż opracowanie optymalnych programów nawożenia i zastosowanie oświetlenia LED nie zniweluje strat, jakie powstaną poprzez usunięcie roślin ze środowiska naturalnego. Jednocześnie Organ w wezwaniu z dnia 18 września 2018 r. zwrócił się do Skarżącego z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości: 1. Na czym ma polegać innowacyjność planowanej operacji i w jakim zakresie dostępne już na rynku polskim kwiaty staną się nowym rynkowym produktem. 2. Na jakiej podstawie Skarżący uważa, że kwiaty mogą mieć wysoką wartość zdrowotną. 3. Na jakiej podstawie Skarżący stwierdza, że otwarty zostanie nowy rynek zbytu dla omawianego produktu. 4. Jakie gatunki kwiatów będą przedmiotem operacji. Trzeba też zgodzić się z Organem, że każdy punkt wymagający wyjaśnienia został poparty wskazaniem informacji zawartych we wniosku, które budziły wątpliwości. W piśmie wzywającym do wyjaśnień zostało zawarte uzasadnienie wymaganych wyjaśnień, a żądanie wobec Skarżącego zostało jasno sprecyzowane. Organ w swoim rozstrzygnięciu stwierdził, iż po zapoznaniu się ze złożonymi wyjaśnieniami Wnioskodawcy i zgromadzoną dokumentacją, podtrzymuje swoje stanowisko i kwestionuje innowacyjność procesową i produktową przedmiotu operacji oraz cel operacji jako opracowanie i wdrożenie nowych produktów. W ocenie Organu Skarżący nie wskazał jednoznacznych i niepodważalnych dowodów na innowacyjność planowanej operacji oraz nie scharakteryzował, jakie nowe cechy lub funkcje wystąpią i na jakiej podstawie można udowodnić i stwierdzić, że przedmiot operacji będzie stanowił nowy produkt. Organ uzasadniając swoje stanowisko podkreślił, iż Wnioskodawca (wg zapisów we wniosku) zamierzał przeprowadzić szereg badań związanych z wymienionymi gatunkami roślin oraz wpływem różnych czynników na te rośliny, jak również przeprowadzić badania dot. sposobu pakowania, z uwzględnieniem wartości odżywczych, bezpieczeństwa oraz wartości substancji i doświetlenia. Nie opisano jednakże do czego te wyniki mają być porównane. W ocenie Organu zabrakło też analizy już przeprowadzonych badań dla grup roślin i poszczególnych ich cech użytkowych i prozdrowotnych. Wskazano, że przedstawiona w dokumentach analiza - pomimo jej dość obszernego formatu - jest analizą bardzo ogólną i nie odnoszącą się do stanu obecnego i przyszłego rynku w Polsce w zakresie popytu i podaży polskich kwiatów jadalnych. Stwierdzono też, iż przedstawiona w dokumentacji aplikacyjnej analiza nie uwzględnia posiadanej konkurencji na rynku polskim w zakresie kwiatów jadalnych (zarówno rynek rodzimy, jak i import), uwzględniając mocne i słabe strony zarówno konkurencji jak również planowanych działań Wnioskodawcy, a także nie uzasadnia aspektu ekonomicznego. Wnioskodawca wskazał również informacje w zakresie ewentualnego eksportu swoich produktów, więc analiza również powinna dot. do których ten eksport miałby się odbyć (stan obecny i przyszły). Odniesiono się również do wskazanej przez Skarżącego metody doświetlenia roślin lampami LED, która wg Organu jest już znana i opisana w literaturze, a przedmiotowy zakres został opisany we wniosku w sposób lakoniczny. Zdaniem Agencji Skarżący nie dowiódł, że zastosowanie ogniw fotowoltaicznych zmniejszy zużycie energii, co ograniczy emisję CO2 i pyłów, a w konsekwencji przyczyni się do ochrony środowiska naturalnego. Analogiczne występowanie związków fenolowych prawie w każdej rodzinie roślin wyższych, we wszystkich ich częściach anatomicznych: korzeniach, bulwach, łodygach, liściach, kwiatach, owocach i nasionach, gdzie skład frakcji fenolowej owoców i warzyw zależy od gatunku, odmiany, warunków klimatycznych i agrotechnicznych również znane jest z dostępnej powszechnie literaturze. Organ w swoim rozstrzygnięciu oparł się – budując przedstawioną powyżej argumentację – na opiniach ekspertów, którzy dokonywali oceny wniosku. W ocenie Sądu stanowisko Organu zostało przedstawione w sposób zrozumiały i konkretny, zostało ono oparte na opiniach ekspertów, którzy zgodnie z przywołanymi przepisami mogli być powołani przez Organ do oceny tego typu wniosków. Tym samym Organ nie naruszył w swojej ocenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Ocenie Sądu nie podlega bowiem treść opinii ekspertów, a jedynie działanie Organu, który na takich opiniach się opiera . W analizowanej sprawie należy też podkreślić, iż wystąpienie z wnioskiem o przyznanie pomocy jest dobrowolne, a podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów rozporządzenia wykonawczego, kryteriów i wymogów przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, które są jednolite dla wszystkich podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy. Należy też podkreślić, iż w myśl art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu wnioskodawca obowiązany jest do przedstawiania dowodów oraz do dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z powyższym organ swoim działaniem nie naruszył przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego PRO W na lata 2014-2020, jak też ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść cyt. przepisów ustawy o wspieraniu. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona informacja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.