V SA/Wa 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.A. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 10 lutego 2010 r. (data nadania), skarżący – J.A. – wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2010 r., skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 marca 2010 r. (potwierdzenie odbioru karta 11 akt sądowych). W piśmie z 23 marca 2010 r. skarżący wyjaśnił, iż w dniu otrzymania wezwania do uzupełnienia braków formalnych był chory, dlatego też w wyznaczonym terminie, nie mógł "dołączyć brakujących dokumentów". Jednocześnie zwrócił się o "wyznaczenie nowego terminu". Do pisma załączone zostało zaświadczenie lekarskie, potwierdzające niezdolność do pracy skarżącego w dniach od 23 marca 2010 r. do 31 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie skarżący, wezwany do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie uzupełnił braku formalnego skargi. Nadesłał natomiast - w terminie wyznaczonym do uzupełnienia powyższego braku - pismo, w którym wyjaśnił, iż z uwagi na stan zdrowia, nie mógł "nadesłać brakujących dokumentów, ani też ustanowić pełnomocnika w sprawie". Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, iż obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, ogranicza się do podania określonej kwoty i nie wiąże się z koniecznością nadesłania jakichkolwiek dodatkowych dokumentów. Złożenie dodatkowych dokumentów (np. w formie dodatkowego stanowiska skarżącego) byłoby niezbędne jedynie w przypadku, o którym mowa w art. 218 p.p.s.a., tj. gdy wskazana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia budzi zastrzeżenia i Przewodniczący zarządzi dochodzenie w celu sprawdzenia podanej przez skarżącego wartości. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, zaś skarżący w ogóle nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż skarżący nie był zobowiązany do ustanowienia w terminie siedmiu dni pełnomocnika w sprawie. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wyznaczenie nowego terminu do nadesłania dodatkowych dokumentów oraz ustanowienia pełnomocnika, podkreślić należy, iż skoro na skarżącego nie nałożono powyższych obowiązków, to prośba o przedłużenie terminu do ich wykonania była bezprzedmiotowa. Gdyby zaś potraktować ww. pismo skarżącego jako wniosek o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, to należy wskazać, iż termin ten, wynikający z art. 49 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i nie podlega on przedłużeniu. Zauważyć należy również, iż pomimo, że z załączonego do pisma zaświadczenia lekarskiego wynika, iż w okresie od 23 marca 2010 r. do 31 marca 2010 r., skarżący był niezdolny do pracy, to właśnie w dniu 23 marca 2010 r. – a więc jeszcze w terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi – zostało sporządzone i nadane pismo w wnioskiem "o wyznaczenie nowego terminu". Wobec powyższego, skoro zainteresowany był w stanie sporządzić pismo z 23 marca 2010 r., to mógł również w piśmie tym wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia, czego jednak nie uczynił. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.