V SA/Wa 512/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Izabela Zdzieszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi O.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na osiedlanie się na terytorium RP; oddala skargę. W dniu 29 września 2005 r. obywatel T. – O.K. - wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa od 1995 r. Wyjaśnił, że w Polsce ma mieszkanie i prowadzi firmę. Wskazał, że tu też urodził się jego syn, córka zaś studiuje. Zaznaczył, iż z Polską wiąże przyszłość swojej rodziny i tu chciałaby się osiedlić. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Organ uznał bowiem, iż zainteresowany nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach gdyż nie posiada wymaganego 10 letniego okresu pobytu w Polsce. Od powyższego rozstrzygnięcia O.K. wniósł odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, podnosząc, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 7, 15, 77 i 107 § 1 k.p.a. W dniu [...] lipca 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, decyzją nr [...] uchylił ww. decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wskazał, że należy wyjaśnić jakie były przyczyny stwierdzonych przez Wojewodę [...] przerw w legalnym pobycie skarżącego i czy nie były one zawinione przez organ. Ponadto organ odwoławczy wskazał na konieczność dokonania ponownej oceny, czy cudzoziemiec wykazał istnienie trwałych więzów ekonomicznych łączących go z Polską. Następnie decyzją z [...] grudnia 2006 r., nr [...] ([...]) Wojewoda [...] ponownie odmówił udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na osiedlenie się. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż w przypadku O.K. nie występują okoliczności określone w art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach gdyż nie miał on zalegalizowanego pobytu w okresach: [...]. Ponadto Wojewoda [...] zauważył, iż wnioskodawca nie wykazał istnienia trwałych więzów ekonomicznych lub rodzinnych łączących go z Polską. Podniesiono, iż prowadzona przez O.K. działalność gospodarcza "[...]" Sp. z o.o. nie wskazuje cech stabilności. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż cudzoziemiec spełnia wprawdzie warunki określone w art. 64 ust. 1 pkt 1 lit b i c ww. ustawy ale wobec konieczności łącznego spełnienia wszystkich przesłanek z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie ma możliwości udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie do Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania cudzoziemiec stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie, wydana została z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. W ocenie skarżącego organ dokonał wadliwej i wybiórczej interpretacji przepisów ustawy o cudzoziemcach. Naruszył także ogólne zasady postępowania administracyjnego, stanowiące o obowiązku wnikliwego i szybkiego działania, budzącego zaufanie do organów państwa. W wyniku rozpatrzenia odwołania Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na fakt, iż Wojewoda [...] nie wykonał wszystkich czynności wskazanych w decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2006 r. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], ([...]) orzekł o odmowie udzielenia O.K. zezwolenia na osiedlenie się, stwierdzając, iż zainteresowany nie udokumentował, iż bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 10 lat. Jednocześnie organ wskazał, iż art. 64 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach nie może znaleźć zastosowania w sytuacji gdy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski był nielegalny. Następnie, rozpatrując wniosek w kontekście przesłanek wynikających z art. 64 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wyjaśniono, że zainteresowany bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał na terytorium Polski ponad 5 lat, a ponadto ma zapewnione mieszkanie i utrzymanie (art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. b i c), nie spełnia natomiast warunku wymienionego w ust. 1, pkt 1, lit a) ww. artykułu, z uwagi na brak trwałych więzów rodzinnych i ekonomicznych łączących go z Polską. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z [...] listopada 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] odmawiającą O.K. udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w trakcie legalnego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski wystąpiły przerwy, podczas których skarżący nie miał zalegalizowanego pobytu, tj. pomiędzy upływem terminu ważności posiadanej wizy, a wydaniem kolejnej wizy, czyli w dniach [...]. Jednocześnie Szef Urzędu wyjaśnił, iż nie można czynić stronie zarzutu w związku z ostatnią przerwą. Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona przebywając w Polsce na podstawie wizy z terminem ważności do dnia [...] lutego 1999 r., złożyła w ustawowym terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w związku z czym do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, czyli do dnia [...] marca 1999 r. jej pobyt był zalegalizowany. Następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 1999 r., uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1999 r. w całości i orzeczono o udzieleniu wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] września 2000 r. Odnośnie zaś daty [...] listopada 1997 r., Szef Urzędu wskazał, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] kwestii tej nie rozważył, jednakże wobec braku wypełnienia przez skarżącego jednej z przesłanek wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, powyższa weryfikacja nie ma znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Dokonując analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy w kontekście spełnienia przesłanek wynikających z treści art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, organ podniósł, iż w związku brzmieniem art. 66 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, odmowa udzielenia zainteresowanemu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, była obligatoryjna. Szef Urzędu podniósł bowiem, iż skarżący nie posiada trwałych więzów rodzinnych z Rzeczpospolitą Polską ,nie łączą go też z Polską więzy ekonomiczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia z [...] listopada 2007 r., nr [...], skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy z pominięciem istotnych okoliczności oraz wybiórczą i wadliwą interpretacje przepisów ustawy o cudzoziemcach. Podnosząc powyższe zarzuty O.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu skargi sformułowała zarzuty dotyczące nieprawidłowości w zakresie ustalonych przez Wojewodę [...] okresów nielegalnego pobytu skarżącego na terytorium RP. Jednocześnie podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 64 ust. 6 ww. ustawy, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw nie była dłuższa niż 2 miesiące. Dalej wskazał na łączące go z Polską więzi zarówno ekonomiczne jak i rodzinne. W ocenie zainteresowanego fakt ten potwierdza m.in. posiadanie przez jego rodzinę mieszkania w Polsce oraz okoliczność wieloletniego wykonywania pracy na podstawie stosownych zezwoleń. Odnoście istnienia więzi rodzinnych wyjaśnił, iż jego dzieci porozumiewają się wyłączne w języku polskim, a córka kolejne etapy edukacji ukończyła w polskich szkołach, obecnie zaś planuje związek małżeński z obywatelem Polski. Ponadto w Polsce urodził się jego syn wnioskodawcy – F.K. Zaznaczył też, że z uwagi na brak zezwolenia na pracę oraz przedłużające się procedury administracyjne zmuszony był zawiesić prowadzenie działalności gospodarczej "[...]" Sp. z o.o. Następnie wskazał, iż decyzja Wojewody [...] wydana została ponad dwa lata od momentu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia z [...] listopada 2007 r., nr [...], stwierdzić należy, iż jest ona zgodna z prawem. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w dniu 29 września 2005 r. O.K. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec treści wniosku, wskazującej na długoletni pobyt skarżącego wraz z rodziną w Polsce, zastosowanie miał przede wszystkim przepis art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r., o cudzoziemcach (Dz. U. nr 128, poz. 1175 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku. Zgodnie z treścią ww. artykułu zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest cudzoziemcowi innemu niż wymieniony w pkt 1-3, który bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wiz, zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony lub zgody na pobyt tolerowany przez okres nie krótszy niż 10 lat, a posiadając status uchodźcy 8 lat. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż przepis art. 64 ust. 6 powołanej ustawy wskazuje, iż pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 2 miesiące, chyba że przyczyną przerwy było: 1) wykonywanie obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszenie małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) potrzeba uzyskania dokumentu podróży; 3) leczenie. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ wskazał, że w dniach [...], skarżący przebywał na terytorium RP nielegalnie. Cudzoziemiec nie kwestionuje, iż jego pobyt na terytorium Polski w ww. okresie miał charakter nielegalny, wskazuje jednakże, iż była to przerwa nie przekraczająca 2 miesięcy. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż powyższy argument Sąd uznał za bezzasadny. Należało bowiem zgodzić się z zawartym w zaskarżonej decyzji wyjaśnieniem, iż cytowany powyżej art. 64 ust. 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. znajduje zastosowanie jedynie w przypadku gdy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był zalegalizowany. Przypadek wnioskodawcy nie dotyczy sytuacji opisanej w ww. przepisie. Powołany artykuł nie znajduje bowiem zastosowania w sytuacji nielegalnego pobytu na terytorium RP. Skarżący nie może zatem skutecznie wywodzić, że skoro przerwa w legalizacji pobytu była krótsza niż 2 miesiące, to jego pobyt na terytorium Polski należy uznać za nieprzerwany. Istotnym jest zatem, że – jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – zainteresowany, zwracając się do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie kolejnej wizy w dniu 1 grudnia 1995 r., przebywał na terytorium Polski nielegalnie. Tym samym zasadnym jest stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, iż strona nie spełnia przesłanki określonej w art. 64 ust. 1 pkt 4, dotyczącej nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej przez okres nie krótszy niż 10 lat. Jednocześnie podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie istotnym jest sam fakt nielegalnego pobytu cudzoziemca w Polsce nie zaś długość okresu, w którym skarżący przebywał w RP nielegalnie. Odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu, iż Wojewoda [...] nieprawidłowo wskazał, że w okresie [...] pobyt zainteresowanego miał charakter nielegalny podnieść należy, iż kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. nr 21 akt administracyjnych). Organ II instancji wskazał bowiem, że z powodu ww. przerwy nie można czynić stronie zarzutu. Jak bowiem wynika z akt sprawy, cudzoziemiec przebywając w Polsce na podstawie wizy z terminem ważności od [...] do [...], złożył w ustawowym terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w związku z powyższym do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, czyli do [...] jego pobyt był zalegalizowany. Następnie zaś decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1999 r., w całości i orzekł o udzieleniu wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] września 2000 r. Odnośnie zaś przerwy w legalizacji pobytu zainteresowanego na terytorium Polski, mającej miejsce w dniu [...] listopada 1997 r., wyjaśnić należy, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców słusznie wskazał, że wobec ewidentnego braku wypełnienia przez stronę jednego z warunków wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, weryfikacja ww. daty ([...] listopada 1997 r.) nie ma znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest cudzoziemcowi, który spełnia łącznie następujące warunki: a) wykaże istnienie trwałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych łączących go z Rzecząpospolitą Polską, b) ma zapewnione w Rzeczypospolitej Polskiej mieszkanie i utrzymanie, c) bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wiz, zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony lub w związku z posiadaniem statusu uchodźcy, co najmniej przez 5 lat, a na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7-9, przez okres 3 lat. W ocenie Sądu skarżący nie spełnia przesłanki dotyczącej istnienia trwałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych łączących go z Rzecząpospolitą Polską. Przede wszystkim należy podkreślić, iż cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski wraz z rodziną (żoną I.K. oraz dziećmi: córką K.K. oraz synem F.K.), jednakże żaden z członków rodziny zainteresowanego nie posiadaja aktualnie nawet zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemiec nie ma natomiast w Polsce innej rodziny, której członkowie posiadaliby obywatelstwo polskie lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Także okoliczność, iż córka skarżącego kolejne etapy edukacji ukończyła w Polsce, a obecnie planuje zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim nie świadczy o istnieniu więzów rodzinnych z Polską. Negatywnie ocenić należy też istnienie przesłanki wskazującej na istnienie więzów ekonomicznych. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż istnienie takich więzów w przypadku skarżącego ocenić należy przede wszystkim w kontekście działalności gospodarczej, prowadzonej przez zainteresowanego w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]". W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż sam fakt wieloletniego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski nie przesądza o istnieniu ww. przesłanki. Podstawowe znaczenie ma bowiem charakter i rozmiar inwestycji poczynionych w ramach prowadzonej działalności oraz wyniki finansowe. Biorąc pod uwagę dane zawarte w informacji dotyczącej prowadzonej działalności z dnia [...] listopada 2006 r., "[...]" Spółka z o.o., nie posiada majątku trwałego i nie zatrudnia obywateli polskich. Ponadto skarżący w ramach ww. spółki nie poczynił na terytorium Polski żadnych, znaczących inwestycji zaś niskie wyniki finansowe nie pozwalają na stwierdzenie, iż prowadzona działalność osiągnęła stabilizację na polskim rynku. Dodatkowo sam skarżący również wskazał, iż "firma od dawna nie funkcjonuje". Dokonując oceny istnienia więzów ekonomicznych łączących skarżącego z RP, Sąd nie mógł wziąć pod uwagę powołanej przez wnioskodawcę okoliczności, iż przyczyną uniemożliwiającą rozwój spółki jest postępowanie administracyjne i kwestie proceduralne. W przedmiotowej sprawie ocenie podlega bowiem istnienie przesłanek wynikających z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie zaś przyczyny utrudniające prowadzenie działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest także powoływany przez cudzoziemca fakt posiadania w Polsce mieszania. W tym miejscu podkreślić należy, iż organ – wbrew zarzutom skargi – powyższą okoliczność prawidłowo ocenił i wyjaśnił, że fakt zakupu mieszkania nie świadczy o istnieniu więzów ekonomicznych (karta nr 21 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż cudzoziemiec nie spełnia przesłanek określonych w art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 odmowa udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na osiedlenie, się była obligatoryjna. Należy ponadto dodać, iż decyzja o udzieleniu (odmowie udzielenia) cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Decyzja taka wydawana jest na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa i organ orzekający nie miał możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż Sąd nie zgodził się z podniesionym przez cudzoziemca naruszeniem art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Skarżący podnosi bowiem, iż "przepis art. 7 kpa wymaga załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu". Sąd zważył, że zawarta w art. 7 k.p.a. regulacja wskazuje, iż sprawę należy załatwić w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Zastosowanie ww. zasady nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego, w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki obligującej organ do odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, określonej w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach rozstrzygnięcie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Sąd uznał za zasadne. Sąd nie zgodził się także z zawartą w skardze argumentacją dotyczącą naruszenia art. 8, 12 oraz 35 k.p.a. Skarżący zarzucając bowiem przewlekłość postępowania nie wskazuje, że wydane przez Wojewodę [...] decyzje (z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r.) w związku z ich zaskarżeniem (odwołanie z [...] maja 2006 r., [...] stycznia 2007 r.) były kolejno uchylane przez organ odwoławczy (decyzja z [...] lipca 2006 r., [...] lutego 2007 r.). Dopiero po kolejnym przeprowadzeniu przez Wojewodę [...] postępowania dowodowego, trzecia już decyzja ww. organu, tj. z dnia [...] sierpnia 2007 r., została utrzymana w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponadto strona na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionowała długości toczącego się postępowania. Jeżeli w ocenie zainteresowanego sprawa nie została załatwiona w terminie, cudzoziemiec mógł skorzystać z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., czego nie uczynił. W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.