V SA/Wa 515/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i N. C. na pismo Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... grudnia 2009 r. Nr ... w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt sprawy postanawia: odrzucić skargę; Skarżący złożyli skargę na pismo opisane w komparycji postanowienia. Pismem tym organ poinformował, iż po zadośćuczynieniu wymogowi wskazania ważnego interesu żądania wykonania kopii dokumentów będą mogły one zostać wykonane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Opisane w komparycji pismo nie ma charakteru decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ani nie jest innym, niż określone w pkt 1 – 3 cytowanego wyżej przepisu, aktem ani czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że istnieje możliwość zakwalifikowania określonych aktów jako decyzji, mimo iż nie posiadają one formy w pełni odpowiadającej treści art. 107 § 1 kpa. Jednak by tego rodzaju akty mogły być uznane za decyzje, muszą zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pismo z dnia ... grudnia 2009 r. nr ..., jakkolwiek pochodzi od organu administracji i wskazuje adresata, to jednak nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest ono wyłącznie pismem informującym. Decyzja administracyjna podejmowana jest w ściśle określonym trybie i każdorazowo zmierza do zastosowania normy prawa materialnego, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny. Tymczasem zaskarżone pismo niczego nie urzeczywistnia w sferze praw i obowiązków zainteresowanego. Reasumując, należy stwierdzić, iż treść art. 3 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informujące, zatem skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a więc w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.