V SA/Wa 518/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił M. M. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 7 marca 2014 r. wpłynął do Sądu sprzeciw M. M. (zwanego dalej skarżącym) od ww. postanowienia. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) postanowienie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy stwierdzić, iż ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małżonką i córką. Posiada dom o pow. 65 m ² oraz nieruchomość rolną o pow. 59,5 ha, wiatę, szklarnię oraz ciągnik rolniczy z 1994 r. Skarżący wskazał, iż posiada oszczędności pieniężne w wysokości 5 tys. zł. Dochód miesięczny z gospodarstwa został określony w wysokości 200 zł, żona Skarżącego nie uzyskuje dochodu, posiada oszczędności pieniężne w wysokości 5 tys. zł. Skarżący wskazał, iż płaci podatek rolny niezależnie od uzyskanego dochodu. We wniesionym sprzeciwie skarżący wskazał, iż ponosi znaczne obciążenie wydatkami związanym z utrzymaniem żony i rocznego dziecka (ok. 1000 zł miesięcznie) oraz opłatami z ostatnich tygodni tj. ubezpieczenie KRUS (750 zł kwartalnie); składka zdrowotna (456 zł kwartalnie); podatek rolny na ogólną sumę 2235 zł (rocznie); obowiązkowe ubezpieczenie gruntów 169 zł, obowiązkowe ubezpieczenie budynków 129 zł. Wyjaśnił, iż posiadane oszczędności pochodzą nie z dochodów, których nie posiada, lecz ze sprzedaży samochodu sprzed dwóch lat, które pozwalają na jakiekolwiek funkcjonowanie. Podniósł, iż przez ostatnie kilka tygodni oszczędności zmniejszyły się do ok. 4000 zł. w związku z ww. opłatami. Podkreślił, iż dochody mogą pojawić się dopiero w maju. Wskazał, iż posiadane środki zaspokajają tylko konieczne potrzeby życiowe jedzenie, lekarstwa, pieluchy. Itd. Na potwierdzenie ww. faktów dołączył szereg kserokopii dokumentów (m.in. umowę sprzedaży samochodu, decyzje podatkowe). Rozpatrują wniosek należy zauważyć, że na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych, do poniesienia których wnioskujący byłby zobowiązany składa się wpis od skargi kasacyjnej 100 zł i ewentualne wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika. Analiza podanych przez skarżącego okoliczności dokonana w związku z przepisami ustawy uzasadnia stwierdzenie, iż nie zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem jego wniosku, gdyż skarżący nie wykazał, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazać należy, iż pomimo ciężkiej sytuacji finansowej, na którą powołuje się Skarżący uzyskuje on dochody z prowadzonego gospodarstwa, posiada również oszczędności pieniężne. Skarżący w swoim oświadczeniu nie wykazał jakoby całość dochodów była pożytkowana na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych własnych i jego rodziny. Skarżący nie określił wydatków związanych z utrzymaniem tj. na zakup żywności, ubrań, opłacenie mieszkania. Zatem Skarżący może przeznaczyć wskazane oszczędności na opłacenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie zastępstwa procesowego, o co wnosi w niniejszej sprawie Skarżący, wiąże się z poniesieniem przez Skarb Państwa określonych kosztów. Wydatek tego rodzaju ma charakter publicznoprawny i może zostać zrealizowany tylko wtedy, gdy zostanie ustalone w sposób niewątpliwy, iż strona uczestnicząca w postępowaniu sądowym, pomimo poczynienia oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania, nie jest w stanie finansowo podołać ciężarowi uiszczenia kosztów sądowych oraz wynajęcia zawodowego pełnomocnika. W niniejszej sprawie, brak jest podstaw by takie ustalenie mogło zostać w sposób uzasadniony przyjęte. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.