V SA/Wa 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej; oddala skargę Przedmiotem skargi z 17 czerwca 2012 r. wniesionej przez "B." Sp. z o.o. w G. (zwanej dalej skarżącą) jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2011 r.nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków budżetu Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", w zakresie środka przeznaczonego na finansowanie inwestycji w zakresie przetwórstwa i obrotu ryb. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem złożonym w dniu 9 lipca 2010 r. w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", oś priorytetowa 2–Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, Środek 2.5. "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu, "B." Sp. z o.o. w G. zwróciła się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o pomoc finansową na realizację operacji polegającą na budowie chłodni we W. do hurtowego obrotu surowcem i produktami rybnymi. W związku z tym, że wniosek zawierał nieprawidłowości wstępna weryfikacja uzasadniała wezwanie przez organ pismem W. z dnia [...] listopada 2010r. do jego uzupełnienia. W dniu 15 grudnia 2010 r. do organu wpłynęły uzupełnienia na skutek czego organ dokonał ponownej weryfikacji stwierdzając konieczność ponownego uzupełnienia wniosku. Pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. "B." Spółka z o.o. została ponownie wezwana przez ARiMR do uzupełnienia braków złożonego przez nią wniosku o przyznanie pomocy finansowej na operację. Na uzupełnienie tychże braków wnioskodawca miał 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Przesyłkę wysłano na wskazany we wniosku adres prezesa zarządu spółki. Po nieudanej próbie doręczenia przesyłki zawierającej wspomniane wezwanie w dniu 5 stycznia 2011 r. Poczta Polska awizowała ją w placówce oddawczej adresata, a następnie w dniu 14 stycznia 2011 r. listonosz dokonał powtórnej awizacji. Awizo zawierało informację, że przesyłkę należy podjąć w Filii UP W. ul. F. w terminie odbioru upływającym po 14 dniach od pierwszego wezwania. Fakty te zostały potwierdzone przez Urząd Pocztowy W. w postępowaniu weryfikującym sposób awizowania przedmiotowej przesyłki przez Pocztę. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki, adresat jej nie odebrał. W dniu 24 stycznia przesyłka została przez operatora odesłana do ARiMR z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Na tej podstawie organ administracji przyjął, że przesyłka została skutecznie doręczona w dniu 19 stycznia 2011 r. i w konsekwencji - 14-dniowy termin do usunięcia braków wniosku upływał w dniu 2 lutego 2011 r. Wnioskodawca złożył odpowiedź na wezwanie organu dopiero w dniu 4 lutego 2011 r. Niedochowanie terminu do uzupełnienia braków wniosku skutkowało odmową przyznania wnioskodawcy przez ARiMR pomocy finansowej, przy czym jako podstawę takiego rozstrzygnięcia organ wskazał § 43 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm.). Na zmianę tego rozstrzygnięcia nie wpłynęły argumenty spółki podniesione w (nieuwzględnionym przez organ) wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, że nigdy nie otrzymała jakiegokolwiek powiadomienia o awizowaniu przesyłki z wezwaniem, a zatem nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania z dnia 29 grudnia 2010 r. Na skutek skargi strony wniesionej do Sądu na odmowę przyznania pomocy zawartą w piśmie z dnia 9 marca 2011r., wyrokiem z dnia 5 marca 2012r. w sprawie sygn. akt VSa/Wa 2663/11 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ARiMR naruszyła przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując treść art. 44 k.p.a, Sąd stwierdził, że warunkiem przyjęcia przez organ, iż nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone we wspomnianym przepisie. Adresat musi zostać zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może to pismo odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. Zdaniem Sądu wezwanie do uzupełnienia braków (z dnia 29 grudnia 2010 r.) zostało wysłane 30 grudnia 2010 r., przesyłka była dwukrotnie awizowana, jednakże na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest informacji listonosza o miejscu doręczenia awiza. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, aby organ wziął tę okoliczność pod uwagę. W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 44 § 1-4 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 44 § 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nakazuje, aby doręczający na potwierdzeniu odbioru umieszczał inne aniżeli przewidziane w art. 44 § 2 k.p.a. informacje, takie jak termin, możliwość i miejsce odbioru korespondencji; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej zwanej "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jej uchyleniem. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 975/12 NSA uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, że dla skuteczności tzw. fikcji doręczenia (art. 44 § 4 k.p.a.) konieczne jest, aby na zwrotnym potwierdzeniu odbioru listonosz zawarł informację o "miejscu doręczenia awiza". Doręczenie przesyłki w tym trybie oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do adresata i że w ten sposób doręczenie dokonane zostało prawidłowo. Jeśli na nieodebranej przesyłce — zwracanej przez pocztę nadawcy — umieszczone zostały informacje o awizowaniu i powtórnym awizowaniu przesyłki, opatrzone podpisem doręczyciela i datami tych czynności, to taki dokument potwierdza, że adresat został zawiadomiony o możliwości, miejscu i czasie odbioru przesyłki. Brak jest, zdaniem Sądu odwoławczego podstaw do przyjęcia, w takim przypadku ogólnego założenia, że awizo nie zostało pozostawione w jednym z miejsc wymienionych w art. 44 § 2 k.p.a. i że tym samym doręczenie zastępcze nie może być uznane za skuteczne. Podkreślenia natomiast wymaga, jak wskazał NSA, że domniemanie doręczenia przesyłki wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. jest domniemaniem usuwalnym i może zostać obalone przeciwdowodem. W szczególności w razie wątpliwości co do skuteczności doręczenia przesyłki (np. spowodowanych uprawdopodobnionymi twierdzeniami strony, że nie została prawidłowo zawiadomiona o przesyłce) organ administracji jako nadawca powinien skorzystać z prawa wniesienia reklamacji w placówce operatora pocztowego, bądź zrzec się tego uprawnienia na rzecz adresata (zob. art. 61 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe — tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm., a także wydane na podstawie tego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego — Dz. U. Nr 183, poz. 1795 ze zm.). NSA uznał, że sama okoliczność, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwanie z dnia 29 grudnia 2010 r. brak jest informacji o miejscu pozostawienia awiza — nie uprawniała Sądu pierwszej instancji do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia ARiMR na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W rezultacie NSA wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji oceni, czy domniemanie doręczenia przedmiotowej przesyłki zostało obalone. Następnie — w zależności od efektów tej oceny — rozpozna skargę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strony pozostały przy dotychczasowym stanowisku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 975/12 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Badając zaskarżone rozstrzygnięcie we wskazanym wyżej zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego oraz rozważając zarzuty zawarte w skardze - błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 44 § 4 kpa uznał, że nie jest ona zasadna. W tym miejscu wskazać należy, że przesłanki przyznawania pomocy finansowej ze środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 " mają swoje źródło w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1198/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.Urz. UE L 120 z 10 maja 2007r., s. 1), natomiast w zakresie przepisów krajowych przesłanki te określa ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego i wydane w oparciu o delegację ustawową rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Zgodnie z przepisem art. 9 ustawy z 3 kwietnia 2009r., pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 19 (rozporządzenia wykonawcze). Art. 1 pkt 1 ustawy z 3 kwietnia 2009r. odwołuje się do dwóch powołanych wyżej rozporządzeń instytucji europejskich, tj. rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 i rozporządzenia Komisji (WE) Nr 498/2007. W myśl art. 10 ust. 3 ustawy z 3 kwietnia 2009r., wniosek o dofinansowanie jest oceniany w zakresie: poprawności sporządzenia i złożenia, zgodności planowanej operacji z celami środka, w ramach którego ma być realizowana operacja, celowości udzielania pomocy na realizację planowanej operacji - w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 19 oraz zgodnie z kryteriami wyboru operacji przyjętymi przez komitet monitorujący. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 powołanej wyżej ustawy do postępowania w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków. W ust. 2 art. 14 ustawy z 3 kwietnia 2009r. wskazano, że w postępowaniu w sprawie przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Na podstawie art. 19 ustawy z 3 kwietnia 2009r. zostało wydane rozporządzenie MRiRW z 7 września 2009r., które w przepisie § 41 ust. 1 stanowi, iż przyznanie pomocy następuje na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej z Agencją. Natomiast w ust. 3 tego paragrafu wskazano, że do wniosku o dofinansowanie dołącza się dokumenty potwierdzające dane zawarte we wniosku o dofinansowanie, które są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Natomiast w § 43 ust 2- 4 rozporządzenia ustawodawca wskazał tryb postępowania w zakresie uzupełniania wniosku. Zgodnie z przepisem § 43 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z ust. 3 art. 43 wynika, że jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcą do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania; z § 4 zaś wynika, że jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 3, do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, nie dokonał ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. W ocenie Sądu prawidłowym było postępowanie organu, który na skutek weryfikacji wniosku pismem z dnia 29 stycznia 2011r. zwrócił się w trybie ponownego wezwania – zgodnie z § 43 ust 3 rozporządzenia o usunięcie braków / złożenie wyjaśnień do wniosku o dofinansowanie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie czy prawidłowo Agencja rozpoznała wniosek spółki odmawiając przyznania pomocy na inwestycję uznając, że wniosek nie został w terminie uzupełniony bowiem termin ten upłynął w dniu 2 lutego 2011r. na skutek uznania za prawidłowe doręczenie wezwania ( pisma z dnia 29 grudnia 2010r. ) w trybie zastępczym art 44 §1 -4 kpa, a wnioskodawca odpowiedź na pismo organu złożył dopiero w dniu 4 lutego 20011r., a zatem nie zachował 14 dniowego terminu na usunięcie braków lub złożenie wyjasnień, co uzasadniało rozstrzygnięcie przez organ o odmowie przyznania pomocy w oparciu o §43 ust 4 wspomnianego wyżej rozporządzenia. Biorąc pod uwagę przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne Sąd akceptuje podjęte przez Agencję rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy na realizację inwestycji wobec braku złożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień do wniosku w przewidzianym prawem terminie. Powyższe znajduje oparcie w treści § 43 ust 4 rozporządzenia z 7 września 2009r. Sąd wskazuje, że zarzuty skargi, w myśl których nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego w trybie art. 44 kpa wezwania / pisma z dnia 29 grudnia 2010r. nie są zasadne. Nie ulega wątpliwości, iż prawidłowym działaniem organu było wysłanie przesyłki na wskazany we wniosku adres wpisany w polu 1.6 wniosku prezesa zarządu spółki, jako osoby upoważnionej do reprezentowania wnioskodawcy oraz polu 1.7. Po nieudanej próbie doręczenia przesyłki zawierającej wspomniane wezwanie w dniu 5 stycznia 2011 r. Poczta Polska awizowała ją w placówce oddawczej adresata, a następnie w dniu 14 stycznia 2011 r. listonosz dokonał powtórnej awizacji. Awizo zawierało informację, że przesyłkę należy podjąć w Filii UP W. w terminie odbioru upływającym po 14 dniach od pierwszego wezwania. Fakty te zostały potwierdzone przez Urząd Pocztowy W. w postępowaniu weryfikującym sposób awizowania przedmiotowej przesyłki przez Pocztę. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki, adresat jej nie odebrał. W dniu 24 stycznia przesyłka została przez operatora odesłana do ARiMR z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Na tej podstawie organ administracji zasadnie, zdaniem Sądu przyjął, że przesyłka została skutecznie doręczona w dniu 19 stycznia 2011 r. i w konsekwencji - 14-dniowy termin do usunięcia braków wniosku upływał w dniu 2 lutego 2011 r. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. - w przypadku doręczania pisma przez pocztę w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. W takiej sytuacji zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki we wspomnianym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, w którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Sąd zgadza się i z wyrażonym w sprawie niniejszej poglądem NSA, że nie są trafne zarzuty, że dla skuteczności doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a. jest konieczne aby na zwrotnym potwierdzeniu odbioru listonosz zawarł informację o "miejscu doręczenia awiza". Doręczenie przesyłki w tym trybie oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do adresata i że w ten sposób doręczenie dokonane zostało prawidłowo. Jeśli na nieodebranej przesyłce — zwracanej przez pocztę nadawcy — umieszczone zostały informacje o awizowaniu i powtórnym awizowaniu przesyłki, opatrzone podpisem doręczyciela i datami tych czynności, a takie zapisy zawierała przedmiotowa przesyłka, to taki dokument potwierdza, że adresat został zawiadomiony o możliwości, miejscu i czasie odbioru przesyłki. Brak jest podstaw do przyjęcia w takim przypadku ogólnego założenia, że awizo nie zostało pozostawione w jednym z miejsc wymienionych w art. 44 § 2 k.p.a. i że tym samym doręczenie zastępcze nie może być uznane za skuteczne. W sprawie niniejszej skarżący nie obalił żadnym przeciwdowodem domniemania doręczenia przesyłki w sposób określony trybem art. 44 kpa. Skuteczność doręczenia przesyłki w sposób powyższy, przewidziany prawem potwierdza rozpatrzona reklamacja, z którą zwróciła się do Poczty Polskiej Agencja oraz pismo Urzędu Pocztowego w W., będące odpowiedzią na przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające co do sposobu doręczenia przesyłki w trybie tzw. "awiza". Podkreślić należy, że pismo nr W. z dnia 29 grudnia 2010r. w zakresie żądanych informacji było jasno sformułowane, jego zapisy nie budziły wątpliwości co do zakresu niezbędnych wyjaśnień dla weryfikacji wniosku o dofinansowanie, a ponadto Agencja na żądnie Spółki udostępniła jej akta sprawy, stąd jej reprezentant wszedł w posiadanie kopii pisma wzywającego do uzupełnienia braków już 28 grudnia 2010 . Zasadą w postępowaniach o przyznanie pomocy ze środków unijnych jest równe traktowanie wszystkich podmiotów składających wnioski o dofinansowanie, a w tej sytuacji konsekwencje ewentualnych pomyłek czy uchybień osób reprezentujących stronę skarżącą ponosi ona, jako ubiegająca się o pomoc finansową i podmiot składający wniosek. Biorąc pod uwagę powyższe wyniki postępowania Agencji w zakresie badania poprawności i kompletności złożonego przez Spółkę wniosku o pomoc finansową na realizację operacji w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, brak podstaw do przyznania pomocy w myśl art. 14 ust 4 ustawy o wspieraniu w zw. z § 43 pkt 4 rozporządzenia krajowego. Mając powyższe na uwadze Prezes ARiMR, działający w imieniu tego organu, w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy art. 14 ust 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. U. 09 Nr 72 poz. 619) w zw. z § 43 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 września 2009r. zasadnie odmówił skarżącej przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić