V SA/Wa 530/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w sprawie ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. r. znak [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek Pismem z 8 stycznia 2013 r. (data nadania) strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. W piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2013 r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...]. We wniosku podniesiono, że stosownie do art. 64 e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Strona skarżąca wskazał, że jeżeli wierzyciel zechciałby skorzystać z możliwości ubiegania się o umorzenie kosztów to wcześniejsze zapłacenie tej należności w sytuacji, gdy istnieje hipotetyczna możliwość skorzystania z instytucji umorzenia, wykluczałoby możliwość ubiegania się o umorzenie. W takiej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, uzasadnione jest twierdzenie skarżącego o wystąpieniu trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zapłata kosztów stanowiłaby przeszkodę do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca ograniczyła się jedynie do powołania na hipotetyczną możliwość skorzystania z instytucji umorzenia. Wskazana wyżej okoliczność nie ma charakteru zindywidualizowanego a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Mając zatem na uwadze brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.