V SA/Wa 539/16

Straszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. F. C. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 1.000 zł (słownie: tysiąc złotych). Spółka z o.o. Wydawnictwo F. C. z siedzibą w K. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych powyżej kwoty 1.000 zł. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazała, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 50.000,00 zł, wartość środków trwałych wynosi 0 zł, zaś strata za ostatni rok obrotowy wyniosła 70.689,93 zł. Skarżąca posiada rachunek bankowy, na którym zgromadzono 180,34 zł. W uzasadnieniu podniesiono, iż Spółka nie generuje prawie żadnych przychodów, nie posiada również środków pieniężnych na dokończenie projektu, na który otrzymała dofinansowanie. Jednocześnie z wnioskiem o prawo pomocy, Spółka uiściła na rachunek bankowy Sądu opłatę w wysokości 1.000 zł tytułem kosztów sądowych w sprawie. W dodatkowym oświadczeniu z dnia 30 maja 2016 r. skarżąca wyjaśniła, iż zaprzestała prowadzenia działalności, nie posiada żadnych środków trwałych, a nadto złożyła do sądu powszechnego wniosek o ogłoszenie upadłości. Do pisma załączyła żądaną dokumentację finansową. Wykonując zarządzenie z dnia 8 czerwca 2016 r., Spółka nadesłała m. in. kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla K.-Ś. z dnia 7 grudnia 2012 r. o sygn. akt VIII GU 147/12/S oddalającego jej wniosek o ogłoszenie upadłości. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej: "p.p.s.a.") i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, iż Spółka nie posiada majątku ani środków pieniężnych, zaś ze złożonego dokumentu w postaci kopii postanowienia Sądu Rejonowego dla K.-Ś. z dnia 7 grudnia 2012 r. wynika, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został oddalony z uwagi na fakt, że jej majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. Należało przy tym mieć na uwadze, iż w uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, że załamanie się płynności finansowej skarżącej nastąpiło na skutek wymagalności kwoty dofinansowania w wysokości 784.834,68 zł udzielonej ze środków unijnych przez Polską Agencję Rozwoju Regionalnego, zatem należności, której dotyczy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Ponadto zauważono we wskazanym uzasadnieniu, że majątek Spółki – w dacie postanowienia z dnia 7 grudnia 2012 r. – stanowiły ruchomości o niewielkiej wartości likwidacyjnej, zaś jedynym wartościowym składnikiem majątku był program komputerowy, jednakże możliwości jego zbycia była niewielka z uwagi na wąskie wyspecjalizowanie tego programu. Referendarz sądowy orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższą ocenę. Za zasadne uznaje również podniesione przez skarżącą we wniosku argumenty dotyczące niezmienności stanu majątkowego posiadania Spółki po dacie wydania postanowienia o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Świadczą o tym również przedłożone przez wnioskującą dokumenty finansowe, w szczególności sprawozdanie finansowe, bilans, rachunek zysków i strat, jak również zeznania podatkowe Spółki za lata 2014-2016. Wobec powyższego przyjąć należało, iż wnioskująca strona nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Będąc natomiast związany zakresem wniosku, jak również faktem, że skarżąca była w stanie wygospodarować kwotę 1.000 zł na koszty sądowe w niniejszej sprawie – na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. – należało orzec, jak w sentencji postanowienia.