V SA/Wa 54/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi F. Sp. z o. o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji rozwojowej wykorzystanej z naruszeniem procedur postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z 1 grudnia 2012 r. (data nadania) strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji rozwojowej wykorzystanej z naruszeniem procedur. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że natychmiastowe wyegzekwowanie całej kwoty wraz z odsetkami zagraża dalszej egzystencji strony skarżącej, wywołując niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce, której obecna sytuacja finansowa wykazuje straty, zaś jej rachunki bankowe są zajęte przez Komorników. Strona skarżąca załączyła dokumentację potwierdzającą jej trudną sytuację finansową m.in wyciągi bankowe oraz zajęcia komornicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04). Przede wszystkim należy podnieść, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi i wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. W niniejszej sprawie niewątpliwie należy przyjąć, że ewentualne wykonanie decyzji spowodowałoby dla strony skarżącej zaistnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody majątkowej. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2012 r. o zobowiązaniu do zwrotu dotacji rozwojowej wykorzystanej z naruszeniem procedur wraz z odsetkami na rachunek bankowy Instytucji Pośredniczącej. W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę skarżącą trudna sytuacja majątkowa potwierdzona złożonymi dokumentami uzasadnia obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też trudne do odwrócenia skutki. W konsekwencji wniosek skarżącego należało uznać za uzasadniony. Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia