V SA/Wa 542/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą ... na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... listopada 2012 r. nr ... w przedmiocie określenia kwoty długu celnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2013 r. pismem z 25 lutego 2013 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie trzech odpisów skargi dla uczestników postępowania w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 21 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożył trzy nieuwierzytelnione kopie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należy odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [tj. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.], dalej: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Na mocy przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej złożył do Sądu kopie skargi, które nie zostały uwierzytelnione w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami (art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych [tj. Dz. U. z 2010 r., poz. 10, Nr 65 z późn. zm.]). Zauważyć należy, że nieuwierzytelnionej kopii nie przysługuje przymiot dokumentu - także prywatnego, zatem należy uznać, że wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych nie zostało wykonane. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W związku z powyższym i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.