V SA/Wa 551/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), , Protokolant : specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP; oddala skargę. W dniu [...] grudnia 2005 r. w W. A.S. (obywatel L.) został zatrzymany przez funkcjonariuszy [...], z uwagi na podejrzenie nielegalnego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (notatki służbowe, protokół zatrzymania). Wnioskiem z [...] grudnia 2005 r. Komendant Stołeczny Policji zwrócił się do Wojewody M. o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na wystąpienie okoliczności z art. 88 ust 1 pkt 1, 3, 5, i 7 lit. b ustawy z dnia 13 czerwca 2006 r. o cudzoziemcach. Wskazał że cudzoziemiec przebywa na terytorium RP bez paszportu, ważnej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stały lub pobyt rezydenta długoterminowego WE. Ponadto wskazał, iż obywatel L. nie posiada środków finansowych wystarczających na pokrycie kosztów pobytu oraz powrotu do kraju pochodzenia oraz podkreślił, że figuruje on w wykazie osób niepożądanych na terytorium RP. Postanowieniem z [...] grudnia 2005 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. zastosował wobec cudzoziemca areszt w celu wydalenia na okres dziewięćdziesięciu dni. Decyzją z [...] grudnia 2005 r. nr [...] Wojewoda M. orzekł o wydaleniu A. S. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż cudzoziemiec przebywa na terytorium RP nielegalnie i nie posiada środków finansowych wystarczających na pokrycie kosztów pobytu, nie mogąc jednocześnie wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania, czym wyczerpuje przesłankę określoną przepisem art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. nr 128, poz. 1175 z późn. zm.) – dalej: ustawa o cudzoziemcach. Organ wyjaśnił, że decyzją Wojewody M. z [...] marca 2005 r. nr [...] odmówiono cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas na czas oznaczony oraz zobowiązano go do opuszczenia terytorium kraju. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, lecz obywatel L.nie opuścił terytorium RP w terminie w niej wskazanym, co wyczerpało dyspozycję przepisu art. 88 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto decyzją wydaną w 1997 r. Wojewoda W. rozstrzygnął o wydaleniu cudzoziemca, jednak Wojewoda M. w 2005 r. stwierdził wygaśnięcie powyższej decyzji, a Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców rozstrzygając sprawę w wyniku złożonego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda M. zwrócił także uwagę na fakt, iż cudzoziemiec figuruje w wykazie osób niepożądanych na terytorium RP oraz stwierdził, iż całokształt powyższych okoliczności wskazuje na to, że jego dalszy pobyt na terytorium Polski stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz godzi w interes Rzeczypospolitej Polskiej, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazał, jakoby zachodziły przesłanki uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany w Polsce. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucając obrazę przepisów art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 11, 81 § 1, 107 § 3 kpa oraz 89 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach m.in. wobec braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy nie zachodzą przesłanki do udzielenia stronie zgody na pobyt tolerowany, a w każdym razie wobec braku zawarcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdzeń mogących świadczyć o przeprowadzeniu takiego postępowania. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszego odwołania lub o ustalenie czy nie doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z mocy prawa, oraz o uznanie za integralną cześć odwołania danych zawartych w jednocześnie złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy (o zmianę w trybie art. 154 §1 kpa wydanej wcześniej decyzji odmawiającej stronie statusu uchodźcy). Postanowieniem z [...] stycznia 2006 r. nr [...] Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił wnioskodawcy wstrzymania natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż w przedmiotowej sprawie interes strony stoi w kolizji z interesem społecznym. Decyzją z [...] stycznia 2006 r. nr [...], powołując się na przepisy art. 88 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 5 i pkt 7 lit. b oraz art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach i art.127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie cudzoziemiec wniósł o uchylenie obydwu decyzji oraz o uznanie za integralną część skargi zarzutów i danych zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 264/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2005 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny ustalony w sprawie, dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa stanowiące podstawę wydanych decyzji administracyjnych. Przedstawiając motywy dokonanej oceny podkreślił, iż w dniu zatrzymania przez Policję A. S. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, czyli bez wymaganej przepisami prawa wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, co wyczerpuje obligatoryjna przesłankę do wydania decyzji o wydaleniu zawartą w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego pozostające w jego dyspozycji dokumenty zawierające informacje niejawne mają istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie i wskazują, iż pobyt A. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i ochrony porządku publicznego. Wobec powyższego organ uznał, iż została wyczerpana wcześniej wymieniona dyspozycja art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach obligująca organ rozpatrujący do wydania decyzji orzekającej o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium Polski. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska zawartego w decyzji Wojewody M., iż w stosunku do zainteresowanego zachodzi przesłanka do wydania decyzji o wydaleniu zawarta w art. 88 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którą cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli dobrowolnie nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak wynika z akt sprawy w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie toczyło się i nie toczy postępowanie odnośnie nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Tym samym ostatecznym rozstrzygnięciem w tym przedmiocie była nadal decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1995 r. o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 1997 r. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie wynikało ponadto, że Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...].08.2005r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. Nr [...] z dnia [...].03.2005r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium Polski w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ podkreślił, że A. S. nie wykonał obowiązku nałożonego na Niego wyżej wymienioną decyzją. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie jest wystarczający do stwierdzenia , iż skarżący nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wykazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Organ podkreślił, iż z zeznań cudzoziemca złożonych w dniu [...] grudnia 2005r. wynika, że pozostaje On na utrzymaniu rodziny. Szef Urzędu stwierdził, że Wojewoda M. nie podjął żadnych kroków w celu wyjaśnienia wiarygodności zeznań skarżącego w powyższej kwestii. W aktach sprawy brak jest również dokumentów świadczących, iż zeznania A. S. w tej części są niewiarygodne. Organ odwoławczy odstąpił jednak od badania powyższej okoliczności, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1, 5 oraz 7 lit b ustawy o cudzoziemcach obliguje bowiem organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody M. w części dotyczącej wydalenia Cudzoziemca z terytorium Polski. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie uzasadnia stwierdzenia, by w kraju pochodzenia A. S. zagrożone było Jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, czy też mógłby On zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002r. Nr 127, poz. 1084). W pierwszej kolejności organ podkreślił, iż z treści zeznań złożonych przez A. S. w dniu jego zatrzymania nie wynikało, iż obawia się on powrotu do kraju pochodzenia. Dopiero w odwołaniu pełnomocnik strony wskazał, iż A.S. obawia się prześladowań ze strony władz kraju pochodzenia z uwagi na związek z ruchem religijnym [...], działalność opozycyjną oraz długi pobyt w Polsce. Ponadto zainteresowany wyraził swoje ogólne negatywne stanowisko w stosunku do systemu politycznego panującego w [...] oraz metod rządzenia M. K.. W ocenie organu II instancji sam fakt, że A. S. określił system rządów panujący w kraju pochodzenia jako "reżim" nie może być uznane za działalność opozycyjną, która może narazić Go na prześladowania w kraju pochodzenia. Fakt, iż poglądy polityczne skarżącego są krytyczne wobec polityki i metod rządzenia M. K. nie pozwala również sam w sobie na przyjęcie, że Cudzoziemiec powinien uzyskać ochronę w Rzeczypospolitej Polskiej. Na powyższą decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] cudzoziemiec wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ww. decyzjom skarżący zarzucił obrazę: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 § 1, art. 107 § 3 kpa oraz przepisów prawa materialnego limitujących wydawanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP, w danym wypadku odczytywanych w powiązaniu z przepisami ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym na przełomie 2005 i 2006 r. w części regulującej kwestie wszczęcia postępowania o nadanie statusu uchodźcy i następstwa wszczęcia takiego postępowania dla toku sprawy o wydalenie cudzoziemca z terytorium RP, a decyzji organu II instancji także obrazę: a) art. 153 p. p. s. a. wobec braku właściwej realizacji wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 września 2007 r., V SA/Wa 264/04 uchylającego decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., b) art. 15, art. 77 § 4 oraz art.138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a., a także art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 200 3 r. o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym na przełomie 2005 i 2006 r. w związku z przepisami przejściowymi powołanymi w podstawie prawnej skarżonej decyzji, wobec: ← zignorowania faktu, iż skarżący został już wydalony z terytorium RP, ← podania mogącej wprowadzić w błąd informacji, sugerującej dobrowolny wyjazd skarżącego z terytorium RP, w postaci stwierdzenia: "Cudzoziemiec opuścił terytorium Polski w dniu [...].03.2006 r." ← nawiązania do dowodów lub danych, które pojawiły się w aktach sprawy już po wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności mających walor informacji niejawnych, a więc takich, którymi nie kierowano się ani przy wydawaniu ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2005 r., ani poprzedniej decyzji organu odwoławczego, a tym samym, które, zwłaszcza po pięciu latach od wydania owej decyzji, nie mogą służyć do uzasadniania jej prawidłowości, ← przeprowadzenia niemal całego postępowania wyjaśniającego dopiero na etapie ponowionego, w następstwie ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 września 2007 r., postępowania odwoławczego, w tym nawiązania do danych nie mogących mieć waloru dowodu w sprawie, w tym zawartych w piśmie Nr [...] z dnia [...].10.2010 r., mogącym mieć co najwyżej walor notatki służbowej, a tym samym wobec pozbawienia skarżącego prawa do rozpoznania sprawy w ramach dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, ← częściowego odstąpienia od uzasadnienia decyzji z powołaniem na bliżej nieznane informacje niejawne bez podania zwłaszcza okresu, z którego pochodzą, ← przyznania, że funkcjonujące do [...] r. do chwili obecnej władze L. pod przewodnictwem M. K. dokonały nacjonalizacji przemysłowego majątku rodziny skarżącego, a zarazem wobec braku podjęcia choćby próby wyjaśnienia, czy taka nacjonalizacja nie miała waloru represji wobec rodziny skarżącego, (tu: w kontekście istnienia przesłanek do nadania skarżącemu statusu uchodźcy lub - co najmniej - wyrażenia zgody na pobyt tolerowany), w sytuacji, gdy w L. praktykowane jest sankcjonowanie całych rodzin za negatywny stosunek choćby niektórych z członków tych rodzin wobec władz L., ← wadliwej oceny faktu pojawienia się w Polsce publikacji w prasie o zasięgu ogólnopolskim, które muszą być znane władzom L., jednoznacznie wskazujących na osobę skarżącego i jego brata A. S., w których przedstawiono zdecydowanie negatywny ich stosunek do funkcjonujących od [...] władz L., ← zignorowania znanych organowi II instancji z urzędu faktów wynikających ze spraw dotyczących brata skarżącego A. S., w tym o nadanie mu statusu uchodźcy, w których sądy administracyjne po raz kolejny nakazują dalsze zbadanie okoliczności mogących przemawiać co najmniej za wyrażeniem zgody na pobyt tolerowany, w istocie tych samych, na które powoływał się skarżący składając w dniu [...] grudnia 2005 r. alternatywny wniosek, którego rzetelne rozpoznanie mogło doprowadzić do nadania mu statusu uchodźcy, a w szczególności okoliczności związanych z przynależnością rodziny skarżącego do polityczno-religijnego ruchu [...], ← utrzymania w mocy decyzji I instancji bez właściwego ustosunkowania się do części istotnych zarzutów zawartych w odwołaniu, a w szczególności wobec wadliwej oceny faktu złożenia w dniu [...] grudnia 2005 r. alternatywnego wniosku o zmianę w trybie art. 154 § 1 kpa wcześniejszej decyzji odmawiającej nadania skarżącemu statusu uchodźcy lub o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy także z uwzględnieniem nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzedniej decyzji o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, a w konsekwencji wobec wydania merytorycznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie wydalenia cudzoziemca przy jednoczesnym braku wykazania, że po wydaniu decyzji I instancji, a przed rozpoznaniem odwołania nie zostało wszczęte, i nie toczyło się, i nie toczy się postępowanie o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy, uniemożliwiające zakończenie postępowania w sprawie wydalenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, ← wadliwej oceny danych dotyczących wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie nadania skarżącemu statusu uchodźcy w następstwie jego wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r., ← wydania decyzji merytorycznej nakazującej wydalenie cudzoziemca po wszczęciu postępowania o nadanie mu statusu uchodźcy bez rzetelnego wyjaśnienia, czy takie postępowanie jest w toku. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości lub o stwierdzenie nieważności w całości decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] o wydaleniu A. S., obywatela L. z terytorium RP, 2) o zażądanie przedstawienia i weryfikację danych zawartych w informacjach niejawnych, do których nawiązuje się w uzasadnieniu skarżonej decyzji, odstępując zarazem jej uzasadnienia w zakresie zarzutu, iż (na przełomie2005/2006, czy i obecnie?) dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności o ocenę, czy przedmiotowe informacje niejawne pochodzące z przełomu 2005 i 2006 r., a także, czy dane w nich zawarte rzeczywiście mogły lub mogą świadczyć o istnieniu ze strony skarżącego tego rodzaju zagrożeń dla Rzeczypospolitej Polskiej jak wyżej opisane, 3) o uznanie za stanowiące integralną część zarzutów i uzasadnienia niniejszej skargi danych zawartych w odwołaniu strony skarżącej od ww. decyzji I instancji oraz w uzasadnieniu ww. alternatywnego wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2005 r. mogącego - wówczas - doprowadzić do nadania skarżącemu statusu uchodźcy, 4) o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję należy przede wszystkim wskazać, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 264/06 uchylił decyzję . Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. W tej sytuacji ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd ograniczone jest postanowieniami art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z tej racji ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Natomiast zagadnienia, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji ponownie oceniane być nie mogą. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, uznał, że skargę należy oddalić. We wskazanym wyroku z dnia 28 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] dotyczącą utrzymania w mocy decyzji Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] o wydaleniu A. S., obywatela L. z terytorium RP, zawarł w uzasadnieniu wskazania dla organu administracji, który miał ponownie prowadzić postępowanie administracyjne w sprawie. Sąd w niniejszej sprawie pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W przedmiotowej sprawie – po wydaniu ww. wyroku nie nastąpiła zmiana prawa, ani zmiana stanu faktycznego, dlatego wytyczne zawarte w powyższym wyroku pozostają aktualne i obowiązujące. Należy stwierdzić, iż organ w wydanej decyzji uwzględnił wskazania Sądu zawarte w powołanym orzeczeniu, stanowiącym punkt wyjścia do wydania obecnie zaskarżonej decyzji. Zastosowanie się do nich, zarówno w zakresie oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania, stanowiło wypełnienie przesłanek przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. i wobec tego podstawę oddalenia skargi. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odniósł się do wytycznych wskazanych w wyroku z 28 września 2007 r. , ustalił bowiem sytuację skarżącego odnośnie jego wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz odniósł się do kwestii środków finansowych cudzoziemca. Odnośnie zaś wskazanych w wyroku naruszeń art. 10 § 1 k.p.a. należy wskazać, że organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo informował pełnomocników skarżącego o toczącym się postępowaniu oraz wskazywał zakończenie postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, czym wypełnił przesłanki wskazane tym przepisem procedury administracyjnej. Sąd nie stwierdził również, aby organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził tym samym naruszenia art. 153 p. p. s. a. odnośnie właściwej realizacji wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 264/06, uchylającego decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Zdaniem Sądu organ II instancji nie naruszył również przepisu art. 15, art. 77 § 4 oraz art.138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a., a także art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym na przełomie 2005 i 2006 r. w związku z przepisami przejściowymi powołanymi w podstawie prawnej skarżonej decyzji. Należy wskazać, że fakt, iż skarżący został już wydalony z terytorium RP, nie może mieć znaczenia odnośnie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Nie stanowi również naruszenia przepisów wskazanie w zaskarżonej decyzji informacji sugerującej dobrowolny wyjazd skarżącego z terytorium RP (cyt. : "Cudzoziemiec opuścił terytorium Polski w dniu [...].03.2006 r." ) . Organ prawidło wskazał na dowody lub dane mające walor informacji niejawnych, albowiem mają one znaczenie dla sprawy, nawet po pięciu latach od wydania decyzji I instancji, mogą bowiem służyć do uzasadniania jej prawidłowości. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut przeprowadzenia niemal całego postępowania wyjaśniającego dopiero na etapie ponowionego, w następstwie. wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 września 2007 r. postępowania odwoławczego, w tym nawiązania do danych nie mogących mieć waloru dowodu w sprawie, w tym zawartych w piśmie Nr [...] z dnia [...].10.2010 r., mogącym mieć co najwyżej walor notatki służbowej, a tym samym wobec pozbawienia skarżącego prawa do rozpoznania sprawy w ramach dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, albowiem organ prowadząc postępowanie odwoławcze wypełniał wskazania cytowanego wyroku. Sąd nie może również uwzględnić zarzutów skargi odnoszących się do przyznania, że funkcjonujące do [...] r. do chwili obecnej władze L. pod przewodnictwem M. K. dokonały nacjonalizacji przemysłowego majątku rodziny skarżącego, a zarazem wobec braku podjęcia choćby próby wyjaśnienia, czy taka nacjonalizacja nie miała waloru represji wobec rodziny skarżącego oraz wadliwej oceny faktu pojawienia się w Polsce publikacji w prasie o zasięgu ogólnopolskim, które muszą być znane władzom L., jednoznacznie wskazujących na osobę skarżącego i jego brata A.S., w których przedstawiono zdecydowanie negatywny ich stosunek do funkcjonujących od [...] władz L., gdyż nie stanowią one przedmiotu niniejszego postępowania, nie były rozstrzygane bowiem przez organy administracji. Sąd nie uwzględnia również zarzutu zignorowania znanych organowi II instancji z urzędu faktów wynikających ze spraw dotyczących brata skarżącego A.S., gdyż sytuacja brata skarżącego – będącego równocześnie jego pełnomocnikiem – nie wpływała i nie może wpływać na rozpatrywaną sprawę. Nie może również stanowić podstawy do uwzględnienia skargi zarzut utrzymania w mocy przez organ odwoławczy decyzji I instancji bez właściwego ustosunkowania się do części istotnych zarzutów zawartych w odwołaniu, a w szczególności wobec wadliwej oceny faktu złożenia w dniu [...] grudnia 2005 r. alternatywnego wniosku o zmianę w trybie art. 154 § 1 kpa wcześniejszej decyzji odmawiającej nadania skarżącemu statusu uchodźcy , gdyż – jak wyżej wskazano – organ poczynił ustalenia w tym zakresie. Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.