V SA/Wa 552/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. Oddala skargę; 2. Zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. W. Ś., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. A. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospoiltej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lutego 2011 r., deklarujący narodowość [...] obywatel [...]- E. A. - złożył wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku wskazał, iż z kraju pochodzenia wyjechał legalnie, przyjechał do Polski dla swojego bezpieczeństwa. W kraju pochodzenia był bez powodu zabierany i bity przez ludzi [...]. Nie zadeklarował przynależności do żadnej partii politycznej ani innej organizacji, nie uczestniczył w działaniach wojennych. Podał, że był prześladowany i wskazał okoliczności stosowania przemocy, tj. bicia i porywania przez [...] władze. W dniu 9 lutego 2011 r. odbyło się przesłuchanie statusowe wnioskodawcy na okoliczność opuszczenia kraju pochodzenia i przyczyn ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Cudzoziemiec zeznał, że w styczniu 2011 r. został zabrany z domu przez [...], którzy następnie zawieźli go do piwnicy w bliżej nieokreślonym miejscu. Podczas tego zatrzymania wobec wnioskodawcy stosowano przemoc fizyczną (pobito go), usiłowano go zmusić do złożenia podpisu pod dokumentami o nieznanej treści. Po upływie doby cudzoziemiec został odwieziony do miejsca zamieszkania. Osoby, które zatrzymały wnioskodawcę, wyznaczyły tygodniowy okres na podjęcie decyzji o ewentualnej współpracy w przeciwnym razie zagroziły pozbawieniem życia. Niezwłocznie po powrocie cudzoziemiec zdecydował się na wyjazd do swoich krewnych we wsi S., gdzie spędził około 3 tygodni. W tym czasie uzbierał pieniądze na wyjazd z kraju pochodzenia oraz wyrobił paszport zagraniczny po czym przyjechał do Polski. Cudzoziemiec stwierdził ponadto, że w 2006 r. był zabrany przez [...] i przetrzymywany przez 16 dni w nieznanym miejscu. Wówczas był bity, [...] chcieli żeby podpisał dokumenty, że walczył z bojownikami, lecz nie zgodził się na to. Potem w 2008 r. został zabrany przez [...] na 2 doby, był wypytywany o człowieka którego wiózł taksówką jeden raz. Zdarzenia z 2006 r. oraz z 2008 r. nie były jednak przyczyną wyjazdu cudzoziemca z kraju pochodzenia, nie chciał wówczas zostawiać żony, nie miał pieniędzy. Podczas przesłuchania cudzoziemiec stwierdził, że po zatrzymaniu w 2011 r. pojechał do prokuratury w centrum A. Przyjął go śledczy M. R., cudzoziemiec złożył skargę na zatrzymanie. Śledczy opisał siniaki cudzoziemca w protokole, potwierdził, że jak złapią sprawców zatrzymania to ich ukarzą. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej, a wobec braku przesłanek uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany, orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od niniejszej decyzji cudzoziemiec, pismem z 16 sierpnia 2011 r., złożył odwołanie. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a także istotne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Wniósł o uchylenie decyzji i udzielenie ochrony międzynarodowej. W uzasadnieniu odwołania oświadczył, że kiedy przyjeżdżał do Polski to bał się zabrać ze sobą dokumenty stanowiące istotne dowody w swojej sprawie. Obecnie znajomi mogą dostarczyć cudzoziemcowi te dokumenty, które chciałby przedstawić jako dowody. Pismem z 30 sierpnia 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców poinformowała cudzoziemca o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe pismo cudzoziemiec pismem z 8 września 2011 r. wystąpił o przedłużenie terminu 7 dniowego na złożenie oświadczeń w sprawie, zakreślonego w tym piśmie. Uzasadniając wniosek cudzoziemiec wskazał, że poprosił życzliwe osoby, które pozostały w jego rodzinnych stronach o skompletowanie dokumentów stanowiących o zasadności udzielenia mu ochrony międzynarodowej i, że w niedługim czasie otrzyma te dokumenty. Oświadczył, że dokumenty mają zostać mu doręczone w okresie dwóch tygodni po czym bezzwłocznie dostarczy te dokumenty Radzie do Spraw Uchodźców. W dniu [...] grudnia 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu decyzji Rada przyjęła za udowodnione, opierając się na analizie deklaracji strony, że cudzoziemiec nigdy nie prowadził działalności politycznej, nie był członkiem żadnej z partii politycznych, organizacji religijnych, etnicznych lub kulturalno-społecznych. Nie był powiązany z bojownikami lub ugrupowaniami fundamentalistów islamskich. Nie uczestniczył w działaniach wojennych, nie podejmował żadnej działalności, którą władze federalne lub republikańskie mogłyby odczytać jako konfrontację lub zagrożenie porządku publicznego. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców przedstawionych przez cudzoziemca okoliczności zatrzymania w styczniu 2011 r. oraz stosowania przemocy nie można uznać za przesłanki Konwencji Genewskiej, warunkujące uznaniem za uchodźcę. Dwa wcześniejsze zatrzymania cudzoziemca w 2006 r. oraz w 2008 r. miały charakter incydentalny. Zatrzymanie w 2011 r. było spowodowane dążeniem funkcjonariuszy milicji [...] do podpisania ,,jakiś obwiniających dokumentów’’. Rada podkreśliła, że cudzoziemiec wskazał, że działanie to nie było bynajmniej wymierzone wyłącznie w niego i nie nosiło charakteru zindywidualizowanego prześladowania w rozumieniu przepisu art. 13 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż w podobny sposób i w tym samym celu zatrzymano jego sąsiadów. Rada do Spraw Uchodźców uznała za prawdopodobny fakt deklarowanego zatrzymania cudzoziemca w celu wymuszenia wzięcia na siebie odpowiedzialności za jakieś czyny. Jednocześnie Rada stwierdziła, że brak podania przez cudzoziemca o jakie dokumenty chodziło oraz jakich czynów miały dotyczyć, podważa wiarygodność oświadczeń cudzoziemca. Jeżeli do zatrzymania rzeczywiście doszło to przedstawione okoliczności wykluczają uznanie ich za prześladowanie z powodów konwencyjnych i ustawowych. Przepis art. 13 ust. 1 ustawy stwierdza, że prześladowania ze względu na swoją istotę oraz powtarzalność muszą stanowić poważne naruszenie praw człowieka, którego nie można stwierdzić w niniejszym przypadku. Poza tym, jeśli do zatrzymania doszło, to było ono wyrazem zinstytucjonalizowanej przemocy stosowanej przez funkcjonariuszy struktur [...] wobec przypadkowo zatrzymanych cywili. Rada nie wykluczyła, że cudzoziemiec, podobnie jak i inni mieszkańcy [...], był poddawany okresowym kontrolom dokumentów czy zatrzymań o charakterze rutynowym lub operacyjnym. Nie należy jednak tego automatycznie traktować, jako potwierdzenie doznawanych prześladowań. Nie miały one bowiem charakteru zindywidualizowanego, lecz incydentalny i krótkotrwały, były wynikiem niestabilnej sytuacji w kraju pochodzenia. Reasumując Rada doszła do wniosku, że cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej w Polsce była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej co jest przesłanką do nadania statusu uchodźcy. Jednocześnie organ przywołał treść art. 15 oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i ocenił, iż w przypadku cudzoziemca nie zachodzą wskazane w ww. przepisach przesłanki warunkujące udzielenie ochrony uzupełniającej, czy zgody na pobyt tolerowany. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Rady do Spraw Uchodźców E. A. (dalej: skarżący) wniósł o uchylenie powyższego rostrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 13, art. 14, art. 15, art. 34 i art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz istotne naruszenie art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach skargi wskazał, że zarówno w odwołaniu z 16 sierpnia 2011 r. oraz w piśmie z 8 września 2011 r. wskazywał, że chciałby przedstawić dokumenty kluczowe dla rozpoznania jego sprawy, znajdujące się w kraju pochodzenia. Część dokumentów, które chciał przedstawić w postępowaniu (m. in. paszport wewnętrzny oraz zaświadczenie o zwolnieniu z aresztu) dopiero otrzymał i nie miał możliwości ich złożenia wcześniej. Zaznaczył, że wywiezienie z [...] dokumentów, które obciążają lub stawiają władze w złym świetle jest bardzo trudne i grozi poważnymi represjami. W tym momencie dysponuje już częścią dokumentów, na część dokumentów w dalszym ciągu oczekuje. Podkreślił, że na swoją prośbę z 8 września 2011 r. o wydłużenie terminu do złożenia oświadczeń nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Stwierdził ponadto, ze w dniu 12 grudnia 2011 r. złożył wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków w swojej sprawie. W dniu 16 stycznia otrzymał pismo z 11 stycznia 2012 r. informujące, że wniosek dowodowy nie może być rozpatrzony bowiem wpłynął po wydaniu decyzji przez Radę do Spraw Uchodźców. Natomiast zeznania świadków o przesłuchanie których wnosił mają istotne znaczenie w sprawie. W dalszej części uzasadnienia skargi nie zgodził się z organem orzekającym, iż jest migrantem ekonomicznym i stwierdził, że nie opuściłby swojej rodziny gdyby nie obawiał się o swoje zdrowie i życie. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.; dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony) cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.(Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175,176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962, z 2002 r. Nr 127, poz. 1084 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364), po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim wypowiedzi skarżącego, zawarte we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy z [...] lutego 2011 r. i jego uzasadnieniu oraz w protokole przesłuchania cudzoziemca z dnia 9 lutego 2011 r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w [...] szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. Z informacji zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz przekazanych w trakcie przesłuchania statusowego wynika, że główną przyczynę opuszczenia przez skarżącego kraju pochodzenia stanowiły problemy związane ze strukturami podlegającymi prezydentowi [...], tzw. [...]. Skarżący zeznał, że był zatrzymywany w 2006 r. oraz w 2008 r., jednakże sytuacje te nie doprowadziły do wyjazdu skarżącego z kraju pochodzenia. Powodem przyjazdu do Polski było, zgodnie z relacją skarżącego, zdarzenie ze stycznia 2011 r., podczas którego został zabrany z domu przez [...] i przetrzymywany przez dobę w nieznanym miejscu. Wówczas stosowano wobec skarżącego przemoc fizyczną w postaci pobicia oraz przymuszano do podpisania dokumentów obciążających skarżącego. Podkreślić należy jednak, jak trafnie przyjęły organy orzekające, że prawdopodobny fakt zatrzymania skarżącego w styczniu 2011 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nadanie skarżącemu statusu uchodźcy. Wskazane przez skarżącego przypadki bezprawnego działania przedstawicieli struktur siłowych nie wiązały się z indywidualnym prześladowaniem skarżącego, lecz miały charakter incydentalny i wynikały z niestabilnej sytuacji w kraju pochodzenia. Należy w tym miejscu zauważyć, co wynika z zeznań samego skarżącego, że taki sposób postępowania [...] dotyczył także innych mieszkańców [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Trafnie stwierdziły, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w [...] toczy się obecnie lub może toczyć się w przyszłości postępowanie przygotowawcze wobec Skarżącego w związku z jego działalnością przed wyjazdem z kraju pochodzenia, które mogłoby doprowadzić do skazania go na karę śmierci. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie oraz, że na terytorium FR nie występują wydarzenia, które można by uznać za konflikt zbrojny. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy wskazały, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do [...] narażony na ww. naruszenia praw. Oceny Sądu w powyższym zakresie nie zmienia podnoszenie przez skarżącego zarzutów o charakterze proceduralnym, dotyczących niewłaściwego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego kilkakrotnie powoływał się na istnienie dokumentów istotnych w jego sprawie, pozostawionych w [...], które to dokumenty miał przedłożyć niezwłocznie po ich otrzymaniu. Podczas przesłuchania w dniu 9 lutego 2011 r. skarżący oświadczył, że postara się dostarczyć dokument z prokuratury, potwierdzający złożenie skargi na [...], w ciągu 3 tygodni. Pomimo dwukrotnych wezwań skarżącego przez organ pierwszej instancji skarżący nie uzupełnił materiału dowodowego o stosowny dokument. Następnie w odwołaniu z 16 sierpnia 2011 r. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skarżący zadeklarował przedłożenie dokumentów istotnych w sprawie, w związku z możliwością dostarczenia tych dokumentów przez znajomych skarżącego. W piśmie z 8 września 2011r. skarżący podtrzymał swój zamiar dostarczenia dokumentów Radzie do Spraw Uchodźców w terminie dwóch tygodni. Podkreślić jednak należy, że skarżący pomimo swych twierdzeń w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego nie przedłożył na etapie postępowania administracyjnego żadnych dokumentów istotnych w jego sprawie, pomimo zapewnienia przez organy orzekające faktycznej możliwości w tym zakresie. Zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców wydana została w dniu [...] grudnia 2011 r. przy zapewnieniu skarżącemu, zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), czynnego udziału w postępowaniu oraz umożliwieniu skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zauważyć warto, że również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, pomimo zapewnienia w skardze, że część dokumentów już otrzymał. W świetle powyższych ustaleń całkowicie nietrafne jest stanowisko skarżącego, wskazujące na zasadność uwzględnienia skargi z powodu pominięcia w sprawie istotnych dowodów. Dotyczy to również zarzutu skargi opartego na okoliczności nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków, wskazanych we wniosku skarżącego z 12 grudnia 2011 r. Skarżący wnioskiem tym wystąpił do Rady do Spraw Uchodźców, za pośrednictwem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, o przesłuchanie w charakterze świadków S. M. oraz R. A. Uzasadniając wniosek skarżący stwierdził, że świadkowie mogą potwierdzić, że był zatrzymywany i bity. Wniosek skarżącego wpłynął do organu I instancji w dniu 15 grudnia 2011 r., w dniu 20 grudnia 2011 r. został odesłany do Rady do Spraw Uchodźców, do której wpłynął 22 grudnia 2011 r., czyli już po wydaniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nie mógł zostać formalnie rozpatrzony, co nie może jednak uzasadniać skargi w rozpatrywanej spawie. Jak zostało wyjaśnione powyżej skarżący miał, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, a wniosek dowodowy zgłosił po upływie 10 miesięcy od wszczęcia postępowania. Termin oraz sposób złożenia wniosku - za pośrednictwem organu I instancji – wskazuje, w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy, w tym kierowania wcześniejszej korespondencji z 8 września 2011 r. bezpośrednio do organu odwoławczego, że skarżący nie był zainteresowany udowodnieniem swojego stanowiska, lecz jedynie nieuzasadnionym przedłużaniem procedury uchodźczej. Poza tym, co istotne, świadkowie według skarżącego mieli być przesłuchani w celu potwierdzenia - niespornych w rozpatrywanej sprawie - okoliczności podnoszonych przez skarżącego w toku przesłuchania. Przypomnieć należy w tym miejscu, że organy orzekające uznały za uprawdopodobnione podane przez skarżącego okoliczności, poprzedzające przyjazd skarżącego do Polski i wystąpienie o nadanie statusu uchodźcy. Zatem nie doszło do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast ocena okoliczności przedstawionych przez skarżącego, dokonana przez organy orzekające - na gruncie przepisów regulujących udzielanie ochrony międzynarodowej - jest prawidłowa, co zostało już wyjaśnione powyżej. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z [...]. Skarżący został w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku [...]. Przedstawione w trakcie wywiadów okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Analizując prowadzone, w wyniku złożenia w sprawie odwołanie, przez Radę do Spraw Uchodźców postępowanie odwoławcze stwierdzić również należy, iż dokonana na jego podstawie ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego dowodzi prawidłowym jego przebiegiem. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270, dalej: ,,p.p.s.a.’’) Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Z uwagi na to, iż w sprawie skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).