V SA/Wa 555/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Krajewska, , Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej.; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 16 lutego 2011 r. wniesionej przez W. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] o odmowie płatności rolnośrodowiskowej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w dniu 5 maja 2009 r. złożyła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. W związku z brakami formalnymi wniosku pismem z dnia 22 maja 2009 r. wezwano wnioskodawcę do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono wnioskodawcy w dniu 29 maja 2009 r. a termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie z dniem 5 czerwca 2009 r. Pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. wnioskująca spółka zwróciła się do Biura Powiatowego ARiMR o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku wskazanych w ww. wezwaniu organu z dnia 22 maja 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków ww. wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. rozpoznając zażalenie od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji, postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. odmówił ww. wnioskodawcy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśniono, iż przyczyną odmowy uwzględnienia złożonego wniosku było nieusunięcie braków formalnych w złożonym wniosku za rok 2009. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie paragrafu 17 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 zarzucając organowi błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w całości ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono ustalony w sprawie stan faktyczny oraz odniesiono się do zarzutów odwołania. Wyjaśniono m.in., iż pomimo stwierdzonych uchybień w tytule podstawy prawnej, na którą powołał się organ I instancji postępowanie wyjaśniające w sprawie, co do istoty przeprowadzone zostało poprawnie. W ocenie organu II instancji mając na uwadze brak uzupełnienia stwierdzonych uchybień formalnych wniosku należało odmówić przyznania wnioskowanej płatności rolnośrodowiskowej. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. W. Sp. z o.o. w W. złożyła skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż złożony wniosek nie spełnia wymogów określonych w § 17 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz pkt 5 ppkt a,b i c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego PROW na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262) pomimo tego, iż wniosek został o brakujące dane uzupełniony. Ponadto zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 64 § 2 kpa, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w sprawie, oraz naruszenie zasady uwzględniania słusznego interesu indywidualnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść decyzji. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem pozwala na przyjęcie, że jest ona prawidłowa. Przechodząc do wskazania motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżąca spółka ubiegała się o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, w związku z czym złożyła w dniu 5 maja 2009 r. wniosek na stosownym formularz W1/110. Podstawę prawną do oceny złożonego wniosku stanowiło rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2009 nr 33, poz. 262 ze zm) – zwanej dalej "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym", które wydane zostało na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427, ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o rozwoju obszarów wiejskich" Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) – zwanej dalej "kpa", chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie niespornym jest pomiędzy stronami, iż wniosek skarżącej spółki z dnia 5 maja 2009 r. w chwili jego złożenia obarczony był brakami, które winny zostać usunięte. Niespornym jest również, iż pismem z dnia 22 maja 2009 r. organ administracyjny wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków wniosku, a wezwanie to doręczone zostało skutecznie w dniu 29 maja 2009 r. Wezwanie to zawierało pouczenie o treści art. 64 § 2 kpa. Mając natomiast na uwadze, że pismem z dnia 12 czerwca 2009 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia stosownych wyjaśnień, jako niesporną uznać należało okoliczność uchybienia terminu wyznaczonego na poprawę wniosku. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należało mieć także na uwadze, iż postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] (które nie zostało zaskarżone) utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku. Kierując się przedstawionym powyżej niespornym stanem faktycznym sprawy (który w świetle załączonych akt administracyjnych nie budzi zastrzeżeń Sądu) oraz mając na uwadze treść zarzutów skargi, podstawą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, była ocena okoliczności uchybienia terminu do usunięcia braków złożonego wniosku w kontekście uzupełnienia tego wniosku po upływie wyznaczonego terminu. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, że skarżąca nie przedłożyła kompletnego (tj. nieobarczonego brakami) wniosku, który umożliwiałby przyznanie wnioskowanej płatności rolnośrodowiskowej. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, iż wadliwość przedłożonego wniosku polegała na błędach w zakresie deklarowanych powierzchni działek rolnych A,B,C,D,E,F,H, oraz wskazaniu nieprawidłowej sumy powierzchni działek na których realizowany jest pakiet rolnictwo ekologiczne – wariant 2.2 uprawy rolnicze. Ponadto wniosek nie zawierał danych podmiotu, który sporządził plan działalności rolnośrodowiskowej stanowiącego podstawę zobowiązania rolnośrodowiskowego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zgodnie z treścią powoływanego powyżej przepisu art. 64 § 2 kpa Kierownik Biura Powiatowego ARiMR pismem z dnia 22 maja 2009 r. wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Strona skarżąca podjęła czynności w sprawie dopiero w dniu 12 czerwca 2009 r., podczas gdy wyznaczony termin usunięcia wskazanych przez organ braków upłynął bezskutecznie z dniem 5 czerwca 2009 r. Dodać również należy, iż Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Tym samym nie ulega żadnej wątpliwości, iż braki wniosku nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, co w świetle brzmienia przepisu art. 64 § 2 kpa obligowało organ do oceny złożonego wniosku w oparciu o treść wniosku aktualną na dzień złożenia wniosku. Odnosząc się tutaj do zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 64 k.p.a., wskazać należy, iż w ocenie Sądu nie jest prawidłowe twierdzenie skarżącej, iż przedmiotowy wniosek winien być uznany za wniesiony w sposób kompletny z dniem usunięcia jego braków tj. z dniem 12 czerwca 2009 r. Powoływane przez stronę skarżącą orzeczenie dotyczy odmiennego stanu faktycznego sprawy i nie znajduje bezpośredniego przełożenia na ocenę przedmiotowej sprawy. W powoływanym orzeczeniu w pouczeniu zamieszczonym w wezwaniu do uzupełnienia braków wniosku, skierowanym do skarżącego, organ zamieścił także stwierdzenie, że dostarczenie do Oddziału ponownie niekompletnie lub niepoprawnie wypełnionej dokumentacji także spowoduje pozostawienie złożonego wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w powoływanym orzeczeniu uznał zatem, iż w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu zezwalającego organowi na pozostawienie bez rozpoznania pisma zawierającego błędy bądź braki, które zostało wniesione w wyniku zastosowania się strony do wezwania skierowanego do niej wcześniej w trybie art. 64 § 2 kpa. W takiej sytuacji organ powinien ponownie wezwać stronę w trybie art. 64 § 2 kpa do usunięcia braków kolejnego pisma. W przedmiotowej sprawie mamy jednak do czynienia z inną sytuacją. Strona skarżąca nie uzupełniła bowiem braków złożonego wniosku jednakże po uprzednim otrzymaniu wezwania organu opatrzonego prawidłowym pouczeniem o treści art. 64 § 2 kpa. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż brak było podstaw do oceny złożonego wniosku wg stanu wniosku z dnia jego złożenia. Odnosząc się natomiast do oceny zastosowania przez organy administracyjne pozostałych przepisów postępowania administracyjnego wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie zostały przeanalizowane wszystkie przedkładane przez stronę dokumenty. Odniesiono się w zaskarżonej decyzji do wszystkich przedkładanych w trakcie postępowania wyjaśnień i oświadczeń strony. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił także w sposób czytelny, dlaczego błędnie powołana podstawa prawna w rozstrzygnięciu organu I instancji nie miała znaczenia dla istoty badanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w działaniu organu odwoławczego naruszenia jakichkolwiek innych przepisów procedury (np. art. 7 kpa). Brak jest też podstaw do zarzucenia organom jakiegokolwiek wadliwego działania, które miałoby podważać zaufanie do organu państwa (art. 9 kpa). Reasumując należy stwierdzić, iż w świetle kompletnych ustaleń faktycznych spray w sposób prawidłowy został zastosowany przepis § 17 ust. 1 pkt 3, 4 oraz 5 lit a,b,c rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Stwierdzając zatem przy ocenie złożonego wniosku, iż wykryte błędy formalne nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, organ administracyjny zasadnie odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.